De ketenen van verslaving

'Een ogenblik van zielenrust is beter
dan alles wat je verder nog nastreeft'

YES! Ik kan weer bloggen! Jiiieehaa!!

Niet dat ik de afgelopen week niet kón bloggen, of dat niet wilde, maar het klopte gewoon eventjes niet meer. Ik had eventjes een pauze nodig, en dat is precies waar deze blogpost over gaat.

De pauze was niet nodig omdat ik het beu was of omdat er geen ideeën meer waren. Motivatie en ideeën te over, dat is geen probleem. Nee, ze was nodig omdat ik niet meer kon ademen. Ik had de laatste weken zoveel geschreven - en niet te onderschatten: ook aan de website zelf geknutseld - dat het niet alleen te veel en te zwaar was geworden, maar dat het me mentaal ook helemaal in beslag was gaan nemen. Mijn perfectionisme had de overhand genomen, en daarvoor betaalde ik natuurlijk een prijs. Zowel in uren aan tijdsbesteding (20 uur per week is namelijk een tikkeltje teveel...), maar ook aan gemoedsrust. Het werd allemaal heel compulsief, en er leek nog maar weinig vrije wil in te zitten. Ik was me daar wel bewust van, hoor. Het was niet zo dat ik het niet doorhad. Want ik weet, uit ervaring, dat wanneer ik het op akkoordjes met God probeer te gooien, dat mijn gedrag scheef zit. "Ja, ik ben moe en ik zou moeten slapen, maar ik wil die tekst van daarstraks echt nog nalezen en corrigeren" (om 23u30. Yep). Of: "Ik weet dat ik nu zou moeten koken en eten, maar ik wil eerst nog al die buttons aanpassen zodat die overal afgeronde hoeken hebben" (ik wou echt dat dit een grap was, maar helaas...). 

Toch was mijn compulsieve gedrag niet hetgene wat mij stopte. Ik kon het goed genoeg wegrationaliseren, daarin ben ik een echte krak. Alleen... mijn lijf protesteerde. Al twee weken. Ik was moe, voelde mijn spieren branden van mijn tenen tot mijn schouders, en had zoveel hoofdpijn dat ik met momenten dacht dat mijn hoofd uit elkaar zou gaan spatten (kan je je dat voorstellen? Mijn slijmerige hersenen die zo tegen de muren plakken? Als je dat moet gaan opkuisen, brrr!). Wel, op dat moment was het gedaan met pleaden bij God. Ik had het gehad. Mijn lijf was moe, en mijn geest was dat al langer. En dus wilde ik enkele dagen stoppen met lay-outen en schrijven. Maar... ik kon het niet. Het was sterker dan mijzelf. Er was een kracht in mij - die niet ván mij is, maar wel ín mij zit - die ervoor zorgde dat ik deed wat ik niet wilde doen. Een kracht die veel sterker is dan mijzelf en die ik niet kan bevechten. En dus bad ik tot God, dat Hij het zou laten stoppen. Wat toen gebeurde is iets wat ik al honderden keren heb meegemaakt... God stopte het niet by magic, Hij nam de compulsie niet van mij weg. Maar Hij toonde me wél een uitweg. Hij opent de deur voor mij, maar ik ben wel degene die erdoor moet lopen. Ík ben degene die zich moet aanpassen, niet Hij.  'Take the actions, and the feelings will follow', is een bekende twaalfstappenslogan. You can easily see why.

Vele dingen die we in ons leven doen of tegenkomen, zijn mooi en goed van aard, en absoluut door God gegeven. Maar doordat we ons ook durven te laten besturen door een negatieve kracht in ons, kunnen we van dat goede ook iets slechts maken. Ik geef enkele voorbeelden, allemaal uit mijn eigen leven gegrepen... 

