Een ridder, een harnas en... een pluim!

Enkele weken geleden, nog voor het nieuwe schooljaar begonnen was, haalde ik mijn zes- en zevenjarige nichtje en neefje nog eens op van zomerkamp. Eens thuisgekomen speelde zich het klassieke scenario af: mijn neefje vloog op Netflix, en mijn nichtje op mijn grote knutselschuif. Ze kwam op de proppen met tekenpapier, stiften, schaar, crêpepapier en pluimpjes. Waar ze de inspiratie altijd vandaan haalt weet ik niet, maar zoals altijd moest ze geen twee seconden nadenken over wat ze zou maken en begon ze vol enthousiasme aan haar tekening...

Ze begon met het tekenen van een prinses, waarna ook nog een ridder werd toegevoegd. Terwijl ze tekende verwoordde ze luidop wat ze aan het doen was, waarbij ze bij de ridder zei: 'Hij heeft ook een harnas nodig, om zichzelf te beschermen'. Kwam die binnen, zeg! 'Om zichzelf te beschermen'...

Je mag mij een naïeve doos vinden, maar ik denk dat ik tot hiertoe vooral heb geleefd met het idee dat als ik niets verkeerds doe, ik ook geen bescherming tegenover anderen nodig heb. Daarmee bedoel ik niet dat ik perfect ben, of nooit fouten maak, want dat is niet zo, maar wel dat ik een rechtschapen mens ben die altijd de wil van haar Hogere Macht probeert te doen. En ik dacht dat, als ik vanuit goede intenties handel, er ook alleen maar goede dingen op mij af zouden komen. Of zoals het spreekwoord zegt: 'Wie goed doet, goed ontmoet'. 
Helaas blijkt dat niet zo te zijn, integendeel. Het zijn net de goede mensen waarvan misbruik wordt gemaakt, die vaak worden behandeld als voetveeg en waarvan wordt gedacht (weliswaar vaak terecht!) dat ze toch niet voor zichzelf zullen opkomen. Maar mijn nichtje wist: de ridder, die heeft bescherming nodig voor invloeden van buitenaf. En doordat zij het zei en tekende, besefte ook ik dat ik mezelf moet beschermen voor anderen en hun invloed op mij.

Maar hóe bescherm ik mezelf dan? Tja, dat is eigenlijk een vraag waarop ik nog steeds een antwoord aan het formuleren ben. Een deel van het antwoord heb ik al in mijn zak zitten, dat ligt in handelingen die ik al jarenlang doe: mezelf constant proberen te gronden in Gods aanwezigheid, en mijn eigen, individuele, goede leven 'vastzetten'. Dat doe ik door goed voor mezelf te zorgen, gezond te eten, mijn appartement gezellig in te richten (want dat maakt echt een verschil!), te bewegen, zo creatief mogelijk te zijn, te bidden én mediteren, maar ook door in therapie aan mijn herstel te werken en naar disfunctionele gedragspatronen te kijken en die aan te pakken. Dat zijn allemaal zaken waardoor ik sterker word, waardoor mijn wortels dieper kunnen groeien en ik de stormen des levens beter aankan.

Hoe die invloeden van buitenaf effectief buiten kunnen blíjven (net zoals bij een harnas), daar ben ik zelf nog niet helemaal uit. Een deel van het antwoord ligt in wat ik bewust binnenlaat, in wat ik 'consumeer' van de wereld, want ik merk dat dat een groot verschil maakt. Een eenvoudig voorbeeld: ik voel me hélemaal anders als ik een uur naar heavy metal muziek luister of dat ik naar zweverige ploemploemmuziek luister, als ik twee hoofdstukken in een thriller lees tegenover in een luchtig vrouwenromannetje, of als ik een halfuur naar het negatieve journaal kijk tegenover als ik naar TikTak kijk (moet je trouwens eens doen, je wordt meteen terug 30 jaar de tijd in gekatapulteerd, super gezellig!). Wat we binnenlaten doet écht iets met ons. Zelf kies ik er bewust voor om alles wat een negatieve impact op me heeft én binnen mijn controle ligt, te weren. Het mag buiten mij blijven, mijn harnas ketst het af. Geen nieuws, geen kranten, geen radio, geen liedjes met vulgaire, schunnige of gewelddadige teksten, geen videogames. Wel helende geleide meditaties, filmpjes over creatieve hobby's zoals tekenen of borduren, voedende pins op Pinterest, bellen met goede vriendinnen, wandelingen in de natuur, enz.

