Toqa, a friend from Egypt, sent me this message last week. I think it's really cool that I have friends who also embroider, especially when they do so out of devotion to God. And that's what touched me so much, because Toqa is talking about Moses praying to God for the courage to talk to the pharaoh. I know this story, but from my own Bible! Moses was commanded by God to free the Israelites from slavery in Egypt and lead them through the desert to the Promised Land. Only, I didn't know that this was also in the Quran... In the Old Testament of the (Christian) Bible, yes. In the Torah of the Jews (the first five books of “our” Bible), too. But in the Quran? I had no idea. And then I immediately wonder: how much more do our religions have in common? And why are there so many differences? I now know that according to the Quran, Moses is a prophet (I read that in Toqa's message), and I already knew from Lily, another Egyptian friend, that Jesus is a prophet to them. That is different from what Christians believe, because we believe that Jesus is the Son of God, the Word who became flesh to free us from our sins.Now, despite the differences—and this is where I'm going with this—I know that Toqa and I are talking about the same God. That may sound strange, given the differences in religion. Toqa is a deeply religious and practicing Muslim, and I am a Christian who has no rules regarding clothing or food. Christians also have no fixed rules regarding prayer times, whereas Muslims do. There are countless differences, but what stands out for me in our conversations time and again are the similarities. When Toqa talks about Allah, about her God... Man, you can really feel the love for and from Him! I kid you not! That love is so incredibly beautiful and so holy, and in no way different from the love I myself experience when I pray. It's exactly the same.I also have another friend, Lily, with whom I talk and pray every week. Lily is also a Muslim and, just like Toqa, she lives in Egypt. When Lily and I video call, we begin and end our conversation with a prayer. Sometimes it is the Serenity Prayer, sometimes we pray in our own words. But when we pray, we pray to the same God. We both experience it that way. Only she prays to Allah, and I pray to the God who is Father, Son, and Holy Spirit.That leads me to the following question: are there two gods? Or three, counting Yahweh, the God of the Jews? No. That's not possible. There aren't three gods. I know that for sure.This leads to the next question: are Toqa, Lily, and the billions of other Muslims and millions of Jews wrong? Or are the Christians mistaken? I am sure that many Christians will say that we have a “patent on God” and that the rest of humanity is mistaken.The Bible is true, and the rest is nonsense. Well, I don't agree. I know people who have a true and deep faith without being affiliated with any religion. People who, when they meditate or spend time in the wild, rugged nature, feel incredibly connected to God. Men and women who lead spiritual lives that I look up to and can learn a lot from. People who live according to spiritual principles such as humility, tolerance, and love. A life that is only possible through and with the love of God, without being connected to any religion. For them, God is a Power, a force, an energy, a flow of love, which they experience, independent of dogmas and traditions.I found these questions interesting, so I went on a journey of discovery. Surprise, surprise: I am not the first to ask these questions. Who would have thought! Theologians throughout the centuries have racked their brains over this, and there is no ready-made answer to this question. But I have found some beautiful comparisons that help me to better frame and understand this.The first comparison I came across is that we can compare our different religious experiences with looking at the sun. We all look at the same sun—God, that is—but through different windows. My window has a different color than Toqa's or Lily's window, and because of that, we interpret our faith in very different ways. Dogmas, rituals, and rules differ, but ultimately, it is the same sun we are looking at.Another is that we could compare our journey of faith to climbing a mountain. God is the top of the mountain, but how we reach it depends on which side we climb the mountain from. Nature will look completely different on the north side than on the south side, and therefore the way we climb will also require different tools. Hence the differences in rituals and customs. But ultimately, in the end, we all end up at the same mountaintop.I describe that mountaintop as true Love. With a capital letter! Love that is so great, so transcendent, that it surpasses all understanding. Love as I described earlier in Be at peace with yourself (part 2), comparing it to the love I feel for my sister's children. That same love—but perhaps even greater—is what God feels for me. And for Toqa and Lily. And for everyone who knows Him or does not know Him, because God's love doesn't depend on us at all. His love is as certain as the sun rising and setting every day. Love, which is greater than we can comprehend with our human minds or even our souls, is, in my opinion, too great to be pigeonholed or placed within a religion.I believe that religion is a very beautiful and helpful attempt to come closer to God. I would not want to live without my Bible anymore. And I might not have found God if I had not gone to church or spent time with other Christians in recent years. But if we fixate on religion and thereby exclude, persecute, or torment others in God's name, then we are missing the point entirely. The fact that this pushes non-believers further away from God (who understandably stay away from the Church as a result of this, or who think all Muslims are bad because of the actions of a few) makes it much, much worse. That can never be the will of a God who is Love. If we were to treat each other with His love—believers and non-believers alike—I believe the world would be a much better place.Lily and I were talking about this last week. Lily said that her greatest wish is that all believers would realize that it's all about love (excuse me, Love!), and how wonderful it would be if we could all live together in peace. At the same time, we both realize very well how much that is wishful thinking. But there is one thing you and I can do, and that is to take off our own blinders and treat each other with Love. We can do this by focusing on the similarities—our hearts beating at the same rhythm—and not on the differences. And when that happens, in loving one-on-one relationships, wonderful things can happen, across all religions.Amen. (Sorry, I couldn't resist!)