• Alcohol. Op zichzelf is er volgens mij niets slechts aan alcohol - Jezus zelf dronk wijn! -, maar wanneer ik niet meer zonder kan leven, dan zit het natuurlijk niet meer goed. Been there, done that. En nog geen beetje. AA to the rescue. Het voordeel van alcohol: een mens kan perfect zonder leven. Geen enkele baby wordt geboren met een aangeboren behoefte aan alcohol. Haal de fles weg, en het leven komt terug. (En ja, ik mag dat zeggen want ik doe het zelf al 10 jaar, hoe onmogelijk dat toen ook leek).
• Relaties. Dit is al een heel andere zaak, want relaties hebben we, in tegenstelling tot alcohol, wel nodig om te overleven. Ik heb het niet over romantische relaties (je kan leven zonder!), maar wel over ouders, broers of zussen, vriendschappen. Een baby die geen emotionele warmte ervaart, sterft (dit is echt waar, en hier te lezen). We hebben andere mensen nodig. Maar ook hier kunnen we een verkeerd straatje ingaan, want als ik als volwassen vrouw die éne partner/vriend/ouder/zus/... nódig heb om me iets waard te voelen, me gelukkig te voelen of om niet in zak en as te zitten, dan is het niet meer door God gegeven en zit ik muurvast in mezelf. Tegelijkertijd kunnen we ook niet weglopen van relaties en helemaal alleen door het leven gaan, want dat is ook niet Gods wil. We zijn namelijk gemaakt om in relatie te treden. Dus, vergeleken met alcohol, is dit al een veel moeilijkere verslaving (ja, 'verslaving' is hier een gepast woord. Ik zou al degenen die aan andere mensen verslaafd zijn geen eten willen geven!). Van relaties kunnen we niet zomaar weglopen, en dus is balans hier een sleutelwoord. De hele dag mijn zus texten om liefde en aandacht van haar te krijgen? Niet het beste idee. Mijn zus texten, mijn eigen leven leiden, een vriendin bellen, bij mijn ouders gaan eten en later op de dag kijken of mijn zus al heeft teruggestuurd? Dat klinkt al veel beter! 
  Nog een idee? Therapie en/of een twaalfstappenprogramma (zie ook onderaan Leef in vrede met jezelf). 
• Eten, en meer bepaald suiker en geraffineerde koolhydraten. Ik ben, zonder enige twijfel, een food addict. Daarover alleen al zou ik een boek kunnen schrijven! Diëten genoeg geprobeerd, wilskracht met hopen ingezet, maar het baatte allemaal niets. Ik was compleet machteloos. Als de suiker is in de man, is de wijsheid in de kan (ik weet het, dat is niet hoe het gaat, maar ik vind deze minstens even goed!). Ik bakte overdag cupcakes zodat ik om 3 uur 's nachts, als de craving toesloeg, kon voldoen aan mijn emotionele en fysieke behoeften (ja! Het bibberen en slap zijn door suikergebrek is écht!). Dat ik overgewicht had, weinig mobiel was en gevangen zat in mijn lichaam en geest, spreekt redelijk voor zich. Ik voelde me heel verslaafd aan eten, maar zag niet hoe ik ermee kon stoppen. Want - en dat is het verschil met alcohol - eten heb je wel nodig. Zonder eten sterf je, en dus kan je er - net als met relaties - niet mee stoppen. De oplossing voor mij was om suiker en geraffineerde koolhydraten (pasta, rijst, brood, etc) volledig te weren, en dat te vervangen met veel groenten, vlees, vis, eieren, melk, yoghurt, fruit, enz. Daardoor heb ik geen cravings meer, maar wel gewone honger rond mijn maaltijden (en niet meer de hele dag door). Ik ben er drie jaar geleden zo'n kleine 35 kilogram mee afgevallen, en ondertussen ben ik nog steeds op hetzelfde gewicht.
  Wat mij hier ook waanzinnig hard in helpt is om mezelf te begrenzen in mijn eetmomenten. Ik dénk vaak aan eten, nog altijd. Dat is niet veranderd. Dan zou ik gezelligheid of troost willen zoeken in een yoghurtje of een tas warme melk, maar doe ik het niet. Ik eet 's morgens, 's middags en 's avonds, and that's it. Dat maakt het zóveel gemakkelijker, want daardoor moet ik er niet meer over nadenken. Ik moet niet twijfelen of ik wel of niet zou eten. Geen maaltijd, geen eten, punt. Daardoor vraagt mijn eetverslaving veel minder mentale energie. En wanneer ik eet, dus tijdens mijn drie vastgelegde eetmomenten, dan geniet ik van elke hap. Mijn maaltijden zijn copieus, kleurrijk en smaakvol. Elke maaltijd is een feest, en ik vind zelf dat ik ook niet minder verdien! Maar omwille van de drie-maaltijden-begrenzing gaat mijn geest niet met mij aan de haal en ervaar ik effectief gemoedsrust en vrijheid. Oef!
• Mijn gsm-gebruik. Oh la la, dat is ook een pittige. Ook hiermee heb ik al veel mentale gevechten geleverd, alle gebed ten spijt! Dan verwacht ik tegen beter weten in dat God mij net als een frisdrankautomaat precies datgene zal geven wat ik van Hem vraag. Ik kan je verzekeren: dat gebeurt nooit. Ook hierbij ben ik degene die de acties moet nemen. Voor mij betekent dat dat ik met een externe app de meest verslavende apps op mijn gsm blokkeer telkens wanneer ik voel dat mijn gedrag dwangmatig is. Voor mij zijn die apps Signal, Telegram, SMS en Gmail. (WhatsApp heb ik gelukkig twee jaar geleden al verwijderd, want dat was veel echt te slopend voor mij. Wat een verschrikking is die app! Facebook en Instagram heb ik ook al lang niet meer, wat ik eerder ook schreef in Tegen de stroom in). Meermaals per dag activeer ik die blocker, nog altijd. Soms voor een halfuur, soms voor twee uur, soms langer. En een extra regel die ik voor mezelf heb ingesteld, ontleend aan die van mijn food program: geen berichten checken tussen middernacht en 6 uur 's morgens (en gezien ik heel vaak om 3 uur wakker ben, is dat echt een dingetje voor mij). Dit alles helpt mij om vrij te zijn van de compulsie. Enkel zo kan ik wandelen in Gods voetstappen en ben ik niet meer gebonden aan ketenen waaraan ik nooit hoorde vast te hangen in de eerste plaats.
  
