'Ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken' is in ons Vlaanderenlandje een gekende uitspraak, en al helemaal toen ik nog kind was. Het was wat werd gezegd als je iets deed dat uitermate egoïstisch was, zoals pakweg aan tafel enkel water voor jezelf inschenken zonder aan de anderen te vragen of zij ook willen drinken. Ik moest vandaag aan deze uitspraak denken, maar vooral aan de onwaarheid ervan. Want wie is degene die uiteindelijk stikt door het zelfzuchtig gedrag, ik of de ander?Ik ben - om het zacht uit te drukken - nogal prikkelgevoelig. Er zijn vele geluiden waarvan ik knettergek word, waarvan de top 5 zonder twijfel bestaat uit 1) autosnelwegen, 2) droogkasten, 3) dampkappen, 4) stationair draaiende wagens en 5) tikkende klokken. Ik meen het: knetter- en kneeeeeeettergek word ik daarvan! Ik kan er ook niets aan doen. Nu wil het geluk (kuch, kuch!) dat ik hier vlak naast een autosnelweg woon. Ik weet het, die autosnelweg was hier al jaren voordat ik hier kwam wonen, maar omdat ik vorig jaar in allerijl moest verhuizen en het huidige huurlandschap een ware ramp is, was dit appartement te nemen of te laten. En dus heb ik het mentaal echt heel moeilijk eens de ramen openstaan, wat in de zomer toch wel nodig is als je niet wil stikken. Ik heb al allerlei soorten oordopjes geprobeerd, maar geen enkele tot hiertoe was zowel pijnvrij als efficiënt als gebruiksvriendelijk. Tot een vriendin me iets meer dan een week geleden over Loop oordopjes vertelde! Ik had er nog nooit van gehoord, maar blijkbaar heeft Loop een heel assortiment aan oordopjes: Loop Dream (om te slapen), Loop Quiet (om overdag alle geluiden weg te filteren), Loop Engage (waarmee je nog steeds gesprekken kan voeren maar achtergrondgeluiden worden weggefilterd), en Loop Experience (voor festivals, voetbalwedstrijden, enz). Mijn vriendin bleek grote fan te zijn van de Loop Engage, maar zelf had ik het meeste nood aan Loop Quiet. Het vooruitzicht om overdag mijn raam open te kunnen zetten zonder de constante ruis van de autosnelweg was plots wel heel erg aantrekkelijk (en voor 's nachts ben ik echt heel tevreden van de wassen oordopjes van Blox)! De prijs van Loop Quiet viel ook nog wel mee: 19,99 euro, en omdat mijn beste vriendin evenveel interesse had als ik en we daardoor samen (via deze website) konden bestellen, vielen de verzendingskosten weg. Ik heb ze donderdag ontvangen, en ik moet zeggen: ze zijn ge-wel-dig!!! Echt, ik ben grote fan! Ik kan nu in de zetel zitten met de ramen open, zonder dat ik muziek over de autosnelwegruis heen moet spelen. Ook kan ik nu gewoon zonder muziek (maar met de Loop Quiet) koken met de dampkap aan, en zelfs een middagdutje doen als de droogkast aanstaat. Ik voel me zo vrij, en daarmee ben ik echt heel blij! Ik zou de Loopuitvinders bijna een bloemetje sturen uit oprechte dankbaarheid.Om die reden heb ik de afgelopen dagen eraan gedacht om ook de Loop Engage aan te schaffen. Sociale ontmoetingen vergen veel energie van mij, mede doordat er altijd achtergrondgeluiden zijn die deel van het gesprek worden: tikkende klokken, een oven die aanstaat, auto's die voorbij rijden, ... Na eender welke sociale ontmoeting voel ik me altijd leeg, en moet ik enkele uren tot dagen recupereren. Dat is niet erg, maar het maakt wel dat de Loop Engage aantrekkelijk word om ook aan te schaffen... Gisterenochtend heb ik de knoop doorgehakt en ben ik op zoek gegaan naar de website die de goedkoopste Loops aanbood én het meest interessante retourbeleid had, voor het geval het toch niet zo mijn ding zou zijn. Ik vond die website, deed de aankoop, en was blij met mijn beslissing. Maar toen ik enkele uren later naar de supermarkt ging, mijn trolley met de handscanner nokvol had geladen en aan de selfscankassa wilde betalen, bleek plotseling dat mijn bankkaart geblokkeerd was. De medewerkers van de Albert Heijn waren opvallend geduldig en behulpzaam, en