Dit berichtje stuurde Toqa, een vriendin uit Egypte, me vorige week. Ik vind het super tof dat ik vriendinnen heb die ook borduren, en al helemaal als ze dat doen vanuit een overgave aan God. En dat was meteen wat me hier zo raakte, want Toqa praat hier over Mozes die tot God bidt om moed om met de farao te gaan praten. Dit verhaal ken ik, maar dan vanuit mijn eigen Bijbel! Mozes die van God de opdracht kreeg om de in slavernij levende Israëlieten te bevrijden uit Egypte, en hen door de woestijn naar het Beloofde Land te leiden. Alleen, ik wist niet dat dit ook in de Koran stond... In het Oude Testament van de (christelijke) Bijbel, ja. In de Thora van de Joden (de vijf eerste boeken van 'onze' Bijbel), ook. Maar in de Koran? Ik had er geen idee van. En dan vraag ik me meteen af: hoeveel meer hebben onze religies gemeen? En waarom zijn er dan zoveel verschillen? Ik weet nu dat Mozes volgens de Koran een profeet is (dat lees ik in Toqa's berichtje), en van Lily, een andere Egyptische vriendin, wist ik ook al dat Jezus voor hen een profeet is. Dat is anders dan wat christenen geloven, want wij geloven dat Jezus de Zoon van God is, de mensgeworden God die is gekomen om ons te bevrijden van onze zonden.Nu, ondanks de verschillen - en dat is waar ik naartoe wil - weet ik dat Toqa en ik het wel over dezelfde God hebben. Dat mag vreemd klinken, gezien de verschillen in religie. Toqa is een diepgelovige en praktiserende moslima, en ik ben een christen die geen voorschriften heeft wat betreft kleding of voedsel. Ook qua gebedstijden zijn er voor christenen geen vaste voorschriften, en dat is er voor de moslims wel. Er zijn ontelbaar veel verschillen, maar wat er voor mij in onze gesprekken telkens opnieuw bovenuit steekt, zijn de gelijkenissen. Als Toqa over Allah praat, over haar God... Man, dan is de liefde voor en van Hem voélbaar! I kid you not! Die liefde is zo waanzinnig mooi, en zo heilig, en verschilt op geen enkele manier van de liefde die ik zelf ook ervaar wanneer ik bid. It's exactly the same.

YES! I can blog again! Yippee!!It's not that I couldn't blog last week, or that I didn't want to, but it just didn't feel right anymore. I needed a break, and that's exactly what this blog post is about.The break wasn't necessary because I was tired of writing or because I had run out of ideas. I have plenty of motivation and ideas, that's not the problem. No, I needed a break because I couldn't breathe anymore. I had written so much in the last few weeks—and don't underestimate the time spent tinkering with the website itself—that it had not only become too much and too heavy, but it had also completely taken over my mind. My perfectionism had gotten the better of me, and of course I paid a price for that. Both in terms of time spent (20 hours a week is a bit too much...) and peace of mind. It all became very compulsive, and there seemed to be little free will left. I was aware of that, mind you. It wasn't that I didn't realize it.

