In mijn vorige blogpost ging ik dieper in op één van de suggesties voor een overvloedig leven, vele jaren geleden geformuleerd door Scott en Helen Nearing. 'Leef in vrede met jezelf', was degene waarvoor ik me het meest geroepen voelde om er het eerst over te schrijven. Ik heb deze suggestie onderverdeeld in twee delen: zelfzorg en -liefde enerzijds, en het ervaren van innerlijke vrede anderzijds. Vandaag is het de beurt aan de tweede.
Enkele dagen geleden, toen ik mijn neefje en nichtje (beiden zes jaar) van school ging halen, had ik met mijn neefje - aan het fietsenhok nog wel! - een kort maar interessant gesprekje. Dat ging ongeveer zo:
V: "Mijn mama en papa geloven niet in God, en daarom geloven wij ook niet in God."
Ik: "Dat weet ik, engeltje. Moesten jouw mama en papa in God geloven (dus mijn zus en schoonbroer), dan zou ik het waarschijnlijk wel weten".
V: "En Bonnie en Bompie geloven ook niet in God. Niemand van onze familie, alleen jij. Waarom geloof jij eigenlijk wel in God?"
Goede vraag, hé? Terwijl ik zocht naar een antwoord, daagde het me plots: ik gelóóf niet in God. Ik heb nooit een bewuste keuze gemaakt om het bestaan van God aan te nemen. Ik ervaar God. Ik voel God. En dat is niet hetzelfde als geloven dat God bestaat (wat ik uiteraard wel doe!).
Ik: "Dat is een goede vraag. Ik geloof niet in God, zoals je ook kan geloven dat er kabouters in paddenstoelen wonen, of dat er aliens in de ruimte leven. Het is geen sprookje, geen verhaaltje, geen fantasietje waarin ik kies om te geloven. Ik voel God, ik voel Zijn liefde in mij, en toen ik die voor de eerste keer had gevoeld, toen kon ik nooit meer doen alsof ik het niet had gevoeld, toen kon ik nooit meer niet geloven. Het had me ingenomen, en ik wilde niet meer zonder leven, want ik wist dat ik Gods liefde voor altijd zou willen voelen."
V: (staart me aan en rolt dan subtiel maar duidelijk met zijn ogen) "Wij hebben nog nooit God gevoeld. Kunnen we dan nu vertrekken?" (we stonden namelijk nog steeds aan de schoolpoort onze helmen en handschoenen aan te doen ;-))
Dit gesprek heeft me niet meer losgelaten, en was een perfecte insteek voor deze tweede blogpost.
Die aanwezigheid, die liefde van God in mij, heb ik het eerst ervaren toen ik enkele weken in herstel was. Hoe ik er op was gekomen, kan ik me niet herinneren, maar ik had toen het boek I AM van Susan Shumsky gekocht. Het boek bevat prayers en affirmaties, en is not at all christelijk. Maar het was wel exact wat ik toen nodig had. Het bevatte gebeden die me soms serieus de wenkbrauwen deden fronsen, maar waarvan ik niet kon ontkennen dat ze iets met mij deden. Okee, niet 'iets', maar véél! Er begon energie in mij te stromen, een pure liefde en een pure kracht, die ik nooit eerder had ervaren. Dit was nieuw, en het was iets waarvan ik meer wilde. Het voelde heilig (en veilig!), als een kracht die alle verstand te boven gaat, de pure liefde die God zelf is. Ik heb deze gebeden toen vaak gebeden, en ze hebben me door een waanzinnig moeilijke periode geleid. Ik was - en ben nog steeds - heel dankbaar dat dat boek in mijn leven was gekomen.
