Hier en nu

Vanmiddag was ik in de Zeeman, waar ik op zoek was naar een extra zomertopje. Heel erg geschikt voor dit warme weer, natuurlijk. Toch zag ik daar iets liggen dat ik te bizar vond voor woorden... Bij de babyspulletjes werden namelijk al herfstkleren verkocht! Dikke sokken met daarop paddenstoelen, pompoenen, en al die andere gezellige herfstdingetjes erop. Ik vond dat super maf om te zien! Het is mei, al een hele week bloedheet, en officieel is het zelfs nog lente. De zomer is nog drie weken van ons verwijderd, en toch worden er in de Zeeman al herfstspulletjes verkocht. En hoe vreemd ik het ook vond, eigenlijk zou ik beter moeten weten en er al gewend aan moeten zijn. Ook in de Action worden in juli al 'Back to school'-spullen verkocht, in september al kerstgerief en in februari al paasversiering. Voor mij zegt dat twee dingen: dat de maatschappij rond geld draait en mensen hun gevoelens daar zonder schaamte voor gebruikt worden, maar vooral ook dat we met z'n allen graag in de toekomst leven. Al maanden op voorhand zijn we bezig met wat 'later' gaat komen, zonder echt in het hier en nu te zijn.

Gisterenavond was ik, in een poging om verkoeling te vinden, nog eens aan de rivieroever gaan wandelen. Ik was niet de enige met dat (oprecht) grandioze idee, want er waren echt heel veel mensen daar aan het uitblazen. Sommigen met hun partner en een ijsje, maar de meesten met vrienden of vriendinnen, een paar pizza's en een paar flessen sterke drank. Het viel me op hoe die 16-jarige jonkies met alle macht probeerden om volwassen te doen. Lekker stoer en cool praten, uitdagend gekleed zijn, en alles wat daar op die leeftijd nog bijhoort. Ik moest erom glimlachen, want hoeveel flessen Bacardi ze ook doorgaven of hoeveel stoere praat ze ook verkochten, de onzekerheid die ze diep vanbinnen ervaarden kon er niet mee verborgen worden. 

Als ik stilsta bij die jonkies gisterenavond, en bij de herfstbabysokken vanmiddag, merk ik dat ik vooral wil klagen. 'Waarom kunnen mensen niet gewoon in het hier en nu leven? Waarom niet genieten van het proces dat het leven is? Waarom niet genieten van vandaag?'. Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ikzelf precies hetzelfde ben. Vroeger, maar ook vandaag. Dat ik als puber niet anders was dan die tieners van gisteren, kan ik nog goedpraten. De puberteit is geen eenvoudige periode. De hormonen racen door je lijf, en in de sociale hiërarchie is het eten of gegeten worden. Wel, dan doe je je best om aan de top van die zogenaamde piramide te staan, ook al is het ten koste van je eigen normen en waarden (die je op dat moment eigenlijk zelf nog niet kent, je hele lijf en hoofd is dan één grote knoeiboel). Die jongeren van gisteren, die begrijp ik écht.

Maar waarom ik ook vandaag - vele jaren na mijn puberteit - in de toekomst durf te leven, is mij daarentegen een raadsel. Zo vind ik de winter best een gezellige periode, en daarom begin ik er graag vroeg aan. Zo ben ik vorig jaar, in het midden van de grote vakantie (!), een ijsbeer beginnen te borduren zodat die tegen de winter af zou zijn en ik die in mijn living zou kunnen ophangen. Op dezelfde manier heb ik mijn kerstversiering al half november opgehangen, maar die was ik na een maand zó beu dat ik ze nog voor kerstdag weer had opgeborgen! Tegelijkertijd hou ik eigenlijk ook veel van de lente en de zomer, en van gezellig buiten te zitten. En daarom zat ik in januari al in de (super comfortabele!) zetel op mijn balkon, terwijl het buiten 5°C was en ik mezelf afvroeg waarom ik in hemelsnaam buiten zat met mijn verkleumde handen en tenen. Ik denk dat het antwoord is omdat ik meer wil dan mijn deel. Als het zomer is, dan wil ik de winter, en in de winter wil ik de zomer. Waarom niet aanvaarden dat vandaag is zoals het is, en daar dan bewust van genieten? 