YES! Ik kan weer bloggen! Jiiieehaa!!Niet dat ik de afgelopen week niet kón bloggen, of dat niet wilde, maar het klopte gewoon eventjes niet meer. Ik had eventjes een pauze nodig, en dat is precies waar deze blogpost over gaat.De pauze was niet nodig omdat ik het beu was of omdat er geen ideeën meer waren. Motivatie en ideeën te over, dat is geen probleem. Nee, ze was nodig omdat ik niet meer kon ademen. Ik had de laatste weken zoveel geschreven - en niet te onderschatten: ook aan de website zelf geknutseld - dat het niet alleen te veel en te zwaar was geworden, maar dat het me mentaal ook helemaal in beslag was gaan nemen. Mijn perfectionisme had de overhand genomen, en daarvoor betaalde ik natuurlijk een prijs. Zowel in uren aan tijdsbesteding (20 uur per week is namelijk een tikkeltje teveel...), maar ook aan gemoedsrust. Het werd allemaal heel compulsief, en er leek nog maar weinig vrije wil in te zitten. Ik was me daar wel bewust van, hoor. Het was niet zo dat ik het niet doorhad. Want ik weet, uit ervaring, dat wanneer ik het op akkoordjes met God probeer te gooien, dat mijn gedrag scheef zit. "Ja, ik ben moe en ik zou moeten slapen, maar ik wil die tekst van daarstraks echt nog nalezen en corrigeren" (om 23u30. Yep). Of: "Ik weet dat ik nu zou moeten koken en eten, maar ik wil eerst nog al die buttons aanpassen zodat die overal afgeronde hoeken hebben" (ik wou echt dat dit een grap was, maar helaas...). Toch was mijn compulsieve gedrag niet hetgene wat mij stopte. Ik kon het goed genoeg wegrationaliseren, daarin ben ik een echte krak. Alleen... mijn lijf protesteerde. Al twee weken. Ik was moe, voelde mijn spieren branden van mijn tenen tot mijn schouders, en had zoveel hoofdpijn dat ik met momenten dacht dat mijn hoofd uit elkaar zou gaan spatten (kan je je dat voorstellen? Mijn slijmerige hersenen die zo tegen de muren plakken? Als je dat moet gaan opkuisen, brrr!). Wel, op dat moment was het gedaan met pleaden bij God. Ik had het gehad. Mijn lijf was moe, en mijn geest was dat al langer. En dus wilde ik enkele dagen stoppen met lay-outen en schrijven. Maar... ik kon het niet. Het was sterker dan mijzelf. Er was een kracht in mij - die niet ván mij is, maar wel ín mij zit - die ervoor zorgde dat ik deed wat ik niet wilde doen. Een kracht die veel sterker is dan mijzelf en die ik niet kan bevechten. En dus bad ik tot God, dat Hij het zou laten stoppen. Wat toen gebeurde is iets wat ik al honderden keren heb meegemaakt... God stopte het niet by magic, Hij nam de compulsie niet van mij weg. Maar Hij toonde me wél een uitweg. Hij opent de deur voor mij, maar ik ben wel degene die erdoor moet lopen. Ík ben degene die zich moet aanpassen, niet Hij.  'Take the actions, and the feelings will follow', is een bekende twaalfstappenslogan. You can easily see why.

