Dit berichtje stuurde Toqa, een vriendin uit Egypte, me vorige week. Ik vind het super tof dat ik vriendinnen heb die ook borduren, en al helemaal als ze dat doen vanuit een overgave aan God. En dat was meteen wat me hier zo raakte, want Toqa praat hier over Mozes die tot God bidt om moed om met de farao te gaan praten. Dit verhaal ken ik, maar dan vanuit mijn eigen Bijbel! Mozes die van God de opdracht kreeg om de in slavernij levende Israëlieten te bevrijden uit Egypte, en hen door de woestijn naar het Beloofde Land te leiden. Alleen, ik wist niet dat dit ook in de Koran stond... In het Oude Testament van de (christelijke) Bijbel, ja. In de Thora van de Joden (de vijf eerste boeken van 'onze' Bijbel), ook. Maar in de Koran? Ik had er geen idee van. En dan vraag ik me meteen af: hoeveel meer hebben onze religies gemeen? En waarom zijn er dan zoveel verschillen? Ik weet nu dat Mozes volgens de Koran een profeet is (dat lees ik in Toqa's berichtje), en van Lily, een andere Egyptische vriendin, wist ik ook al dat Jezus voor hen een profeet is. Dat is anders dan wat christenen geloven, want wij geloven dat Jezus de Zoon van God is, de mensgeworden God die is gekomen om ons te bevrijden van onze zonden.
Nu, ondanks de verschillen - en dat is waar ik naartoe wil - weet ik dat Toqa en ik het wel over dezelfde God hebben. Dat mag vreemd klinken, gezien de verschillen in religie. Toqa is een diepgelovige en praktiserende moslima, en ik ben een christen die geen voorschriften heeft wat betreft kleding of voedsel. Ook qua gebedstijden zijn er voor christenen geen vaste voorschriften, en dat is er voor de moslims wel. Er zijn ontelbaar veel verschillen, maar wat er voor mij in onze gesprekken telkens opnieuw bovenuit steekt, zijn de gelijkenissen. Als Toqa over Allah praat, over haar God... Man, dan is de liefde voor en van Hem voélbaar! I kid you not! Die liefde is zo waanzinnig mooi, en zo heilig, en verschilt op geen enkele manier van de liefde die ik zelf ook ervaar wanneer ik bid. It's exactly the same.
Ik heb ook een andere vriendin, Lily, waarmee ik elke week praat én bid. Lily is ook moslima, en woont net als Toqa in Egypte. Wanneer Lily en ik videobellen, beginnen en eindigen we ons gesprek met een gebed. Soms is dat het sereniteitsgebed, soms bidden we in onze eigen woorden. Maar wanneer wij bidden, dan doen we dat tot dezelfde God. Dat ervaren we alle twee zo. Alleen bidt zij wel echt tot Allah, en ik tot de God die Vader, Zoon en heilige Geest is.
Dat doet me tot de vraag komen: zijn er dan twee goden? Nee. Dat kan niet. Er zijn geen twee goden. Dát weet ik zeker. Dan komt de vervolgvraag: zien Toqa, Lily, en de miljarden andere moslims het dan verkeerd? Of zijn het de christenen die ernaast zitten? Ik weet zeker dat er veel christenen zijn die hierop zullen zeggen dat wij 'een patent op God hebben', en de rest van de mensheid ernaast zit. De Bijbel is waar, en de rest is quatsch. Awel se, ik ben niet mee. Ik ken mensen die een waar en diep geloof hebben, zonder op enige manier met een religie verbonden te zijn. Mensen die zich, wanneer ze mediteren of wanneer ze tijd doorbrengen in de wilde, ruige natuur, zich ongelooflijk verbonden voelen met God. Mannen en vrouwen die een spiritueel leven leiden waar ik naar opkijk en nog veel van kan leren. Die leven vanuit spirituele principes zoals nederigheid, tolerantie en liefde. Een leven dat enkel mogelijk is door en met de liefde van God, zonder dat die op enige manier verbonden is aan een religie. Voor hen is God een Macht, een kracht, een energie, een stroom van liefde, die ze ervaren, los van dogma's en tradities.
