Verjaardagen en superkrachten. Of toch niet?

'Wees trouw aan jezelf'

Ooit al eens een Amerikaanse film gezien waarbij iemand naar AA gaat en aan het einde van de meeting zo'n nuchterheidschip krijgt? Die dingen bestaan echt, en niet enkel in films! Ze horen bij twaalfstappenprogramma's als brood bij een bakker. Ook hier in Vlaanderen krijgen we chips aan het einde van een meeting. Zelf ervaar ik ze als heel bemoedigend en behulpzaam in mijn herstelproces. Nu, er valt veel over te zeggen, maar vandaag wil ik focussen op iets wat er vooraan, in koeien van letters, opstaat: 'TO THINE OWN SELF BE TRUE'. Oftewel: 'Wees trouw aan jezelf'!

Ik geloof dat er een reden is waarom precies dát op de chips staat. Het is het allerbelangrijkste doel van herstel. Niet het doen van veel service, een heleboel sponsees hebben of het dienen in comités. Nee, het doel van herstel is om ons ware zelf te vinden en daar trouw aan te blijven. En dat is precies wat ik deze week niet heb gedaan. Jammer genoeg.

Afgelopen week was ik jarig, en mocht ik 36 kaarsjes uitblazen. Verjaardagen, die zijn in onze familie altijd speciaal geweest, en worden altijd goed gevierd, en ik had er dus ook al lang naar uitgekeken! Mijn zelfgehaakte slinger hing al een week op voorhand op (wat volgens mijn nichtje van zes toch lichtjes overdreven was, maar ik vond dat ze ongelijk had!). Ik had al maanden geleden met mijn beste vriendin afgesproken dat ik de namiddag met haar zou doorbrengen, dat we ergens een paar tasjes thee zouden gaan drinken, en voor het avondeten weer naar huis zouden gaan. Dat klonk perfect en juist, en exact de balans die ik nodig heb: 's morgens genoeg tijd voor gebed, meditatie en rustig mijn eten klaarmaken (wat veel tijd vraagt, gezien mijn voedingsstijl), in de namiddag samen iets leuks doen, en 's avonds voldoende tijd om te ontprikkelen. Perfect, dus! Maar een week op voorhand voelde ik plotseling ook de nood om op mijn verjaardag bij mijn zus en de kindjes te zijn, en nadat ik het mijn zus had gevraagd stelde ze voor om bij hen thuis een verjaardagsontbijt te organiseren. Perfect, dacht ik, zo kan ik achteraf nog een paar uurtjes rusten voor ik naar mijn vriendin ga. Maar: de dag op voorhand voelde ik ook plots de nood om bij mijn mama te gaan eten, ondanks dat we daar drie dagen ervoor al mijn verjaardag uitgebreid hadden gevierd. En dus had ik plots drie plannen die dag: een verjaardagsontbijt bij mijn zus, de namiddag met mijn beste vriendin, en dan gaan eten bij mijn ouders. Dat dat zwaar zou zijn, daar twijfelde ik niet aan, maar kom op, het is mijn verjaardag! Dat zou genoeg energie en vreugde moeten geven om dat alles aan te kunnen, niet?

Maar helaas. De avond ervoor voelde ik het al: ik was doodmoe. Toen al, en mijn verjaardag was nog niet eens begonnen! Ik had die dag teveel gedaan. Niet met andere mensen, want ik had twee dagen alleen gepland om goed te kunnen rusten. En toch had ik teveel gedaan, en was ik te diep gegaan in mijn energiebesteding. Doeme toch, dat was niet de bedoeling! Ik wist toen al dat ik niet bij mijn ouders zou kunnen gaan eten, en ik heb dat toen al afgezegd. Dat vond ik heel jammer, maar wel het meest realistische. Gelukkig hadden we al enkele dagen op voorhand gevierd! 

Op mijn verjaardag zelf was ik doodop, en zou ik er geld voor hebben gegeven om te mogen rusten, ontprikkelen en slapen. Alleen: ik had mijn leuke plannen! Ik ging naar mijn zus, en het excitement van de kinderen voor mijn verjaardag, was heel aanstekelijk. Ik genoot van hun liefde, vreugde, de lieve en toffe verjaardagscadeaus die ik van hen kreeg, en het kaarsje op de pannenkoek dat ik mocht uitblazen!

Mijn nichtje had op voorhand 'Tata 36' in de suikerconfetti geschreven.

Twee uur later fietste ik naar huis, en ik zakte zelf in als een pannenkoek. Ik was zó moe. Zo, zo, zo moe. Had ik genoten? Absoluut! Je zou de andere foto's moeten zien, daarop zie je me kei hard stralen! Maar ik was doodmoe erna. Zo moe, dat ik de plannen met mijn beste vriendin heb moeten afzeggen. Ze was super begripvol (de schat!), maar ik baalde zelf als een stekker. Ik ben in mijn bed gekropen, heb de hele middag geslapen, en daarna de hele avond gehuild. Ik verdronk in het zelfmedelijden, niet normaal. Welke zielenpoot ligt er nu op haar verjaardag alleen te slapen en te ontprikkelen? Dat was niet hoe ik me mijn 36ste verjaardag had voorgesteld! Ik had zoveel leuke plannen, en kijk nu wat er van gekomen was...

En daar lag - zo zag ik achteraf - nu precies het probleem: ik had veel plannen. De plannen die ik voor die ene dag had gemaakt zijn wat ik gewoonlijk in een hele week doe, niet in één dag! Ik verloochende wie ik echt ben, wat ik kan, en hoe ik eigenlijk wil leven (zijnde rustig en in balans), omwille van de high van het jarig zijn. Ik had me laten vangen door mijn eigen gedachten en verwachtingen! 

Is dat erg? Op dat moment voelde dat verschrikkelijk. Ik had een rotdag en meer zelfmedelijden dan ik het hele afgelopen jaar bij elkaar gevoeld heb! Maar er zit wel een waardevolle les in, en dat is dat ik trouw aan mezelf wil zijn, in al mijn doen en laten. Verjaardagen geven geen plotselinge superpowers, en vragen wat elke dag van me vraagt: traagheid, balans en connectie met mezelf. Ik heb er vooral van bijgeleerd. Achteraf bekeken is mijn verjaardagsweek een exacte representatie van mijn leven geweest: een mooie verdeling van leuke, sociale activiteiten en voldoende rust. Op maandag bij mijn mama en stiefpapa gaan eten, op donderdag gaan ontbijten bij mijn zus, op zondag mijn papa en stiefmama gezien, en daartussen vooral veel rust, meetings, en tijd met God. En mijn beste vriendin? Die is binnen drie weken jarig, en als we dan afspreken dan zullen we ons beide verjaardagen vieren! Ook niet slecht, niet?