Enkele maanden later, toen ik mijn Tweede Stap met mijn sponsor aan het werken was, begon 'God zoals ik Hem begrijp' meer invulling te krijgen. De Tweede Stap zegt: 'Kwamen ertoe te geloven dat een Macht groter dan wijzelf ons gezond verstand weer kon herstellen'. Van mijn sponsor kreeg ik de opdracht om die Hogere Macht heel concreet te maken. Wie is God, voor mij? Niet voor de anderen, niet voor deze of gene kerk, maar voor mij persoonlijk? En dus schreef ik de kwaliteiten van 'mijn God' op, zwart op wit, met pen en papier. Dat was een ongelooflijk waardevolle oefening, eentje die mijn relatie met Hem voor het eerst diepgang en inhoud begon te geven. Voor mij was - en is - mijn Hogere Macht alles wat ik ooit in andere mensen heb gezocht, maar onmogelijk kon vinden (niet omdat ik het niet geprobeerd heb, of omdat de foute mensen in mijn leven waren, maar omdat het niet de taak van relaties is om ons te geven waar we zelf gebrek aan hebben). Het was een mooi lijstje, en dat is het vandaag nog steeds. Het is ook heel persoonlijk, heel intiem, heel uniek. Iets tussen mij en Hem. Het effect ervan is dat ik een overweldigende liefde ervaar, een liefde die me van kop tot teen vervult. Een liefde die me zegt: "Nathalie, ik vind jou perfect zoals je bent. Je hoeft niets te presteren, niets te doen, niet anders te zijn. Je bent zoals je bent, en ik wil dat je in die hoedanigheid - in je ZIJN - bij Mij bent. Als een kind in de moederschoot. Veilig en geborgen, geliefd en gewaardeerd. Niet omwille van wat je doet, maar gewoon omdat Ik van je hou. Ik ken je, Ik heb je gemaakt, en Ik heb je liefgehad en beschermd voor jij je er zelfs nog maar bewust van was. Ik ben er altijd geweest, en Ik zal er altijd voor je zijn. Je bent veilig, je bent gedragen en je wordt gekoesterd."
Ik heb zelf geen kinderen, dus ik kan me niet écht voorstellen wat de liefde van een moeder (of een vader) voor haar kind moet zijn. Maar ik denk dat ik aardig dicht in de buurt kom met de kindjes van mijn zus. Op de dag dat haar eerste kindje, mijn neefje, werd geboren, en ik hem in mijn armen mocht houden, wist ik: 'Als het moet, dan zal ik mijn leven voor je geven. Ik zal je beschermen en onvoorwaardelijk liefhebben, en er altijd voor je zijn'. Dat kind lag daar gewoon in mijn armen, niets te doen. Hij deed geen lieve of leuke dingen voor mij, maakte geen tekeningen, gaf me geen cadeautjes voor mijn verjaardag, gaf me geen kusjes of knuffels, maar hij WAS gewoon. Hij ademde, lag daar vredig te slapen, en hij was geliefd. Al vanaf die allereerste dag stond mijn hart in vuur en vlam voor hem. De liefde die van mij voor hem was, was beyond words. Met geen mogelijkheid te omschrijven. Met mijn nichtje, mijn metekindje, was het niet anders. En vandaag, is het nog altijd zo. Er is geen spat veranderd. Ik hou van hen met mijn hele hart, gewoon om wie ze zijn. Ondertussen 'doen' ze wel heel veel: ze maken tekeningen en armbandjes voor mij, geven me verjaardags- en nieuwjaarscadeautjes, mijn neefje houdt altijd mijn hand vast als hij zijn huiswerk met mij maakt, mijn nichtje stuurt me met mijn zus haar gsm emoji's en stickers. Maar niets van dat alles kan de liefde die ik altijd al voor hen gevoeld heb vermeerderen (of verminderen!). Die liefde, die staat vast. Die liefde is waanzinnig groot. Onwankelbaar. Gewaarborgd.
Zo is het ook met Gods liefde voor mij. Niets van wat ik doe, of niet doe, kan Zijn liefde voor mij vermeerderen of verminderen. Ik hoef niets te presteren, niets te doen. Ze is er altijd. Ook als ik Hem niet zoek, niet mediteer, geen christelijke muziek beluister of Hem aanbid, dan nog is ze er voor mij, niet meer of niet minder dan wanneer ik Hem wel zoek. Hij houdt van ons, van ons allemaal. Of we Hem nu kennen of niet, wij zijn Zijn geliefde kinderen. Maar het is wanneer ik Hem zoek, wanneer ik mijn hart voor Zijn liefde openstel, dat ik ze pas kan ontvangen. Het is geen kwestie van 'geloven in God', het is een kwestie van 'openstaan voor God en ontvangen'.
'Leef in vrede met jezelf', was één van de suggesties van de Nearings. In de vorige blogpost schreef ik welke tools ik gebruik om voor mezelf te zorgen en van mezelf te houden. Ik schreef ook dat elk van deze tools nuttig, maar niet efficiënt zouden zijn zonder de vrede en liefde van God, zonder die inner peace. Ik hoop dat ik in deze blogpost heb kunnen overbrengen waarom tijd met Hem zo noodzakelijk voor mij is. Het is een overstromen van Hem naar mij, waarbij ik weet dat ik thuis ben, en niet meer verder moet zoeken in de wereld. Niet in mensen, niet in activiteiten. Het enige wat me dan rest is om in Hem te verblijven en te genieten. Als een kind in de schoot van zijn moeder.
Nathalie
Reactie plaatsen
Reacties