Maar wat met invloeden waarover ik geen controle heb? De wereld is niet altijd een even mooie plaats en er is veel kwaad in mensenharten te vinden. Mensen worden snel kwaad, zijn vaak opvliegend, en durven anderen echt wel te manipuleren om te krijgen wat ze willen... Wat doe ik als die invloeden binnenkomen? Allereerst voel ik mijn emoties. Ik ontken ze niet meer, en dat is ooit echt wel anders geweest. Vandaag mág het pijn doen en mág het angst oproepen, dat is inherent aan het leven. Ik hoef het niet te ontkennen. Maar ga ik bij die emoties dan mijn tent opzetten, of wat doe ik daarmee? Voor mij ligt het antwoord in 'het verstoten' en het afgeven in gebed. Door er bewust voor te kiezen dat ik niet wil meegaan in de gedachten of gevoelens, dat ik het probleem of het conflict niet te pletter wil analyseren om er toch grip op te proberen krijgen. Dat is niet altijd even eenvoudig om te doen, want een mensenbrein wil net analyseren om toekomstig gevaar te vermijden. En precies dat is waarvoor ik de hulp nodig heb van een Macht groter dan mijzelf, die ik zelf God noem. Het gebed 'Neem mijn woede/angst/wrok van mij weg, ik wil het niet meer, ik geef het aan U' werkt altijd wonderwel bij mij. Soms moet ik het twintig keer per dag bidden, maar ik voel het effect wel degelijk. De negatieve, grote gevoelens verdwijnen, en er komt rust en sereniteit in de plaats.

Wat me ook opviel aan mijn nichtjes tekening - en vooral aan de gratis voorziene opmerkingen erbij - was dat de ridder zijn harnas niet dient om de prinses te beschermen, maar enkel zichzelf. Geen onbelangrijk detail. Hoe vaak probeer ik voor een ander te zorgen zonder naar mijn eigen noden te kijken? Hoe vaak denk ik niet dat anderen de pijn niet zullen aankunnen en ik daarom goed, zacht en lief voor iedereen moet zijn zodat zij zich toch maar zeker niet door mij gekwetst zullen voelen? Vaak, dat garandeer ik je. Maar is het wel mijn taak om anderen te beschermen? Is dat eigenlijk niet hun eigen taak? Kan ik hen niet beter hun eigen harnas laten opnemen? Tuurlijk wel, maar eenvoudig is anders. Codependentie is ook mij niet vreemd, en is zeker iets waarin nog waanzinnig veel groei mogelijk is in mijn leven. Progress, not perfection, zeker?

Nadat mijn kleine prinses (niet die op de tekening natuurlijk, maar degene die dit kunstwerk gemaakt heeft!) haar ridder voldoende had beschermd door hem een harnas en een helm te geven, vond ze dat ook een zwaard niet mocht ontbreken. Terwijl ik dacht dat ze een grijze stift uit de doos zou nemen en een klassiek zwaard zou tekenen, verraste ze mij door een pluimpje als zwaard te gebruiken. Geef toe, het is toch echt een zachtmoedige en geniale zet van haar om een pluim te kiezen, niet?

De meeste ridders (lees: mensen) zouden zich tegen aanvallen verdedigen door terug te vechten. 'Jij doet mij pijn, dan doe ik jou ook pijn', is het idee. Hurt people hurt people. Maar krijgen we dan geen oneindig steekspel van verwijten, argumenten en ruzies? Waarom niet naar de ander zijn aanvallend gedrag kijken, in je eigen hart de waarheid over de situatie kennen, en er dan voor kiezen om er afstand van te nemen en niet het laatste woord te hebben? Waarom oneindig blijven pingpongen in argumenten en pijn?