parkeerden mijn bon en trolley zodat ik ter plekke naar mijn bank zou kunnen bellen. De bank zag niet meteen wat het probleem was, maar beloofde het wel meteen te onderzoeken en stelde in tussentijd voor om naar hen te fietsen zodat zij mij cash geld konden geven, waarmee ik mijn boodschappen dan achteraf zou kunnen gaan betalen. Eens ik bij de bank was aangekomen werd duidelijk wat het probleem was: ik had een aankoop gedaan op een frauduleuze website en als voorzorgsmaatregel had de bank mijn rekening geblokkeerd zodat ze niet al mijn geld zouden kunnen stelen en het maar bij die 30 euro zou blijven. Ik ben daar gewoon beginnen te huilen. 30 euro is veel geld voor mij, maar als ik er mentale rust (Loop Engage!) voor had gekregen, dan was het het waard geweest. Maar nu? Geen Loopjes maar wél 30 euro armer, en er kan gewoonweg niks aan gedaan worden. Ik werd nogal strijdvaardig en zei meteen dat ik naar de politie zou gaan, en die vrouw van de bank keek me super zielig aan en zei: 'Doe maar, maar het is een verloren strijd. Je bent niet de eerste, en je zal ook niet de laatste zijn'. En dus ben ik mijn geld kwijt en kan ik een week niet aan mijn rekeningen tot ik een nieuwe kaart heb. Het gevoel dat bij mij gisteren overheerste was dat slechte mensen op de kap van goede mensen rijk worden, en hoe oneerlijk dat wel niet is. Maar toen ik erover aan het bidden was, besefte ik dat dat niet waar is. Want die 'slechte' mensen, zijn geen slechte mensen. Het zijn mensen die volledig in de ban zijn van het kwaad. Het zijn mensen die enkel belust en gericht zijn op hun eigen ik, hun eigen gewin, en op wat zij uit de wereld kunnen halen. Ze zien de waarheid niet meer, en zijn verloren. Verloren in zichzelf, in de valstrik die voor hen gespannen is en waar zij elke dag opnieuw met open ogen intuimelen. Ze worden rijk, maar zijn straatarm. Financieel mogen ze dan misschien veel hebben, maar spiritueel zijn ze armer dan wie dan ook. Per dag dat ze dit doen, per bedrag dat ze van mensen aftroggelen en daarmee weg lijken te komen, raken ze steeds meer verwijderd van zichzelf. En ik kan het weten, want ik heb het zelf ook gedaan. Geen phishing, natuurlijk (ik ben al blij dat ik weet hoe ik moet bloggen, laat staan meer geavanceerde IT-skills!), maar wel verslaving. Want uiteindelijk is er geen verschil tussen de twee: je neemt en neemt, in de hoop dat het je gelukkig en heel zal maken, maar telkens je het doet raak je steeds meer verloren in jezelf. Je ziel raakt uitgemergeld, en op de duur ben je zo goed als dood. Mijn dokter wond er ondertussen zes jaar geleden geen doekjes om: spiritueel en emotioneel was ik al dood, en fysiek was ik aan het overleven. Ik ademde en wandelde rond, maar 'leven' kon je het niet meer noemen. Ze had gelijk. Ik was bijna dood, en daarom leek de ware dood de enige uitweg. Dankzij Gods genade kwamen de Twaalf Stappen en mijn therapeute op mijn pad, en heb ik mijn 'ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken'-leventje achter me kunnen laten. Want door enkel te nemen, door enkel naar ons eigen gewin te kijken, verliezen we alles, inclusief onze ziel en levenskracht. En uiteindelijk is degene die echt stikt, de egoïstische mens in kwestie zelf, en niet de anderen.Ik wil me niet verkneukelen over deze oplichters, want wat zij nodig hebben is compassie en gebed. Jezus heeft het ons trouwens ook gezegd, in Matteüs 5:43-48: 'Jullie hebben gehoord dat gezegd werd: “Je moet je naaste liefhebben en je vijand haten.” Dit zeg Ik daarover: heb je vijanden lief en bid voor wie jullie vervolgen; alleen dan zijn jullie werkelijk kinderen van je Vader in de hemel. Hij laat zijn zon immers opgaan over goede en slechte mensen en laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen. Is het een verdienste als je liefhebt wie jou liefheeft? Doen de tollenaars niet net zo? En als jullie alleen je broeders en zusters vriendelijk