As I wrote earlier in Living in Abundance, Scott and Helen Nearing gave us suggestions on how to live a simpler life with more abundance. I previously reflected on the suggestion: "Be at peace with yourself". Today, I want to discuss another of their suggestions, namely: "Find a job you enjoy".Let me get straight to the point: I don't have a job. I don't work, at least not in the traditional sense of the word. I don't do any paid work. I used to, though. I graduated as a primary school teacher in 2011, after which I taught in a primary school for nine years. I really enjoyed the job. But the longer I did it, the more it became clear that it was mentally and physically too demanding for me. Because I was unable and unwilling to let go, I continued to work, with certain measures in place: part-time, with a cane in my hand and morphine patches on my chest. That was the only way I could manage. But when even that became impossible, I had to throw in the towel. I then took a year and a half off, had a lot of therapy, and then made one last attempt as a part-time teacher in adult education, but that too proved to be far too demanding. Since then, I have been declared disabled and receive benefits. I am very grateful that I no longer have to fight that tough battle. Heaven knows I've tried. Today, I am able to live at the pace of my body and mind, as I wrote earlier in Be at peace with yourself.In the beginning, it was fairly easy. I had so much muscle pain and could do so little that I didn't have to worry about whether my life was fulfilling or enjoyable. I just had to climb out of that deep valley and regain my mental and physical strength. Rest, rest, rest.The ‘problem’ came when I gained a little more strength and felt that I could do more than lying on the couch all day. Working was out of the question, I knew that very well. But what else could I do? I discussed it with someone from my faith community at the time, and he said, "God wants us to work". And I thought, "Does God want me to drop dead? I can’t do it!" So I did what I thought was the best compromise: I did service in my Twelve Step program. I wrote and translated many texts, was a member of several committees, was secretary of my home group, etc., etc. In addition, as a “good Christian” (ahem, ahem!), I didn't want to disappoint anyone when they asked for my help, so suddenly I was baking cakes for everyone and anyone or going out for a drink “with someone who really needed a listening ear,” even though I was exhausted and had muscle pain. You guessed it: I couldn't keep this up either. Another crash followed, and once again I lay on the couch for months as flat as a pancake.So apparently that wasn't what was meant by "God wants us to work". But what then? The answer became clear to me over time... God, as I understand Him, created the world. He is a God of creation. And since we are made in His image, it is not wrong to assume that it would also be good for us to create. And that is exactly what I find to be true. I remember the very first time I realized this. I was sitting on the train, crocheting flags for a birthday garland for a friend. Suddenly, I had that flag in my hand and felt an incredible energy flowing through me: this object did not exist half an hour ago, and by using my brain and fingers, I had created something that now has a real, tangible form. I have made something, and with it I can also contribute to the world. Through that garland, I can give love to others and thereby make the world a better place.I try to seek out and hold on to that energy. What makes my heart sing, what gives me life? Sometimes it's embroidering something for my parents' friends' newborn grandchild, sometimes it's crocheting a birthday garland (also for myself!), and sometimes it's simply being there for others (but not when I can't handle it, only when I am well rested and have energy to spare!). Because that also makes me flow with energy, and I feel that I'm making a positive contribution. For example, I sponsor five women, four of whom I have a weekly one-hour video call with. That is a moment when I can just be there for them, listen to them, love them, build an authentic loving relationship, and, when desired, share my experience, strength, and hope with them. I belong and I have something to pass on. This is also creating, but in a very different way.

