Ben ik een grote of een kleine bloempot?

Enkele maanden geleden had ik vier stekjes van een graslelie die er echt om schreeuwden om verpot te worden. Dat is iets wat in de winter niet echt wordt aangeraden, maar omdat ik veel zon in mijn woonkamer heb en de graslelie een bijzonder makkelijke plant is, leek het me best doenbaar. Elk stekje ging in een aparte bloempot, zijnde in drie grote bloempotten en in één kleintje. Zoals verwacht hebben die stekjes het goed gedaan in de winterzon, en zijn ze volwaardige planten geworden. Behalve eentje, en dat vond ik interessant. 

Alle vier de planten hebben ze in dezelfde woonkamer gestaan, dus allemaal in dezelfde temperatuur en met evenveel zon. De drie planten in de grote bloempotten hebben het heel goed gedaan, en maken ondertussen zelf al nieuwe babietjes aan. Maar die ene in het kleine bloempotje, die is maar zielig geworden. Hij heeft bruine en zelfs regelmatig afgestorven blaadjes, ziet er verpieterd uit, en hij blijft ook gewoon heel klein.

Toen ik onlangs naar beide planten keek, daagde me opeens iets. De trieste plant heeft een kleine bloempot, en de florerende plant heeft een grote bloempot, terwijl de andere omstandigheden wel hetzelfde zijn. Het deed me plots beseffen dat, als ikzelf van andere mensen weinig ruimte krijg om te groeien, om mezelf te zijn, om tot volle wasdom te komen, dat ik dan ook schraal en verpieterd blijf. Maar bij mensen die me wel de ruimte geven om volledig mezelf te zijn word ik net als de plant met de baby's: ik groei en draag vrucht.  

Sommige mensen zijn nu eenmaal kleine bloempotten. Ik heb er veel in mijn leven gehad, ook de laatste jaren, en de meesten daarvan zijn om die reden geen deel meer van mijn leven. Ik merkte dat ze mij - wellicht zonder dat ze zich daarvan bewust waren - graag klein hielden. Dat ze me maar bleven zien als 'die arme duts met mentale problemen', 'dat schaap dat niet meer kan werken', of 'diegene die snel moe is en weinig prikkels aankan'. En ook al is dat allemaal waar, het is niet wie ik ben en wat me definieert. Ik merkte dat, telkens ik zelf probeerde te focussen op het goede in mij of in mijn leven, dat ze daar niet op ingingen maar het gesprek steeds maar bleven terugleiden naar datgene wat nog moeilijk gaat of zelfs bleven refereren naar mijn jaren in actieve verslaving. En dan merk ik dat ik bij hen ben zoals dat trieste plantje: ik blijf klein en word dor.

Andere mensen daarentegen - en gelukkig zijn dat de meeste mensen mensen vandaag - zijn als een grote bloempot. Ze geven me de ruimte om datgene wat al in mij zit te laten bestaan en tot ontwikkeling te laten komen. Ze bevestigen mijn goede karaktereigenschappen en datgene wat ik succesvol ben en goed kan. Bij hen kan ik mezelf zijn, durf ik ruimte in te nemen, en kan ik groeien. Het zijn die mensen die eerder zullen zeggen dat mijn laatste blogpost super interessant was, dan te focussen op mijn vermoeidheid of prikkelgevoeligheid. Het zijn de mensen die in mij geloven en die dat ook tonen. Ze moeten het niet eens met zoveel woorden zeggen, maar het is wel echt merkbaar wanneer mensen focussen op datgene wat goed gaat in mijn leven, in plaats van op dat wat niet goed gaat.

De logische vervolgvraag die ik mezelf dan stel is: wie ben ik voor anderen? Ben ik een kleine of een grote bloempot? Geef ik alle mensen voldoende ruimte om zichzelf te zijn en toon ik hen dat ze veel potentieel hebben en ik in hen geloof? Of ben ik degene die focust op datgene wat niet goed gaat bij de ander, en daar verbaal of non-verbaal steeds naar refereert? Kunnen mensen zichzelf bij mij zijn en tot volle wasdom komen?

Ik vind 'tot volle wasdom komen' trouwens een prachtige uitdrukking. Het is de basis van het woord 'volwassen'. Ik vind dat veelbetekenend. We zijn niet volwassen omdat of nadat we meerderjarig zijn, maar we zijn pas volwassen als ons volle potentieel tot bloei mag komen. Als ons karakter, onze normen en waarden, de kracht in onszelf tot bloei zich mag vestigen en uiten. Op die manier kan ik oprecht zeggen dat ik nog niet zo lang volwassen ben. Ik ben 36, maar eigenlijk toch niet. Het is nog maar enkele jaren geleden dat ik zelf de beslissing heb genomen om uit de kleine bloempot te kruipen en een grotere te zoeken. Het is pas sindsdien dat ik echt mezelf - en daarmee ook volwassen - aan het worden ben. Vandaag ben ik goed geworteld in mezelf, in het leven en in mijn relatie met God, en het is enkel daardoor dat ik kan groeien en bloeien. Het is mijn hoop en intentie om ook voor anderen een grote bloempot te zijn zodat zij kunnen gesterkt worden in hun vaardigheden, talenten en mooie karaktereigenschappen, net zoals zij dat voor mij zijn.