Tijdens de vorige twee schooljaren ging ik op woensdagavond volksdansen. Ik vond dat echt super plezant, maar ook emotioneel uitputtend. Twee uur lang muziek én sociale interactie, dat was voor mij echt genoeg om daarna minstens 24 uur een uitgeblust en overprikkeld wrak te zijn. Dit schooljaar ga ik niet meer dansen omdat ik mijn zus haar kindjes nu elke donderdag (en niet meer op dinsdag) van school ga halen. Als ik dan op woensdag ga dansen, dan ben ik op donderdag absoluut niet de serene en lieve tante die ik voor hen wil zijn. Ik heb het wel een paar keer geprobeerd, in september en oktober, maar het lukte me echt niet. Ik besprak het met de lesgeefster en die zei meteen: 'Geniet van de kinderen nu ze nog klein zijn. Ze zullen véél sneller groot zijn dan je denkt. De volksdansles, die gaat nergens naartoe. Als ze groot zijn kan je nog altijd komen dansen.' Die opmerking heeft mij echt de ogen geopend. Het is waar: de kinderen hebben maar één keer deze leeftijd, en als ik er hier en nu niet bewust mee omga, dan zal het voorbij zijn voor ik het weet. En die tijd, die zal nooit meer terugkomen. Ze gaan nooit opnieuw meer 6 en 7 zijn, leren lezen, schrijven en rekenen, en ze gaan nooit meer de fantasie en humor hebben die ze nu hebben. Sindsdien ben ik veel bewuster met onze tijd samen omgegaan, en probeer ik echt van elk moment te genieten. Een beetje zoals wanneer je écht lekker eten eet: dan geniet je van elke hap, zonder dat je al aan het dessert of aan je ontbijt van morgen denkt. Dan wil je gewoon genieten van dat wat nog op je bord ligt, want je weet dat het snel voorbij zal zijn. 

Misschien is dat de vraag die ik me hier kan stellen: wanneer 'schrok' ik het leven maar snel snel op zonder me echt bewust te zijn van het huidige moment, in plaats van te genieten van elk hapje dat ik neem? Want het gaat allemaal echt sneller voorbij dan ik soms denk.

Jaren geleden hoorde ik eens in een podcast een mooie parabel. Het ging over een oude, stervende man die een gelukkig leven had gehad, en jongeren die hem vroegen of hij zijn geheim met hen wilde delen. Zijn antwoord voor hen was: 'Als ik zit, dan zit ik. Als ik sta, dan sta ik. En als ik lig, dan lig ik'. De jongeren keken elkaar verward aan en zeiden dat ze het niet begrepen. 'Is dit niet wat wij ook doen?', vroegen ze. 'Nee,' zei de oude man. 'Als jullie zitten, dan denken jullie al aan gaan staan. Als jullie staan, dan denken jullie al aan gaan liggen. En als jullie liggen, dan denken jullie al aan gaan zitten.'

Ik wil er zelf in groeien om, net zoals die oude man, bewust te genieten van het huidige moment. Dat, wanneer het zomer is, ik daar oprecht van kan genieten zonder al uit te kijken naar de kaarsen, kerstlichtjes en elektrische dekentjes van de winter. En dat wanneer het winter is, ik geniet van mijn warme zetel binnen zonder buiten te willen gaan zitten verkleumen, pretenderende dat het al lente is. Om gewoon te aanvaarden wat is, met al zijn mooie en minder mooie momenten, zonder teveel in de toekomst te leven. Want als ik het niet doe, dan is mijn leven in 1, 2, 3 voorbij, zonder dat ik het goed en wel in de gaten heb gehad.