Rouwen vraagt om connectie, om kwetsbaarheid, en het doet pijn. Veel pijn.

"Geen straat is te lang
met een vriend
aan je zijde"

Hoeveel pijn het leven ons ook brengt, met de juiste mensen rondom ons, kunnen we dit aan. Dat is hoe ik deze quote interpreteer. Ik heb dit al heel vaak mogen ervaren. Zo ook vandaag. 

Vannacht heb ik gedroomd over een vriend van mij die anderhalf jaar geleden is gestorven bij een fietsongeluk. In de droom waren we met elkaar aan het praten, terwijl er ook andere vrienden rondom ons waren. Maar het gesprek zelf, dat was gewoon met ons tweetjes. De droom was levensecht, maar tegelijkertijd was ik me er heel goed van bewust dat hij dood was. Dus het was een heel echt gesprek - net alsof het gewoon overdag plaatsvond -, maar ik wist heel goed dat hij dood was, en daar refereerde ik tijdens ons gesprek ook naar. Hij wist het ook. Hij was hier, bij mij, en tegelijkertijd ook niet. Een heel vreemde ervaring, maar niet de eerste keer dat ik dit meemaak.
Alleszins, ik had een heel mooi, open en eerlijk gesprek met hem. En toen ging mijn wekker af. En ik vond het vreselijk. Ik wilde hem niet weer loslaten, ik genoot er net zo van om weer met hem te praten. Dus ik begon te huilen, right there, in mijn bed. Ik heb gehuild en ik heb gebeden. God gevraagd om bij mij te zijn in mijn verdriet, in mijn rouw. Ik heb Hem niet gevraagd om het van mij weg te nemen, Hij is immers geen Mr. Proper. Nee, ik heb Hem gevraagd om dicht bij mij te blijven en mij te leiden zodat ik hier vandaag op een gezonde manier mee zou kunnen omgaan.

Ik heb een bericht gestuurd naar een heel goede vriendin, en haar mijn droom in detail verteld. Het hele gesprek. Ik weet dat het nodig is om al mijn emoties te delen. Enkel zo kan er heling en transformatie plaatsvinden. Daarna heb ik gebeden en gemediteerd, en hoopte ik dat ik daarna weer helemaal mezelf en vrij van verdriet zou zijn, maar dat was niet zo. Uiteindelijk wist ik: ik moet iemand bellen, alles luidop delen en mijn verdriet echt doorvoelen. Dus belde ik iemand van mijn twaalfstappengemeenschap op en vertelde haar over mijn droom, hoe mooi het gesprek was, en hoe hard ik mijn vriend mis. Nog steeds. Ook al is de pijn na anderhalf jaar een stuk minder, ze is er nog altijd. Veel draaglijker dan toen hij net was overleden, dat wel. Toen was ik maandenlang een zombie. Ik liep verdoofd rond, de pijn was toen veel te groot, het verdriet nog te rauw. Ik heb dat toen ook niet geforceerd, maar gewoon laten zijn, en het is mettertijd minder geworden. Godzijdank. Nu flakkert het af en toe nog eens op, zoals vandaag.

Dat telefoontje, dat heeft geholpen. Iemand die gewoon luisterde, die er voor mij was, zonder oplossingen aan te dragen. Die in woord en daad toonde: "Ik ben hier, je bent omringd, het is okee". Dat hielp mij echt. Ook mijn vriendin die ik een berichtje had gestuurd, heeft me doorheen de dag meermaals laten weten dat ze er voor mij was.

Deel van een gemeenschap uitmaken heeft mijn leven veranderd. Er zijn altijd mensen die er voor mij zijn, en andersom krijg ik de kans om er ook voor hen te zijn. We doen dit samen, het leven. Alleen lukt het echt niet. Ik geloof echt dat het deel uitmaken van een gemeenschap bijdraagt aan ons herstelproces. 

Ik wou dat ik kon zeggen dat ik na dat telefoontje weer helemaal okee was. Dat ik geen enkele pijn of verdriet meer voelde. Dat was niet zo. Maar de grootste, zwaarste lading was er wel af. Ik zou daarna niet meer spontaan in huilen uitbarsten aan pakweg de kassa van de Colruyt. Maar het verdriet is er nog wel. En dat is okee. Het mag er ook zijn. Ik hoef het niet te verbloemen of verdoven, of nog erger: ontkennen. Ik mag het volledig doorvoelen omdat ik weet dat ik veilig ben. Vandaag ben ik voldoende geworteld in mezelf, in het leven, om dit op een veilige manier aan te kunnen. Het is okee. Omvergeblazen zal ik er niet meer door worden. 

En toch, hoe ik het ook draai of keer, rouwen doet pijn. Veel pijn. Maar het is wel één van de zuiverste emoties die ik ken: het is zo mooi, zo puur, en zo verschrikkelijk pijnlijk. Ik kan het niet vergelijken met angst of woede, waar vaak iets 'onzuivers' aan zit. Het is van een geheel andere orde, en bijna spiritueel op zichzelf. Het is nodig om het te erkennen en doorvoelen. En het tijd te geven, heel veel tijd.

"Geen straat is te lang met een vriend aan je zijde"... Vandaag ben ik dankbaar dat ik deze vriend ooit heb mogen leren kennen, dat hij in mijn leven was. Als ik die connectie nooit was aangegaan, had ik ook de pijn niet ervaren, maar hoeveel zou ik dan gemist hebben? Vriendschap vraagt om kwetsbaarheid, het kan niet zonder. Ik ben blij dat ik toen - maar ook vandaag - vrienden heb bij wie ik mijn hart kan uitstorten, en die me omringen met hun liefde. The Real Connection. Zonder kan ik niet helen. 

Nathalie