bejegenen, wat voor uitzonderlijks doe je dan? Doen de heidenen niet net zo? Wees dus volmaakt, zoals jullie hemelse Vader volmaakt is.'Wat moeten deze mensen spiritueel ver weg zijn, en wat moeten zij verloren in zichzelf zijn, als ze zich hiermee bezig houden. Wat zij nodig hebben is veel liefde, en een uitweg. Financieel mogen ze misschien veel hebben, maar wat hebben ze daaraan als ze vanbinnen morsdood zijn? Door voor hen te bidden kan ik geven en dienen, en daarmee volmaakt zijn (wat betekent 'vol zijn van de heilige Geest', niet 'perfect zijn').Het doet me ook denken aan een gelijkenis die ik jaren geleden eens hoorde. Die gaat over twee dezelfde tafels, waarbij de ene tafel in de hemel staat, en de andere in de hel. Beide tafels staan vol met heerlijke taarten en desserts, en iedereen aan tafel heeft een meterslange lepel om mee te eten. De mensen aan de tafel in de hel zien er compleet uitgemergeld, futloos en ongelukkig uit, terwijl die in de hemel lekker voldaan, gelukkig en rond en gezond zijn. We hebben het hier over dezelfde tafel, dezelfde lekkernijen en hetzelfde bestek. Wat is het verschil? De mensen in de hel denken alleen maar aan zichzelf en zijn door de meterslange lepels niet in staat om het voedsel in hun mond te krijgen. De mensen in de hemel daarentegen denken aan hun medemensen en dienen elkaar: ze geven elkaar te eten, waardoor al die lekkere taarten effectief de ingang naar hun buik vinden. Ik denk dat ik weet aan welke tafel die phishers van gisteren zullen zitten, en ik weet één ding: ik er wil er niet meer bij zitten. Vandaag kies ik ervoor om te focussen op wat ik kan geven aan anderen, en niet op wat ik kan nemen. Het is door het geven van liefde, tijd en aandacht aan anderen, maar ook door het geven van aalmoezen aan zij die het nodig hebben, dat ik zelf voldaan, gelukkig, en rond en gezond kan zijn, net als die mensen in de hemel. Ik bid voor de phishers, en dat zij hun huidige leven mogen achterlaten zodat zij ooit mee met ons aan de juiste tafel kunnen gaan zitten. Bid je mee?

A few months ago, I had four cuttings from a spider plant that were really begging to be repotted. That’s not really recommended in the winter, but since I get a lot of sun in my living room and the spider plant is an exceptionally easy plant to care for, it seemed quite doable to me. Each cutting went into a separate flower pot—three in large pots and one in a small one. As expected, those cuttings thrived in the winter sun and have grown into full-fledged plants. Except for one, and I found that intriguing.All four plants were kept in the same living room, so they were all exposed to the same temperature and the same amount of sunlight. The three plants in the large pots have done very well and are now even producing new little ones themselves. But the one in the small pot has just become a sorry sight. It has brown and even dead leaves, looks withered, and it just stays very small.

Enkele maanden geleden had ik vier stekjes van een graslelie die er echt om schreeuwden om verpot te worden. Dat is iets wat in de winter niet echt wordt aangeraden, maar omdat ik veel zon in mijn woonkamer heb en de graslelie een bijzonder makkelijke plant is, leek het me best doenbaar. Elk stekje ging in een aparte bloempot, zijnde in drie grote bloempotten en in één kleintje. Zoals verwacht hebben die stekjes het goed gedaan in de winterzon, en zijn ze volwaardige planten geworden. Behalve eentje, en dat vond ik interessant. Alle vier de planten hebben ze in dezelfde woonkamer gestaan, dus allemaal in dezelfde temperatuur en met evenveel zon. De drie planten in de grote bloempotten hebben het heel goed gedaan, en maken ondertussen zelf al nieuwe babietjes aan. Maar die ene in het kleine bloempotje, die is maar zielig geworden. Hij heeft bruine en zelfs regelmatig afgestorven blaadjes, ziet er verpieterd uit, en hij blijft ook gewoon heel klein.

