'Ja, mijn engeltje, vertel het maar, Metie zal het wel vertalen. Nee? Echt waar? Is het dat wat je wil zeggen, dat je een high fiveje van je Metie wil? Dat is maar een woord, lieverdje. Goed zo? Hmm, precies toch niet? Wil je misschien anders vastgepakt worden? Zo, dat is beter hé, met je hoofdje een beetje hoger. Voila se, rust maar goed, je bent veilig. Mama, papa en Metie zijn hier allemaal. Slaap maar rustig, doe je oogjes maar toe. Nog een kusje, en je kan naar dromenland gaan. Doe maar.'
Eergisteren mocht ik mijn pasgeboren metekindje voor het eerst ontmoeten, en dit was hoe ons eerste gesprekje verliep. Veel kreuntjes en steuntjes van haar kant (een negen dagen oude baby heeft nog niet bepaald een hele woordenschat binnen handbereik), en veel lieve woordjes van de mijne. Opvallend was niet de manier waarop zij communiceerde, maar wel hoe ik dat deed. Zo zacht, zo lief, met humor en volledig in het moment zijnde.
Het verschil met hoe ik slechts een dag eerder met iemand anders over mezelf praatte was frappant. Dat gesprek verliep namelijk zo:
Ik: 'Ik ben toch zo'n STOMME K**, hé!!!'
A: 'Nathalie, je bent echt geen stomme koe.'
Ik: 'Oh, maar 'koe' was niet het woord dat ik voor ogen had! Ik had een veel erger woord in gedachten!!'
De vraag die ik mezelf vandaag stel is: Waarom? Waarom praat ik zo tegen en over mezelf? Waarom kan ik niet zo lief, zacht en tolerant voor mezelf zijn als ik voor mijn metekindje een dag later was?
Pakweg tien minuutjes nadat mijn kleine metekindje haar oogjes had laten dichtvallen kwamen er plots weer een paar kreuntjes, en dan plotseling een hele gulp melk. Recht uit haar maag, en helemaal over haar kleertjes. Mijn reactie was niet: 'Stomme baby, wat doe je nu?!'. Stel je voor! Nee, automatisch zeg ik: 'Maar dutske toch, al je melk er weer uit? Doet je buikje pijn? Wacht, we zullen je eens aan papa geven, dan kan die je wassen en weer propere kleertjes aandoen, en dan ben je straks weer helemaal als nieuw'.
Zo praat ík niet tegen mezelf wanneer ik normale menselijke emoties voel, of wanneer iets anders loopt dan ik in gedachten had. Nee, ik doe aan zelfkastijding en -beschuldiging, en smeek God dan om me te bevrijden van mijn zogenaamde karaktergebreken en mij een betere mens te laten zijn. Een benadering die me ooit gediend heeft, maar dat vandaag echt niet meer doet. Integendeel, ik merk dat het me pijn doet en me zelfs in slavernij houdt. Het werkt gewoon niet meer voor mij.
Ik besefte vrijdagavond dat er iets moest veranderen in mijn herstel. Dat er meer zachtheid, liefde en tolerantie moest komen. Van mijzelf naar mezelf toe, maar ook van anderen naar mij toe. Alleen wist ik niet hoé. Toch wist ik dat God het wel wist, en ik zei nog in mijn gebed: 'When the student is ready, the master appears. God, ik ben er klaar voor. Kom maar op met datgene wat Gij voor mij hebt, wat, wie of waar dan ook.' En toen, zogenaamd uit het niets, kwam er ineens een andere wereldwijde online herstelgroep voor verslaafden op mijn pad. Geen twaalfstappengroep, maar wel eentje die gestoeld is op Boeddhistische principes. Aanvankelijk gaf het me meer vragen dan antwoorden: 'hoe kan een Boeddhistische groep nu van God komen? Dat kán toch niet?!'. Toch besloot ik om eerst een paar meetings te doen voor ik daar een antwoord op zou willen of kunnen geven, en die waren on-ge-loof-lijk. Zoveel zachtheid, liefde en tolerantie. Het was als balsem voor mijn ziel. En ook al begrijp ik het niet, toch voel ik dat dit door God is gegeven. Liefde met een hoofdletter L.
Ik ben er klaar voor, om zachter met mezelf om te gaan. Om de mentale zweep waarmee ik mezelf kastijd voor altijd aan de haak te hangen. En om mezelf te benaderen zoals ik dat vrijdag met mijn metekindje deed en aan mezelf te vragen: 'Wat voel je? Wat heb je nodig? Kan ik iets voor je doen om het makkelijker voor je te maken?'. Vanuit liefde, zachtheid en tolerantie. Zonder oordeel.
Ik heb nog een heel, heel, heel lange weg te gaan. Een heel lange. Maar ik heb nu wel de eerste stappen gezet, en de weg is tenminste zichtbaar nu. Ik weet waar naartoe, en dat is al heel wat. Ik ben er klaar voor. Klaar om met mezelf om te gaan zoals ik met die drie mooie kindjes die in mijn leven zijn omga. Met liefde, humor, zachtheid en gezonde grenzen. Een lange weg, maar volgens mij wordt het wel de mooiste die ik ooit begaan zal.
