Mijn God is zo goed en oh zo geduldig met mij. Hij geeft me de ruimte om te vallen, te ontdekken en weer op te staan. En dat doet Hij telkens met zoveel zachtheid en liefde, maar tegelijk ook met een dikke vette - maar liefdevolle - knipoog.In mijn vorige blogpost schreef ik over hoe aanvaarding niet het antwoord is. In mijn twaalfstappengemeenschap wordt nogal eens gemakkelijk met de quote uit het AA Big Book gesmeten die zegt dat we mensen, situaties en dingen maar dienen te aanvaarden zoals ze zijn omdat we anders geen sereniteit zullen vinden. Het is een quote die - naar mijn inziens - jammer genoeg vaak op ongepaste momenten wordt gebruikt. Soms deel ik pijnlijke en emotionele dingen met mensen, en dan krijg ik te horen dat ik het moet wegbidden en de ander en het leven maar gewoon moet aanvaarden. De laatste tijd leer ik dat dat echt niet waar is, precies waar ik enkele dagen geleden over schreef. Maar hoezeer ik daar ook van overtuigd ben, toch heeft mijn allerliefste God ondertussen mijn woede een beetje getemperd en een beetje nuance in mijn denken kunnen aanbrengen. Hallelujah!God maakt nooit fouten. Nooit. En in alles zit een les die God mij wil zien leren. Daar ben ik echt van overtuigd. Wel, er zijn vele lessen geleerd de afgelopen dagen! Er zijn namelijk meerdere momenten geweest waarop dingen niet liepen zoals ik het verwacht had, of zoals het volgens mij hoorde, en waarbij ik instinctief dacht 'Acceptance is the answer to all my problems. When I am disturbed it is because I find some person, place, thing or situation - some fact of my life - unacceptable to me. I can find no serenity until I accept that person, place, thing or situation as being exactly the way it is supposed to be at this moment. Nothing, absolutely nothing, happens in God’s world by mistake'. De hele mantra - die ik indertijd in het Engels vanbuiten heb geleerd - ratelde ik gewoon automatisch af, ook al verzette ik me er enkele dagen geleden nog zo tegen! En weet je wat? Dat was helemaal niet slecht! En elke keer moest ik glimlachen, gewoonweg omdat God zo'n gevoel voor humor heeft. Hij laat me nooit in de steek en wil me zien groeien, wil het beste voor mij, en vooral: wil dat ik niet meer zwart-wit denk. Dat ik nuance aanbreng in mijn denken, gevoelens en leven. Alright, here we go!TotebagDrie maanden geleden kocht in de Action een DIY-borduurset. Deze set bevatte een voorgedrukte totebag (!) en garen voor slechts 2,99 euro. Omdat ik toen op het punt zat dat ik te weinig uitdaging vond in mijn borduurwerkjes, voelde dat als een geschenk uit de hemel en heb ik meteen enkele van die sets gekocht. Voor dat geld kan je nu echt niet sukkelen, vind ik! Drie maanden lang, zo goed als elke dag, heb ik aan één van die totebags gewerkt. Reken in totaal toch gemakkelijk op zo'n 90 tot 120 uur aan handarbeid. Vorige week was hij eindelijk af, en ik was echt super blij met het resultaat! Ermee naar buiten gaan en mezelf daar als mens mee uitdrukken voelde echt heel erg goed. Ik had er - gek genoeg - totaal geen rekening mee gehouden, maar gisteren bleek dat de kwaliteit van die (belachelijk goedkope en 100% polyester) totebag zo verschrikkelijk slecht was dat die helemaal begon te pluizen. Na amper vijf dagen gebruikt te hebben! Niet alleen de achterkant - die tegen je rug en arm aanschuurt - maar ook de voorkant waar ik zo trots op was. Onmiddellijk raasde 'Acceptance is the answer' door mijn hoofd, maar ook wat ik zelf in de vorige blogpost had geschreven: ik hoef niet bij de pakken te blijven neerzitten. Ik mag en moet aanvaarden dat een bepaald feit zo is, maar dat betekent niet dat ik als wezenloos slachtoffertje moet gaan zitten huilen en klagen hoe oneerlijk het leven is. Dus mijn gebed werd onmiddellijk een vraag: 'Wat nu, God? Die tas bij mijn andere totebags gooien zodat die daar mee stof kan vangen, of blijven gebruiken wetende dat hij er binnen een week verschrikkelijk zal uitzien?'. En terwijl ik vaak opties A en B aan God aanbied, heeft Hij met optie Z vaak een beter idee dan ik zelf ooit had kunnen hebben! Dat was gisteren niet anders. Ineens kwam het idee dat ik nog ergens een grote fotokader had liggen, en dat ik de totebag zou kunnen uitknippen en inkaderen. Ik kan je verzekeren: de schaar in die totebag zetten vroeg belachelijk veel moed, maar als God het zegt... Een dik halfuur knutselen later had ik plotseling een kunstwerkje aan mijn muur hangen, en ben ik waanzinnig dankbaar dát die totebag zo begon te pluizen. Liever de rest van mijn leven mijn eigen werk aan de muur zien hangen dan een totebag die in wind, regen en fietstassen vuil kan worden!Ik ben dankbaar dat ik de realiteit gewoon rustig kon aanvaarden zoals ze was, in plaats van ze hardnekkig te negeren, en dat ik de moed mocht ontvangen om ernaar te handelen. 

And acceptance is the answer to all my problems today. When I am disturbed, it is because I find some person, place, thing or situation - some fact of my life - unacceptable to me. I can find no serenity until I accept that person, place, thing or situation as being exactly the way it is supposed to be at this moment. Nothing, absolutely nothing, happens in God’s world by mistake. Until I could accept my alcoholism I could not stay sober; unless I accept life completely on life’s terms, I cannot be happy. I need to concentrate not so much on what needs to be changed in the world as on what needs to be changed in me and my attitudes.

En aanvaarding is het antwoord op al mijn problemen vandaag. Als ik van streek ben, komt dat doordat ik een bepaald persoon, een bepaalde plaats, een bepaald ding of een bepaalde situatie – een bepaald feit in mijn leven – onaanvaardbaar vind. Ik kan geen innerlijke rust vinden totdat ik die persoon, die plaats, dat ding of die situatie aanvaard precies zoals het op dit moment hoort te zijn. Niets, absoluut niets, gebeurt in Gods wereld bij toeval. Zolang ik mijn alcoholisme niet kon accepteren, kon ik niet nuchter blijven; tenzij ik het leven volledig accepteer op de voorwaarden van het leven zelf, kan ik niet gelukkig zijn. Ik moet me niet zozeer concentreren op wat er in de wereld moet veranderen, als wel op wat er in mijzelf en mijn houding moet veranderen.

It’s the summer holidays, which means my weekly rhythm with my sister’s kids is completely jumbled up. Sometimes I don’t see them for a few weeks, and sometimes I see them multiple times a week, just like last week. Last week Thursday, we made a braid using macramé yarn, but on Monday, we did something even more fun: we made slime! 

Het is grote vakantie, en dat betekent dat mijn wekelijkse ritme van mijn zus haar kindjes die bij me zijn helemaal door elkaar is geklutst. Soms zie ik hen een paar weken niet, en soms zie ik hen meermaals per week, net zoals afgelopen week. Vorige week donderdag hebben we met macramédraad een vlecht gemaakt, maar maandag hebben we nog iets veel leukers gedaan: slijm gemaakt!