Up until now, no blog post has received as many positive comments as Glimmer, Glimmering, Glimmerest! (ENG) Wow! I’ve received beautiful photos of others’ glimmers, lots of thanks for raising awareness and providing inspiration, and even someone who said they decided to do an activity specifically because it would lead to a glimmer. From Missouri to Montana and from Antwerp to Leuven: glimmers seem to capture the imagination worldwide! Thank you all for the comments!Glimmers have a way of touching people, and sharing them with others only makes the experience greater. And that’s why here’s a glimmer update! The following list consists entirely of new, recent glimmers. All of them are things, activities, or people that, over the past few weeks, have calmed my nervous system, made me happy, or filled me with love from head to toe.1. Cycling in natureSince I stopped escaping into books three weeks ago—and, two weeks ago, into worship music as well—I’ve gotten to know myself better. I’ve become much more in touch with my deeper self, with my emotions, and I’ve been praying much more often. Sometimes I experience that as wonderfully beautiful and then I feel very peaceful, but sometimes it’s also just really, really hard. Fears break through much more intensely now that I can no longer escape into worship music. It’s a general feeling of anxiety, and I can’t pray or meditate it away. What I’ve (re)discovered in the last few days is that going for bike rides in nature really helps with this. And unlike last summer, this time I’m doing it without worship music. Just God and me. And it works! I have to put in more effort than last year, because I moved to the city six months ago, so I first have to pass through about eight intersections on a busy highway, but once I’m past that, I’m richly rewarded! Just this morning I felt terribly anxious and thought I was going to jump out of my own skin. So I hopped on my (electric) bike! Half an hour later, I was cycling through the fields with the sun on my face, past the cows and horses, a little bunny hopping across the bike path right in front of me, and I felt all the anxiety just wash away. When I cycled back home about two hours later, I noticed I had a smile on my face, for no apparent reason. Although, maybe the cows, fields, and little bunnies were reason enough? As far as I’m concerned, this is a huge glimmer. Calm nervous system? CHECK!

Er is, tot hiertoe, geen enkele blogpost geweest waarop ik zoveel positieve reacties heb ontvangen als over Glimmer, glimmend, glimmendst! Wauw! Ik heb prachtige foto's opgestuurd gekregen van anderen hun glimmers, veel bedankjes voor de bewustwording en inspiratie, en zelfs iemand die vertelde dat ze een activiteit is gaan doen omdát het een glimmer zou opleveren. Van Missouri tot Montana en van Antwerpen tot Leuven: glimmers blijken wereldwijd tot de verbeelding te spreken! Dankjewel allemaal voor de reacties! Glimmers doen wat met een mens, en ze delen met anderen maakt de ervaring alleen maar groter. En daarom volgt hier een glimmer-update! Het volgende lijstje zijn allemaal nieuwe, recente glimmers. Allemaal zaken, activiteiten, dingen of mensen die de afgelopen weken mijn zenuwstelsel tot rust brachten, me gelukkig maakten, of me van top tot teen vervulden met liefde.1. Fietsen in de natuurSinds ik drie weken geleden ben gestopt met het wegvluchten in boeken - en sinds twee weken trouwens ook met het wegvluchten in worship music - heb ik mezelf beter leren kennen. Ik ben veel meer in contact gekomen met mijn diepere zelf, met mijn emoties, en veel vaker in gebed gegaan. Dat ervaar ik soms als wonderlijk mooi en dan voel ik me heel vredig, maar soms is het ook gewoon echt heel moeilijk. Angsten breken veel harder door nu ik niet meer kan wegvluchten in worship music. Het is een algemeen gevoel van anxiety, en ik krijg het niet weggebeden of -gemediteerd. Wat ik de laatste dagen heb (her)ontdekt, is dat gaan fietsen in de natuur hier goed tegen werkt! En in tegenstelling tot vorige zomer doe ik het ditmaal zónder worship music. Gewoon, God en ik. En het werkt! Ik moet er meer moeite voor doen dan vorig jaar, want ik ben een halfjaar geleden verhuisd naar de stad(srand), en dus moet ik eerst een achttal kruispunten op een drukke steenweg passeren, maar eens ik daar voorbij ben, word ik er dubbel en dik voor beloond! Vanmorgen nog voelde ik me vreselijk anxious en dacht ik dat ik uit mijn eigen vel zou gaan springen. Dus dan maar de (elektrische) fiets op! Een halfuur later fietste ik met het zonnetje op mijn snoet door de velden, langs de koeien en paarden, stak er voor mijn neus een konijntje het fietspad over, en voelde ik alle angst gewoon uit me wegvloeien. Toen ik zo'n twee uur later weer thuis kwam aangefietst, merkte ik dat ik een glimlach op mijn gezicht had, zonder dat er een aanwijsbare reden voor was. Alhoewel, misschien waren de koeien, velden en konijntjes reden genoeg? Wat mij betreft is dit een mega glimmer. Zenuwstelsel tot rust? CHECK!