This afternoon I was at Zeeman (a store that sells inexpensive but good quality clothing), where I was looking for an extra summer top. Perfect for this hot weather, of course. But then I saw something there that I found too bizarre for words... They were already selling fall clothes in the baby section! Thick socks with mushrooms, pumpkins, and all those other cozy fall motifs on them. I found that super weird to see! It’s May, it’s been scorching hot for a whole week, and officially it’s still even spring. Summer is still three weeks away, and yet they’re already selling fall items at Zeeman. And as strange as I found it, I really should know better and be used to it by now. At Action (a discount store), they sell “Back to School” supplies in July, Christmas decorations in September, and Easter decorations in February. To me, that says two things: first, that society revolves around money and people’s emotions are exploited without shame, but more importantly, that we all seem to prefer living in the future. Months in advance, we’re already preoccupied with what’s coming “later,” without truly being in the here and now.Last night, in an attempt to cool off, I went for a walk along the riverbank. I wasn’t the only one with that (sincerely) brilliant idea, because there were really a lot of people there taking a breather.Some with their partners and an ice cream, but most with friends, a few pizzas, and a few bottles of hard liquor. I noticed how those 16-year-old kids were trying with all their might to act grown-up. Talking tough and cool, dressing provocatively, and everything else that goes with that age. It made me smile, because no matter how many bottles of Bacardi they passed around or how much tough talk they spouted, the insecurity they felt deep down couldn’t be hidden.When I think about those young people last night, and the fall baby socks this afternoon, I find myself wanting to complain. ‘Why can’t people just live in the here and now? Why not enjoy the process that is life? Why not enjoy today?’ But honesty compels me to say that I am exactly the same. Back then, but also today. I can justify the fact that as a teenager I was no different from those teens from yesterday. Adolescence is not an easy time. Hormones are racing through your body, and in the social hierarchy it’s eat or be eaten. Well, then you do your best to stand at the top of that so-called pyramid, even if it’s at the expense of your own values and standards (which you don’t really know yourself at that moment; your whole body and mind are just one big mess). Those young people from yesterday—I really understand them.But why I still dare to live in the future today—many years after my adolescence—is, on the other hand, a mystery to me. For instance, I find winter quite a cozy time of year, and that’s why I like to get a head start on it. So last year, in the middle of summer vacation (!), I started embroidering a polar bear so it would be finished by winter and I could hang it in my living room. In the same way, I had already put up my Christmas decorations by mid-November, but I was so sick of them after a month that I had put them away again even before Christmas Day! At the same time, I actually really love spring and summer, and sitting outside. And that’s why I was already sitting in the (super comfortable!) armchair on my balcony in January, while it was 5°C (41°F) outside and I was wondering why on earth I was sitting out there with my hands and toes frozen. I think the answer is because I want more than my fair share. When it’s summer, I want winter, and in winter I want summer. Why not accept that today is what it is, and then consciously enjoy it?During the past two school years, I went to folk dancing on Wednesday evenings. I really enjoyed it, but it was also emotionally draining. Two hours of music and social interaction—that was more than enough for me to be a worn-out and overstimulated wreck for at least 24 hours afterward. This school year, I’m not going to dance anymore because I’m now picking up my sister’s kids from school every Thursday (and no longer on Tuesdays). If I go dancing on Wednesday, I’m definitely not the calm and kind aunt I want to be for them on Thursday. I did try a few times, in September and October, but I really couldn’t manage it. I talked it over with the instructor, and she immediately said, “Enjoy the kids while they’re still little. They’ll grow up much faster than you think. The folk dance class isn’t going anywhere. When they’re older, you can always come back to dance.” That comment really opened my eyes. It’s true: the kids are only this age once, and if I don’t make a conscious effort to cherish this time here and now, it’ll be over before I know it. And that time—it’ll never come back. They’ll never be 6 and 7 again, learning to read, write, and do math, and they’ll never have the imagination and sense of humor they have now. Since then, I’ve been much more mindful of our time together, and I try to truly enjoy every moment. A bit like when you’re eating a really delicious meal: you savor every bite, without already thinking about dessert or tomorrow’s breakfast. You just want to enjoy what’s still on your plate, because you know it will be over soon.Maybe that’s the question I can ask myself here: when did I start “gobbling up” life so quickly without really being aware of the present moment, instead of enjoying every bite I take? Because it all really does pass by faster than I sometimes think. Years ago, I heard a beautiful parable in a podcast. It was about an old, dying man who had lived a happy life, and young people who asked him if he would share his secret with them. His answer to them was: “When I sit, I sit. When I stand, I stand. And when I lie down, I lie down.” The young people looked at each other in confusion and said they didn’t understand. “Isn’t this what we do too?” they asked. “No,” said the old man. “When you sit, you’re already thinking about standing. When you stand, you’re already thinking about lying down. And when you lie down, you’re already thinking about sitting.”I want to grow into this myself, to be more mindful of the present moment, just like that old man. So that when it’s summer, I can truly enjoy it without already looking forward to the candles, Christmas lights, and electric blankets of winter. And so that when it’s winter, I can enjoy my warm couch indoors without wanting to go sit outside and freeze, pretending it’s already spring. To simply accept what is, with all its beautiful and not-so-beautiful moments, without living too much in the future. Because if I don’t, my life will be over in the blink of an eye, without me having really noticed it.