Zoals ik eerder schreef in Leven in overvloed gaven Scott en Helen Nearing ons tips over hoe we eenvoudiger kunnen leven met meer overvloed. Eerder reflecteerde ik al op de suggestie: 'Leef in vrede met jezelf'. Vandaag wil ik een van hun andere suggesties bespreken, namelijk: 'Zoek een job die je leuk vindt'.Laat mij maar meteen met de deur in huis vallen: ik heb geen job. Ik werk niet, of toch niet in de traditionele zin van het woord. Ik doe namelijk geen betaalde arbeid. Ooit heb ik dat wel gedaan. Ik ben in 2011 afgestudeerd als leerkracht lager onderwijs, waarna ik negen jaar heb lesgegeven in de lagere school. Ik vond dat echt een fijne job. Maar hoe langer ik het deed, hoe meer het duidelijk werd dat het mentaal en fysiek te zwaar voor mij was. Omdat ik niet kon en wilde loslaten bleef ik werken, met maatregelen: halftijds, en met een wandelstok aan mijn hand en morfinepleisters op mijn borst. Enkel zo lukte het nog. Maar toen ook dat niet meer ging moest ik de handdoek in de ring gooien. Ik ben daarna anderhalf jaar 'uit' geweest, heb veel therapie gevolgd, en deed daarna nog een laatste poging als halftijds lesgever in het volwassenonderwijs, maar ook dat bleek veel te zwaar te zijn. Sindsdien ben ik arbeidsongeschikt verklaard en ontvang ik een uitkering. Ik ben heel dankbaar dat ik die zware strijd niet meer moet leveren. Heaven knows I've tried. Vandaag mag ik leven op het ritme van mijn lichaam en geest, zoals ik eerder ook al schreef in Leef in vrede met jezelf.Toen ik net thuis was, was het nog redelijk eenvoudig. Ik had zoveel spierpijn en kon zo weinig doen, dat ik me niet hoefde bezig te houden met de vraag of mijn leven vervullend of aangenaam was. Ik moest toen gewoon terug uit dat zware dal klauteren en aan mentale en fysieke krachten winnen. Rusten, rusten, rusten. Het 'probleem' kwam toen ik iets meer kracht kreeg, en voelde dat ik meer aankon dan de hele dag in de zetel te liggen. Want werken, dat ging niet, dát wist ik heel goed. Maar wat dan wel? Ik besprak het met iemand van mijn toenmalige geloofsgemeenschap, en hij zei: "God wil dat we werken". En ik dacht: 'Wil God dat ik morsdood val? Ik kán het niet!'. En dus deed ik wat volgens mij de gulden middenweg was, door veel service te doen in mijn twaalfstappenprogramma. Teksten schrijven en vertalen, lid zijn van meerdere comités, secretaris zijn van mijn home group, enz enz. Daarnaast wilde ik als 'goede christen' (kuch, kuch!) ook niemand teleurstellen wanneer ze om mijn hulp vroegen, en dus stond ik plots cakes te bakken voor Jan en alleman of ging ik iets drinken 'met iemand die echt heel dringend een luisterend oor nodig had', terwijl ik zelf doodmoe was en spierpijn had. Je raadt het al: ook dit hield ik niet vol. Er volgde weeral een crash, en weeral lag ik maandenlang als een pannenkoek in de zetel.Dus dát was blijkbaar niet wat bedoeld werd met 'God wil dat we werken'. Maar wat dan wel? Het antwoord werd me in de loop der tijd duidelijk... God zoals ik Hem begrijp heeft de wereld geschapen. Hij is een scheppende, creërende God. En gezien wij naar Zijn evenbeeld zijn gemaakt, is het niet mis om te veronderstellen dat het ook goed voor ons zou zijn om te creëren. En dat is exáct wat ik ook ervaar. Ik herinner me de allereerste keer dat ik dit gewaarwerd. Ik zat in de trein en was vlaggetjes aan het haken voor een verjaardagsslinger voor een vriendin. Plots had ik dat vlaggetje in mijn hand en voelde ik een ongelooflijke energie door mij stromen: dit object bestond een halfuur geleden nog niet, en door het gebruik van mijn hersenen en vingers, heb ik iets gecreëerd dat nu echt een substantiële vorm heeft. Ik heb iets gemaakt, en kan daarmee ook nog eens bijdragen aan de wereld. Ik kan, door die slinger, liefde geven aan anderen, en daardoor van de wereld een betere plek maken. Die energie, die probeer ik te zoeken en vast te houden. Wat doet mijn binnenste stromen, wat geeft me leven? Soms is dat door iets te borduren voor het pasgeboren kleinkindje van vrienden van mijn ouders, soms door een verjaardagsslinger te haken (ook voor mezelf!), en soms door er gewoonweg voor anderen te zijn (maar niet meer wanneer ik het niet aankan, enkel wanneer ik zelf goed uitgerust ben en er overschot is!). Want ook daarbij voel ik energie door mij stromen, en voel ik dat ik een positieve bijdrage lever. Zo sponsor ik vijf vrouwen, waarvan er vier zijn waarmee ik een wekelijkse videocall van een uur doe. Dat is een moment dat ik er gewoon voor hen mag zijn, mag luisteren, hen mag liefhebben, mag bouwen aan een authentieke liefdevolle relatie, en wanneer gewenst ook mijn ervaring, kracht en hoop met hen mag delen. Ik doe ertoe en ik heb iets door te geven. Ook dit is creëren, maar op een heel andere manier.