Yesterday, for the umpteenth time, I was confronted with one of my greatest weaknesses: perfectionism. It has plagued me my entire life, and even though it has taken on much milder forms during my recovery, it remains a real stumbling block for me.Ever since I was young, I’ve struggled with it. It was simply never an option for me to be “just good enough.” And as I write this, I realize I should be writing “to perform just good enough.” Yet I consciously choose the word “be,” because that’s how I’ve always experienced it. Today I know there’s a difference between the two, but I didn’t know that back then. I thought my self-worth and the love of others (and myself!) depended on my performance. It wasn’t because of my family, by the way, because Mom always said that the most important thing was that we did our best, not what results we got. And I did do my best. Way too much, in fact. I remember being in eighth grade, just shy of fourteen years old, and school was really too demanding for me. I loved the program I was in and really wanted to keep doing it, but at a different school. It seemed that the same program at other schools in the area would be much less demanding, and since you end up with the same diploma anyway, changing schools seemed like a good idea to me. Maybe it would give me some breathing room?

Gisteren werd ik, voor de zoveelste keer, geconfronteerd met een van mijn grootste zwakheden: perfectionisme. Al mijn hele leven word ik erdoor geplaagd, en ondanks dat het in herstel veel zachtere vormen is gaan aannemen, blijft het toch echt een struikelblok voor mij.Al sinds ik jong was, worstelde ik ermee. Het was gewoon nooit een optie voor mij om 'net goed genoeg te zijn'. En terwijl ik dit schrijf, besef ik dat ik zou moeten schrijven 'net goed genoeg te presteren'. Toch kies ik bewust voor het woordje 'zijn', want dat is hoe ik het altijd beleefd heb. Vandaag weet ik dat er een verschil is tussen die twee, maar dat wist ik toen niet. Ik dacht dat mijn zelfwaarde en de liefde van anderen (en mezelf!) afhankelijk was van mijn prestaties. Aan thuis lag het trouwens niet, want mama zei altijd dat het belangrijkste was dat we ons best deden, niet welke resultaten we hadden. En mijn best doen, dééd ik. Veel te veel, zelfs. Ik herinner me dat ik in het tweede middelbaar zat, net geen veertien jaar oud, en dat school echt veel te zwaar voor mij was. Ik hield van de studierichting die ik deed, en wilde dat graag blijven doen, maar dan in een andere school. Het scheen dat dezelfde studierichting in andere scholen in de buurt veel minder zwaar zou zijn, maar omdat je uiteindelijk wel met hetzelfde diploma afstudeert, leek van school veranderen me een goed idee. Misschien zou het me wat ademruimte kunnen geven?Mama en ik gingen naar het CLB (het Vlaamse Centrum voor Leerlingenbegeleiding), en het advies dat ik daar kreeg was om gewoon een beetje minder hard te studeren, "want waarom wil je 80-90% halen, terwijl je met 65% ook al ruim voldoende hebt?". Goede opmerking, en in alle eerlijkheid: ik had er nooit eerder bij stilgestaan, dat minder dan 80% halen en minder hard je best doen evengoed een optie was. En ook al wílde ik dit wel, ik kon het niet. Het was veel sterker dan mezelf. Het harde werken, het perfectionisme en de faalangst werden heel dwangmatig, en dat is het altijd gebleven. Het is één van die dingen in mijn leven die me het allermeeste pijn en verdriet heeft gedaan. Nu ik dit schrijf, ben ik zelfs aan het huilen. Het doet nog steeds pijn, vanbinnen. Toen ik in twaalfstappenherstel kwam identificeerde ik mijn perfectionisme, door het