Vanmiddag was ik in de Zeeman, waar ik op zoek was naar een extra zomertopje. Heel erg geschikt voor dit warme weer, natuurlijk. Toch zag ik daar iets liggen dat ik te bizar vond voor woorden... Bij de babyspulletjes werden namelijk al herfstkleren verkocht! Dikke sokken met daarop paddenstoelen, pompoenen, en al die andere gezellige herfstdingetjes erop. Ik vond dat super maf om te zien! Het is mei, al een hele week bloedheet, en officieel is het zelfs nog lente. De zomer is nog drie weken van ons verwijderd, en toch worden er in de Zeeman al herfstspulletjes verkocht. En hoe vreemd ik het ook vond, eigenlijk zou ik beter moeten weten en er al gewend aan moeten zijn. Ook in de Action worden in juli al 'Back to school'-spullen verkocht, in september al kerstgerief en in februari al paasversiering. Voor mij zegt dat twee dingen: dat de maatschappij rond geld draait en mensen hun gevoelens daar zonder schaamte voor gebruikt worden, maar vooral ook dat we met z'n allen graag in de toekomst leven. Al maanden op voorhand zijn we bezig met wat 'later' gaat komen, zonder echt in het hier en nu te zijn.Gisterenavond was ik, in een poging om verkoeling te vinden, nog eens aan de rivieroever gaan wandelen. Ik was niet de enige met dat (oprecht) grandioze idee, want er waren echt heel veel mensen daar aan het uitblazen. Sommigen met hun partner en een ijsje, maar de meesten met vrienden of vriendinnen, een paar pizza's en een paar flessen sterke drank. Het viel me op hoe die 16-jarige jonkies met alle macht probeerden om volwassen te doen. Lekker stoer en cool praten, uitdagend gekleed zijn, en alles wat daar op die leeftijd nog bijhoort. Ik moest erom glimlachen, want hoeveel flessen Bacardi ze ook doorgaven of hoeveel stoere praat ze ook verkochten, de onzekerheid die ze diep vanbinnen ervaarden kon er niet mee verborgen worden. Als ik stilsta bij die jonkies gisterenavond, en bij de herfstbabysokken vanmiddag, merk ik dat ik vooral wil klagen. 'Waarom kunnen mensen niet gewoon in het hier en nu leven? Waarom niet genieten van het proces dat het leven is? Waarom niet genieten van vandaag?'. Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ikzelf precies hetzelfde ben. Vroeger, maar ook vandaag. Dat ik als puber niet anders was dan die tieners van gisteren, kan ik nog goedpraten. De puberteit is geen eenvoudige periode. De hormonen racen door je lijf, en in de sociale hiërarchie is het eten of gegeten worden. Wel, dan doe je je best om aan de top van die zogenaamde piramide te staan, ook al is het ten koste van je eigen normen en waarden (die je op dat moment eigenlijk zelf nog niet kent, je hele lijf en hoofd is dan één grote knoeiboel). Die jongeren van gisteren, die begrijp ik écht.Maar waarom ik ook vandaag - vele jaren na mijn puberteit - in de toekomst durf te leven, is mij daarentegen een raadsel. Zo vind ik de winter best een gezellige periode, en daarom begin ik er graag vroeg aan. Zo ben ik vorig jaar, in het midden van de grote vakantie (!), een ijsbeer beginnen te borduren zodat die tegen de winter af zou zijn en ik die in mijn living zou kunnen ophangen. Op dezelfde manier heb ik mijn kerstversiering al half november opgehangen, maar die was ik na een maand zó beu dat ik ze nog voor kerstdag weer had opgeborgen! Tegelijkertijd hou ik eigenlijk ook veel van de lente en de zomer, en van gezellig buiten te zitten. En daarom zat ik in januari al in de (super comfortabele!) zetel op mijn balkon, terwijl het