  

Godzijdank heb ik jarenlang herstel en nuchterheid in bovenstaande verslavingen/compulsieve gedragingen, en kon ik dezelfde maatregelen toepassen om ook nu, in mijn schrijfobsessie, weer zielenrust te vinden. Zo heb ik afgelopen dinsdag beslist om vanaf nu mijn schrijven netjes in mijn agenda in te plannen. Zo kan ik niet meer schrijven wanneer het 'zo dringend moet', maar wel wanneer mijn agenda het zegt, wat al een heel stuk gebalanceerder is. Deze week was dat één schrijfmoment, maar ik heb gemerkt dat dat te weinig was. Dus nu wordt het uitproberen wat wel juist is: twee schrijfblokken per week? Drie? God will guide me. Ik zal het wel voelen. En in de tussentijd? Die blocker erop zodat ik tussendoor niet in de verleiding kom!

'Een ogenblik van zielenrust is beter dan alles wat je verder nog nastreeft'... Wat heb ik aan schrijven of aan deze blog, als mijn ziel aan ketenen gebonden is? Wat is de zin van het leven als ik erin gevangen zit, op welke manier dan ook? Niet veel, denk ik. Maar wanneer ik maatregelen neem en bid om Gods aanwezigheid in die leegte (want ja, het veroorzaakt écht een leegte. Wie verslaafd is aan suiker en dagenlang geen koeken heeft gegeten, weet wat ik bedoel. Wie verslaafd is aan WhatsApp en twee dagen de app blokkeert en zich vreselijk geïsoleerd voelt, ook), dan word ik bevrijd van de compulsie en kan ik leven zoals God het bedoeld heeft.

Tot snel,
Nathalie

(Lees nog even verder onder de video. Het is leuk, pinky swear!)

Het nummer 'Heaven On This Earth' van Forrest Frank en Torey D'Shaun, vind ik hier echt super goed bij passen! Volgens het wereldwijze internet refereert Forrest Frank hier naar zijn oude kantoorbaan waarin hij depressief was en besloot om te luisteren naar Gods roeping om (ge-wel-dige!!) christelijke muziek te maken, waardoor hij nu weer nieuw leven in zich voelt stromen en daarmee al een beetje van de hemel op aarde kan ervaren. Exact. He gets it, guys.  

I just took a break (okay)
And now it's back to work
God made a way, that's the only way it worked
I'ma walk His way 'til they put me in the dirt
May Your kingdom come
As in heaven on this

Earth to me, just now it occurred to me
Hell gon' burn like third-degree
If you know your history
Jesus paid that purse for me
And He took that curse for me
...