werken van de Zesde en Zevende Stap, als één van mijn karaktergebreken. Het is natuurlijk kort door de bocht om dit als een karaktergebrek (of een tekortkoming, nog zo'n woord dat we gebruiken) te zien. Achteraf heb ik er nog op gerebelleerd, voelde ik de nood om alles te gaan analyseren. Om te gaan kijken naar de oorsprong van dit gedrag, het te zien als iets dat me ooit wel geholpen moet hebben maar het daarna niet meer deed. Maar eerlijk gezegd heeft die benadering - het doodanalyseren - me meer pijn dan rust opgeleverd, dus ben ik maar terug naar de eenvoudige twaalfstappenbenadering gegaan van het te identificeren als een karaktergebrek. De Zesde en Zevende Stap zijn kinderlijk eenvoudig, maar wel ongelooflijk efficiënt: we identificeren onze karaktergebreken en geven ze aan God. That's it. Elke dag opnieuw zeggen we: God, dit zijn mijn karaktergebreken, en ik geef ze aan U. Doe ermee wat U wil' (wie het 'echte' Zevende Stapsgebed wil weten: Google kent het. Het is de moeite om het op te zoeken!). Ik vond het zelf ook behulpzaam om in de Zesde Stap, door het oplossen van enkele vragen, een korte inventaris over elk karaktergebrek te schrijven: - Wat is mijn karaktergebrek? - Hoe zag mijn leven eruit met dit karaktergebrek? - Hoe stel ik me mijn leven voor zonder? - Schrijf een kort gebedje waarin je dit karaktergebrek aan God geeft.Lange tijd heb ik elke dag mijn karaktergebreken aan God gegeven, en - wonder boven wonder! - nam Hij ze echt van mij weg. Uiteraard kwamen er dan andere, dieper gelegen karaktergebreken opzetten, maar dat is peeling the onion, natuurlijk. De weg van herstel is nooit af, en dat is net goed, natuurlijk! Door herstel, door het afgeven van mijn perfectionisme aan God, ben ik hierin al veel gegroeid. Het is niet meer zo erg als vroeger, en vooral: ik weet dat mijn zelfwaarde niet meer afhangt van mijn prestaties. De vrouw die vijf jaar mijn sponsor is geweest zei me al vanaf het prille begin: "You're a human being, not a human doing". Voor dit inzicht - en nog veel meer - zal ik haar altijd dankbaar zijn. Niet presteren, niet doén, maar gewoon zijn, en me daarmee waardig genoeg voelen. Niet eenvoudig, en het is een heel groeiproces geweest, maar ik vind wel dat ik het nu redelijk goed doe. Het is spiritueel en emotioneel allemaal niet meer zo verstorend, zo compulsief, als het ooit geweest was.En toch. Toch blijft het ook vandaag nog een valkuil, die ook bij het opzetten en schrijven van deze blog al meermaals aan bod is gekomen. De uren en de tijd die ik heb gestoken in het lay-outen van elke pagina... Jongens toch! Maar toch heb ik ook daarin al progressive victory gehad. Zo ben ik op een bepaald moment begonnen met het eindigen van elke blogpost door 'een handtekening', een afbeeldinkje met mijn naam erop. Het was heel verleidelijk voor mij om elke oude blogpost dan te gaan aanpassen - Nederlands én Engels - om dat ook daar te gaan invoegen zodat alles netjes hetzelfde was. Ik heb daar toen echt bewust voor gekozen om niet in die dwang mee te gaan. God wilde liever dat ik rust zou hebben en zou leren loslaten, dan dat elke pagina perfect gesynchroniseerd zou zijn. Want de onderliggende angst is natuurlijk: 'Wat zouden mensen anders denken? Zou ik nog wel goed genoeg zijn?'. En de realiteit is dat mensen zo'n dingen niet zien, en meestal niet met mij maar met zichzelf bezig zijn. En ook dat het niet uitmaakt, wat anderen van me denken. Wat God van me denkt, is het enige wat telt. En dus kies ik ervoor om los te laten, om bewust te kiezen voor 'fouten'. Zelf kan ik dit niet, maar God geeft me wel de kracht om dit te doen!

