Enkele jaren geleden, in de tijd dat ik nog Netflix keek, botste ik eens op een documentaire genaamd: 'Live to 100: Secrets of the Blue Zones'. Ik had nog nooit van Blauwe Zones gehoord, maar dat veranderde al snel. Ik heb die documentaire verorberd zoals een uitgehongerde een pizza zou binnensteken: in recordtempo! Ik vond het echt razend interessant, en tot op de dag van vandaag merk ik hoeveel waarheid er zit in datgene wat in de documentaire werd gezegd. En dat is opvallend, want ik heb in mijn zesendertig jaar durende leven véél boeken gelezen, podcasts beluisterd en documentaires bekeken, maar van zo goed als geen enkele is echt iets blijven plakken. Van de Blauwe Zones wel, en dat kan niet anders dan betekenen dat er - voor mij leven alvast - op z'n minst een kern van waarheid in zit!
Maar wat zijn Blauwe Zones nu eigenlijk? Blauwe Zones zijn plaatsen in de wereld waar opvallend grote concentraties van kerngezonde 100-plussers te vinden zijn. Deze mensen hebben, in tegenstelling tot de meeste oude mensen ter wereld, geen ouderdomskwalen zoals diabetes, hartproblemen of dementie. Ze zijn kerngezond, doen aan lichaamsbeweging en zijn een actief lid van de gemeenschap. Deze gezonde oudjes bevinden zich in opvallende concentraties op vijf plekken ter wereld, zijnde in
- Sardinië, Italië
- Ikaria, Griekenland
- Okinawa, Japan
- Nicoya, Costa Rica
- Loma Linda, Californië, USA
Om de leeftijd van 100 jaar te bereiken dien je - zoals de website van Blue Zones zelf zegt - 'wel de genetische loterij gewonnen te hebben'. Het is echt niet aan iedereen besteed om zo oud te worden. Toch is het mogelijk om, door gezond te leven, tien tot twaalf jaar aan je leven toe te voegen, en dat zonder dat er sprake is van ziektes of aandoeningen. Tien tot twaalf gezonde jaren, wauw!
Ik was - en ben nog steeds - blij dat één van de Blauwe Zones een stad in de Verenigde Staten is. Moesten alle Blauwe Zones zo van die schattige, rustige, totaalvandewereldafgelegen plekken zijn zoals Ikaria of Nicoya, dan zou het makkelijk zijn om te denken dat 'het voor hen gemakkelijk is'. Ze leven aan een ander tempo, zijn rustiger, leven op het ritme van de natuur, enz. Dat kunnen wij hier in België toch nooit bewerkstelligen, met onze snelle maatschappij zoals ze is? Blijkbaar wel. Als Loma Linda het kan, dan kan België het zeker, denk ik dan!
Bon, er werd dus onderzoek gedaan naar waaróm deze mensen zo gezond en zo oud worden, en daaruit bleek dat elk van deze vijf lokale culturen enkele dingen gemeenschappelijk hebben, maar ook enkele verschillen hebben (zo drinkt de ene gemeenschap elke dag wijn, en een andere helemaal niet). Deze gezonde gewoonten werden samengevat in 'The Power 9: negen gewoonten van de gezondste en oudste mensen ter wereld':
Lichaamsbeweging
1. Natuurlijk bewegen
Mentaal welzijn
2. Een levensdoel hebben
3. Terugschakelen bij stress, rustmomenten inbouwen
Voeding
4. 80%-regel
5. Plantaardig eten
6. Een wijntje om de (werk)dag af te ronden
Gemeenschap
7. De juiste mensen rondom je hebben
8. Familie eerst
9. Geloof (in een Hogere Macht)
Je zal mij niet horen beweren dat ik elk van deze negen gewoonten zelf doe, want dat zou niet waar zijn. Maar ik wil wel in de komende blogposts de gewoonten bespreken die ik wél doe (en dat zijn de meeste!), en waarom die mij zo goed helpen om een fysiek, emotioneel en spiritueel gezond leven te leiden. Het mooie is dat ik het meeste hiervan al deed vooraleer de Blauwe Zones op mijn pad kwamen, en toen ik het allemaal hoorde voelde het voor mij als een bevestiging van wat ik al wist: 'Dit is juist. Dit is levenswijsheid, en het klópt gewoonweg voor mij als mens'. En dat weet ik omdat ik ooit anders heb geleefd, en het effect daarvan ook heel erg voelbaar was. Ook dat wil ik vertellen in de komende reeks, want uit die pijn heb ik echt geleerd, en die wil ik niet voor de wereld wegsteken. Fouten bestaan niet, levenslessen wel. Toch?
In de volgende blogpost wil ik graag vertellen over waarom mijn (twaalfstappen)gemeenschap zo belangrijk voor mij is. Het is iets wat ik altijd for granted heb genomen, maar het was pas toen ik er afgelopen maand bewust afstand van genomen had dat ik besefte waarom deel zijn van een gemeenschap zo cruciaal is voor mijn mentaal welzijn. Ook de andere aspecten zullen aan bod komen, voor zover dat eerder in deze blog nog niet gebeurd is, zoals geloof, ikigai (een levensdoel hebben), gezonde voeding, enz. Al deze aspecten samen zijn als de bloemblaadjes van een bloem: afzonderlijk zijn ze best mooi, maar het is pas tezamen dat ze stralen en de bloem in zijn geheel vormen. En met herstel is het precies zo!
Had jij al eens gehoord van de Blauwe Zones, of misschien zelfs de documentaire al bekeken? Wat denk je ervan? Nu ik het zelf allemaal opnieuw opzoek merk ik dat er veel tegenprutteling vanuit verschillende hoeken blijkt te zijn, maar dan vraag ik mezelf af: so what? Wat als het niet zou kloppen, wat Dan Buettner en zijn team zegt? In mijn leven is het namelijk al allemaal meermaals bewezen dat gezond en bewust leven zijn vruchten afwerpt en me in het hier en nu gelukkiger laat zijn. Misschien voegt het geen decennia aan mijn leven toe, maar just for today pas ik deze bewezen principes met plezier toe zodat mijn mentale welzijn zo optimaal mogelijk is. Niet? Wat denk jij?
Reacties
Reactie plaatsen