Ik vond dat interessante vragen, en dus ben ik op ontdekkingstocht gegaan. Surprise, surprise: ik ben niet de eerste die zich deze vragen stelt. Wie had dat nu verwacht! Theologen door de eeuwen heen hebben hier hun hoofd al over gebroken, en er is ook geen kant-en-klaar antwoord op deze vraag voorhanden. Maar ik heb wel enkele mooie vergelijkingen gevonden die mij helpen om dit beter te kaderen en begrijpen.
De eerste vergelijking die ik tegenkwam is dat we onze verschillende geloofsbelevenissen kunnen vergelijken met het kijken naar de zon. We kijken allemaal naar dezelfde zon - God, dus -, maar dan door een ander raam. Mijn raam heeft een andere kleur dan Toqa's of Lily's raam, en daardoor vullen we ons geloof ook op een heel andere manier in. Dogma's, rituelen en voorschriften verschillen, maar uiteindelijk is het wel dezelfde zon waar we naar kijken.
Een andere is dat we onze geloofsreis zouden kunnen vergelijken met het beklimmen van een berg. God is de top van de berg, maar hoe we die bereiken, hangt af van langs welke kant we de berg beklimmen. De natuur zal er helemaal anders uitzien langs de noordflank dan langs de zuidflank, en daardoor zal de manier waarop we klimmen ook andere hulpmiddelen vereisen. Vandaar de verschillen in rituelen en gebruiken. Maar uiteindelijk, in the end, komen we allemaal op dezelfde bergtop uit.
Die top, die omschrijf ik als ware Liefde. Met een hoofdletter! Liefde die zo groot is, zo allesoverstijgend is, dat ze elk begrip te boven gaat. Liefde zoals ik ze eerder ook beschreef in Leef in vrede met jezelf (deel 2), en ze vergeleek met de liefde ik voel voor mijn zus haar kinderen. Diezelfde liefde - maar wellicht nog veel groter - voelt God ook voor mij. En voor Toqa en Lily. En voor iedereen die Hem wel of niet kent, want daar hangt Gods liefde helemaal niet vanaf. Die staat vast, net zoals de zon ook elke dag weer opkomt en weer ondergaat. De Liefde, die groter is dan wij met ons menselijk verstand of zelfs onze ziel kunnen bevatten, is volgens mij te groot om in een hokje of in een religie te kunnen plaatsen.
Ik geloof dat religie een heel mooie en behulpzame poging is om dichter bij God te komen. Ik zou niet meer zonder mijn Bijbel willen leven. En ik zou God misschien niet hebben gevonden als ik de afgelopen jaren niet naar de kerk was gegaan of mijn tijd met andere christenen had doorgebracht. Maar als we ons vastpinnen op religie en daardoor anderen uitsluiten, vervolgen of pijnigen in Gods naam, dan slaan we de bal wel heel erg mis. Dat we daardoor nog eens niet-gelovigen verder van God wegduwen (die daardoor begrijpelijkerwijs uit de Kerk wegblijven, of daardoor alle moslims slecht vinden), dan maakt het dat nog veel, veel erger. Dat kan nooit de wil zijn van een God die Liefde is. Moesten we vanuit Zijn liefde elkaar tegemoet treden - gelovigen en niet-gelovigen - dan zou de wereld volgens mij een veel betere plek worden.
Lily en ik hadden het hier vorige week nog over. Lily zei dat het haar grote wens is dat alle gelovigen zouden inzien dat het om de liefde (pardon, Liefde!) draait, en hoe mooi het zou zijn moesten we allemaal in vrede samenleven. Tegelijkertijd beseffen we allebei heel goed hoezeer dat wishful thinking is. Maar er is één ding dat we wel zelf zouden kunnen doen, en dat is onze eigen oogkleppen afzetten en elkaar vanuit de Liefde tegemoet treden. Dit kunnen we doen door te focussen op de gelijkenissen - onze harten die op hetzelfde ritme kloppen - en niet op de verschillen. En wanneer dat gebeurt, in liefdevolle één-op-één relaties, kunnen er wonderlijke dingen tot stand komen, over alle godsdiensten heen.
Amen. (Sorry, ik kon het niet laten!)
Voor wie trouwens nieuwsgierig zou zijn, is dit nog het resultaat van Toqa's dagje borduren!
Reacties
Reactie plaatsen