Last Tuesday, I went to pick up my little niece from school. It’s actually very rare for me to pick up just her, without her brother. Both kids are in first grade, but they’re in different classes. Last week, both classes went on a two-day field trip to the countryside, but not together. My nephew went from Tuesday to Wednesday, and my niece was supposed to leave two days later, from Thursday to Friday. So when I went to pick up E from school on Tuesday, her brother wasn’t there.As she walked out of the school gate, I could tell right away that something was wrong. She did smile when she saw me, but her smile didn’t reach her eyes. Her shoulders were slumped, and her stride wasn’t nearly as lively or carefree as usual. I asked her if everything was okay, and she immediately held up a little craft project she was holding in her hand and said: “I made this for V! (her brother)” Before I put her in the child bike seat and asked if I shouldn’t put the craft project safely in her backpack instead, she said she’d rather hold it. At that point, I should have known what was going on: she missed her brother, of course!We hadn’t even cycled halfway down the street, and she started talking. That she misses V so, so much. That they’d both cried when they said goodbye that morning, that she thought it was “super stupid” that he wasn’t at school or on the playground today, that she doesn’t want him to sleep over there tonight, and that she’d had a stomachache all day.I understood the kid. Those two are almost always together, especially at night and at school. Whenever I’ve asked them in the past who they like to play with on the playground, it always turned out to be each other. “But also with A, J, and M, of course!” Anyway, long story short, those two really love each other. It made sense to me that she’d miss him now.While we were biking, she talked about her stomachache, missing him, and everything related to that. But once that was out of the way, we went back to more everyday things. About two swans sitting by the side of the road and how they’d seen them before when they went swimming with Mom and Dad, and about swimming lessons, and everything a normal six-year-old talks about. So, all good. Go ahead, my sweetie, talk away. Tata is listening.When we came to a red light, close to my place and about twenty minutes into our bike ride, she suddenly said that, when she was crying in class, her teacher had told her “not to spout any nonsense.” Uh, WHAT?! I instantly went from Tata to lioness!

Vorige week dinsdag ging ik mijn kleine nichtje van school halen. Dat ik enkel haar ophaal, zonder haar broer erbij, is iets wat eigenlijk nooit voorvalt. De kindjes zitten allebei in het eerste leerjaar, maar beiden in een andere klas. Vorige week gingen beide klassen twee dagen op plattelandsklassen, maar niet tezamen. Mijn neefje ging van dinsdag op woensdag, en mijn nichtje zou twee dagen later vertrekken, van donderdag op vrijdag. Dus toen ik dinsdag E van school ging halen, was V er niet bij.Toen ze uit de schoolpoort liep, zag ik meteen dat er iets niet pluis was. Ze glimlachte wel toen ze me zag, maar haar glimlach bereikte haar ogen niet. Haar schouders hingen laag en haar tred was helemaal niet zo zwierig of zorgeloos als gewoonlijk. Ik vroeg haar of alles in orde was, en ze stak meteen een klein knutselwerkje in de lucht en zei: "Dit heb ik voor V gemaakt!". Voor ik haar op het fietsstoeltje zette en vroeg of ik het knutselwerkje niet beter veilig in haar boekentas zou steken, zei ze dat ze het liever wilde vasthouden. Toen had ik al moeten weten wat er aan de hand was: ze miste haar broer, natuurlijk!Nog geen halve straat gefietst, en ze begon te vertellen. Dat ze V super, super hard mist. Dat ze 's morgens bij het afscheid allebei hadden gehuild, dat ze het 'super stom' vond dat hij vandaag niet op school en op de speelplaats was, dat ze niet wil dat hij vannacht daar gaat slapen, en dat ze al de hele dag buikpijn had gehad.Ik begreep het kind. Die twee zijn bijna altijd samen, en al zeker 's nachts en op school. Als ik hen in het verleden al eens vroeg met wie ze op de speelplaats graag spelen dan bleek dat altijd met elkaar te zijn. "Maar ook met A, J en M, hoor!". Enfin, long