buiten 5°C was en ik mezelf afvroeg waarom ik in hemelsnaam buiten zat met mijn verkleumde handen en tenen. Ik denk dat het antwoord is omdat ik meer wil dan mijn deel. Als het zomer is, dan wil ik de winter, en in de winter wil ik de zomer. Waarom niet aanvaarden dat vandaag is zoals het is, en daar dan bewust van genieten? Tijdens de vorige twee schooljaren ging ik op woensdagavond volksdansen. Ik vond dat echt super plezant, maar ook emotioneel uitputtend. Twee uur lang muziek én sociale interactie, dat was voor mij echt genoeg om daarna minstens 24 uur een uitgeblust en overprikkeld wrak te zijn. Dit schooljaar ga ik niet meer dansen omdat ik mijn zus haar kindjes nu elke donderdag (en niet meer op dinsdag) van school ga halen. Als ik dan op woensdag ga dansen, dan ben ik op donderdag absoluut niet de serene en lieve tante die ik voor hen wil zijn. Ik heb het wel een paar keer geprobeerd, in september en oktober, maar het lukte me echt niet. Ik besprak het met de lesgeefster en die zei meteen: 'Geniet van de kinderen nu ze nog klein zijn. Ze zullen véél sneller groot zijn dan je denkt. De volksdansles, die gaat nergens naartoe. Als ze groot zijn kan je nog altijd komen dansen.' Die opmerking heeft mij echt de ogen geopend. Het is waar: de kinderen hebben maar één keer deze leeftijd, en als ik er hier en nu niet bewust mee omga, dan zal het voorbij zijn voor ik het weet. En die tijd, die zal nooit meer terugkomen. Ze gaan nooit opnieuw meer 6 en 7 zijn, leren lezen, schrijven en rekenen, en ze gaan nooit meer de fantasie en humor hebben die ze nu hebben. Sindsdien ben ik veel bewuster met onze tijd samen omgegaan, en probeer ik echt van elk moment te genieten. Een beetje zoals wanneer je écht lekker eten eet: dan geniet je van elke hap, zonder dat je al aan het dessert of aan je ontbijt van morgen denkt. Dan wil je gewoon genieten van dat wat nog op je bord ligt, want je weet dat het snel voorbij zal zijn. Misschien is dat de vraag die ik me hier kan stellen: wanneer 'schrok' ik het leven maar snel snel op zonder me echt bewust te zijn van het huidige moment, in plaats van te genieten van elk hapje dat ik neem? Want het gaat allemaal echt sneller voorbij dan ik soms denk.Jaren geleden hoorde ik eens in een podcast een mooie parabel. Het ging over een oude, stervende man die een gelukkig leven had gehad, en jongeren die hem vroegen of hij zijn geheim met hen wilde delen. Zijn antwoord voor hen was: 'Als ik zit, dan zit ik. Als ik sta, dan sta ik. En als ik lig, dan lig ik'. De jongeren keken elkaar verward aan en zeiden dat ze het niet begrepen. 'Is dit niet wat wij ook doen?', vroegen ze. 'Nee,' zei de oude man. 'Als jullie zitten, dan denken jullie al aan gaan staan. Als jullie staan, dan denken jullie al aan gaan liggen. En als jullie liggen, dan denken jullie al aan gaan zitten.'Ik wil er zelf in groeien om, net zoals die oude man, bewust te genieten van het huidige moment. Dat, wanneer het zomer is, ik daar oprecht van kan genieten zonder al uit te kijken naar de kaarsen, kerstlichtjes en elektrische dekentjes van de winter. En dat wanneer het winter is, ik geniet van mijn warme zetel binnen zonder buiten te willen gaan zitten verkleumen, pretenderende dat het al lente is. Om gewoon te aanvaarden wat is, met al zijn mooie en minder mooie momenten, zonder teveel in de toekomst te leven. Want als ik het niet doe, dan is mijn leven in 1, 2, 3 voorbij, zonder dat ik het goed en wel in de gaten heb gehad.