Pas op, ik zeg niet dat we een voetveeg moeten zijn. Hell no, been there, done that! Ik ben lang genoeg het zachte, makke schaap geweest dat mensen overal mee liet wegkomen (en eerlijk gezegd ben ik dat nog altijd, al is er wel al vooruitgang). Meestal zie ik enkel de goedheid in mensen en sluit ik mijn ogen voor hun eigenlijke gedrag, en dat is iets wat mij nogal eens in de weg durft te zitten. Dan denk ik, 'och kom, ze kunnen er ook niet aan doen dat ze een moeilijke jeugd/disfunctionele ouders/trauma's/... hebben (gehad), ze bedoelen het zo slecht nog niet'. En dat kan allemaal wel waar zijn, maar wat er toe doet is niet zozeer anderen hun intentie maar wel het effect dat het op mij heeft. En als dat effect niet goed is, als het me emotioneel en spiritueel beschadigt, dan is het mijn taak om een grens te trekken, om 'stop' te zeggen. Dat hoeft niet met woede en haat gepaard te gaan, en bruggen dienen niet per se opgeblazen te worden, maar ik mag dan wel mijn pluizige zwaard bovenhalen en in alle liefde en zachtheid heel duidelijk zeggen dat het gedrag van de ander voor mij niet aanvaardbaar is. Dat heeft niets met haat te maken, maar alles met respect en liefde naar mezelf toe. En meestal is dat zelfs ook goed voor de ander, al lijkt dat op het eerste gezicht niet zo. Mensen blijven enablen in hun gedrag, het blijven toelaten uit zogezegde liefde dat eigenlijk angst voor confrontatie of verandering is, is op lange termijn voor niemand goed. Niet voor de met pluizig zwaard geharnaste ridder, maar ook niet voor de aanvallende draak (of andersoortige vijanden, natuurlijk!) zelf. Daarom: het zwaard houdt anderen op gepaste afstand en is daarom ook noodzakelijk, maar dat kan ook op een beleefde en zachte manier, zonder de bijhorende bloedvergieten.

(Lees verder onder de pin)

Van mijn nichtje leer ik om bewuster mijn harnas aan te trekken om mezelf te beschermen tegen negatieve invloeden van buitenaf, om de prinses zichzelf te laten beschermen (daar wordt ze zelf sterker van!) maar ook om mezelf in zachtheid te verdedigen. Niet door bloederige steekspelen, maar wel door zachte doch duidelijke taal te gebruiken. Grenzen stellen is iets wat voor mij nog redelijk nieuw is en ik daardoor als moeilijk en beangstigend ervaar, maar ik merk ook wel dat het spiritueel juist en bevrijdend is. Relaties die meant to be zijn worden er beter van, maar degenen die dat niet zijn lijken er net door dood te bloeden (zelfs mét pluizig zwaard!), maar ook dat ervaar ik dan precies zoals het hoort te zijn en daar heb ik dan ook vrede mee.


Toen mijn nichtje deze tekening maakte, met daarbij de opmerking 'dat de ridder zichzelf moet beschermen' en ze hem daarna ook nog eens een pluim als zwaard gaf, wist ik: dit wordt een blogpost! Ik vroeg haar of ze met mijn gsm een foto van haar tekening wilde trekken en of ze het goed vond als ik die later op mijn website zou zetten (het begrip 'blog' is nog iets te ingewikkeld voor een zesjarige, maar websites kent ze goed genoeg!). De kleine spinnenkop glóm van trots, en het eerste wat ze daarna aan haar mama vertelde was dat Tata haar tekening voor haar website zou gebruiken! Kei schattig! Zou ik daarom iets mogen vragen? Zou je, als je dit gelezen hebt en haar tekening bij je resoneert, voor haar hieronder een berichtje willen achterlaten? Ze zit nu in het tweede leerjaar en kan de reacties daardoor ook al zelf lezen. Ik weet zeker dat het haar super gelukkig zou maken! Alvast heel erg bedankt!