story short, die twee zien mekaar graag. Dat ze hem nu miste, leek me logisch.Tijdens het fietsen vertelde ze over haar buikpijn, het gemis en alles wat daarmee te maken had. Maar eens dat eruit was, ging het terug over alledaagsere dingen. Over twee zwanen die aan de kant van de weg zaten en hoe ze die ook al eens hadden gezien toen ze waren gaan zwemmen met mama en papa, en over de zwemles, en alles wat een normale zesjarige allemaal vertelt. Heel goed, dus. Vertel maar, mijn lieve schat, doe maar. Tata luistert.Toen we aan een rood licht stonden, dichtbij mij thuis en zo'n twintig minuten fietsen later, zei ze ineens dat, toen ze in de klas aan het wenen was, haar juf haar had gezegd "dat ze gene flauwekul moest verkopen". Euh, WÁT?! Ik veranderde instant van Tata naar leeuwin, ofzo! Ik: "Wát zei jouw juf?!" E: "Dat ik geen flauwekul mocht verkopen" (inclusief beteuterd gezichtje en tranen in haar ogen)Ik: "Zei ze dat zo?"E: "Ja. Ik miste V tijdens de speeltijd en ik was in de rij aan het wenen, en toen zei de juf: "Nee, E, daar gaan we ni mee beginnen". En toen we in de klas waren begon ik weer te wenen en zei ze dat ik gene flauwekul moest verkopen."Ja, kijk hé. Zeg zoiets tegen één van mijn twee patatjes, en dan wil ik maar één ding doen: die juf het eens héél goed gaan vertellen! Ik was zó kwaad. Wie denkt die juf wel dat ze is?! Ik was echt nijdig, en ik had helemaal geen ambitie om dat weg te steken naar mijn nichtje toe. Don't get me wrong, ik was beheerst en verloor helemaal niet de controle over mezelf, maar ik was wel kwaad. Het leek mijn nichtje vooral goed te doen, ze leek zich er geliefd en begrepen door te voelen (iets wat ik trouwens wel herken. Ik herinner me dat ik in het eerste leerjaar werd gepest door 'de groten' van het derde leerjaar, en toen mama naar school ging om met die kinderen te praten voelde ik me ook heel beschermd en geliefd door mijn mama! Dus ik kan me inbeelden hoe mijn nichtje zich op dat moment gevoeld moest hebben. Best een fijn gevoel, eigenlijk!)Eens thuisgekomen hebben we er het beste van gemaakt. Samen huiswerk gemaakt en gegeten, en gezellig in de zetel naar de video van haar allereerste dansoptreden van enkele maanden geleden gekeken. Ze zei dat ze haar broer nog altijd mist, 'maar dat het al een tikkeltje beter is nu'. Mission accomplished!De dag erna verstoorde het me nog altijd, de reactie van de juf. Ik merkte dat ik wrok bleef koesteren, ondanks dat ik al zeker twintig keer had gebeden: "God, neem de wrok van mij weg, en zegen en bewaar die juf. Dat ze een mooie dag en een mooi leven mag hebben, met een prachtige familie en gelukkige momenten". Zo bidden, helpt gewoonlijk. De ander iets goeds wensen, ook - of vooral - als ik het niet meen. Het is wat Jezus bedoelde met het liefhebben van je vijanden. Vragen om de wrok van mij weg te nemen, die echt aan Hem overgeven, helpt gewoonlijk ook. Maar soms niet. Soms is het niet genoeg, en moet ik over de situatie een wrokinventaris schrijven. Dat is een geweldig efficiënte twaalfstappentool, die in de meeste situaties echt werkt. Wrok verdwijnt dan meestal als sneeuw voor de zon. Voor mij is het, na bijna vijf en een half jaar in het programma, de gewoonste zaak van de wereld geworden om wrokinventarissen te schrijven. Ik denk er niet meer over na. Het was pas toen ik zondagavond met mijn zus een gezellig avondje uit was, en ik zei dat ik over de situatie een wrokinventaris had geschreven en hoe die er dan uitzag, dat ik besefte hoe de meeste mensen het bestaan van deze tool niet kennen, en hoe het eigenlijk voor iedereen handig zou kunnen zijn. Want wrok, dat ervaren we allemaal wel eens. Hoe vaak zijn we niet geïrriteerd door mensen die een domme opmerking maken, die je in het verkeer de pas afsnijden, of collega's die vervelend doen? Wrokinventarissen zijn daar een geweldige tool voor. Ze zorgen ervoor dat onze gevoelens doorleefd en getransformeerd kunnen worden. Waarom dat belangrijk is? Omdat we er anders kapot aan gaan. Emoties ontkennen of onderdrukken, maakt ziek. Gevoelens doorvoelen, en zelfs naar ons eigen aandeel kijken, zorgt voor heling. Dus bij deze, in de hoop dat het inspirerend kan zijn, mijn wrokinventaris over de situatie van vorige week.