Nu is niet voor altijd

Zaterdag had ik met iemand een gesprek over de angst om alleen oud te worden. Voor mijn gesprekspartner was het een grote angst, voor mij slechts een gedachte die af en toe door mijn hoofd spookt. Ik ben single en op dit moment he-le-maal niet van plan om te daten. Iemand leren kennen is echt het allerallerallerallerlaatste op mijn to do-list. Ik heb eerst andere katjes te geselen. Maar dat neemt uiteraard niet weg dat ik me af en toe wel eens afvraag hoe het later zal zijn als ik oud ben. Als ik geen kinderen heb (en die kans begint toch echt bijzónder klein te worden, gezien mijn 36 lentes), zal ik dan wel ooit bezoek krijgen? Toch zet ik bij die gedachten nooit mijn tent op: ik weet dat ik de toekomst niet kan voorspellen of er enigszins controle over heb. Dat wat vandaag is, kan er morgen (of binnen vijftig jaar, in dit geval) echt helemaal anders uitzien. Enkel God weet of ik binnen pakweg tien jaar iemand ontmoet die kinderen heeft, en word ik grootmoeder van hun kinderen zonder dat die kleintjes ooit zullen voelen dat ik geen bloedverwante ben. Of misschien ben ik dan lid van een of ander super liefdevolle (religieuze?) gemeenschap en zal ik in het rusthuis meer bezoek krijgen dan de gemiddelde bejaarde die twee kinderen en vijf kleinkinderen heeft. Of misschien lig ik morgen onder een auto, vindt mijn begrafenis volgende week plaats en heb ik vandaag enkele kostbare minuten verspeeld aan dit niet-zo-gezellige-toekomstdenken.

Onderwerpen als oud worden of het in de toekomst al dan niet single zijn, kan ik best goed loslaten. Vandaag ben ik jong en gelukkig single, en gezien ik enkel in deze dag leef, kan ik er makkelijk voor kiezen om me niet al te druk te maken in morgen. Als morgen op deze specifieke gebieden zal zijn zoals vandaag, dan heb ik daar helemaal geen probleem mee. Helaas is dat anders in situaties waarin ik vandaag ongelukkig ben. Datgene in mijn leven dat vandaag moeilijk verloopt, dat me vandaag lijden bezorgt, extrapoleer ik dan gemakkelijk naar de toekomst. Dan lijkt het alsof vandaag nooit over zal gaan zijn, dat het altijd zo zal blijven. Voor mij is dat dan dé waarheid, en die zogenaamde wetenschap maakt me dan eens dubbel zo ongelukkig.

Tegen mijn gesprekspartner zei ik gisteren dat er een reden is dat het leven niet één grote lange tijdsbrok is, maar dat God de tijd met een reden in delen van 24 uur heeft ingedeeld. Een dag en een nacht. Dat is alles waarop ik me vandaag moet focussen. Morgen, volgende maand, volgend jaar kan het he-le-maal anders zijn. Ik kan mijn situatie van vandaag gewoonweg niet doortrekken naar de toekomst, dat kán gewoon niet.

Zondag woonde ik een dienst bij in een grote internationale protestantse kerk. Het bleek daar Baptism Sunday te zijn. Vooraleer er vier mensen gedoopt werden (wat echt een vreugdevolle aangelegenheid was!), vertelden ze hun bekeringsverhaal. Allemaal, van de eerste tot de laatste, deelden ze een verhaal vol pijn, verlies en spirituele dood. Sommigen waren ook toen al gelovig, toen de verliezen zich voordeden, waardoor ze zich afvroegen waar God dan wel was. Geen onlogische vraag als je je kleuter moet begraven, lijkt mij. Maar allemaal deelden ze ook over Zijn goedheid, hoe Hij hun leven gekeerd heeft en ze nu kunnen zien hoe alles naar Zijn wil is verlopen (inclusief het overlijden van dat kindje. Jep.)

Ik heb gehuild. Bij alle vier de getuigenissen heb ik gehuild. Niet alleen omdat ik ooit zelf pijn, eenzaamheid en verderf heb gekend, maar omdat het lijden ook nu nog niet over is. Ik ben nuchter, gelovig en leef naar Gods wil, en toch gaan situaties of relaties niet altijd hoe ik het wil, waar ik dan ook immens veel verdriet door heb. Waarom? Waarom?! Omdat nu niet voor altijd is, daarom. Vandaag lijkt er geen oplossing in zicht te zijn, vandaag is er zoveel pijn en verdriet dat er geen way out lijkt te zijn. Maar zolang ik vasthoud aan Gods wil en leef zoals Hij het wil, dan kan het niet anders dan goedkomen. Misschien niet zoals ik het wil, maar wel veel beter. Dit is wat ik nu niet kan zien, maar wel op kan vertrouwen.

In christelijke liedjes hoor je al eens dingen als "If it's not good, then it's not done" of "It's not a breakdown, it's a breakthrough". Zo voelt het niet altijd, maar het is wel waar. Daar waren de getuigenissen van vandaag een herinnering aan. Ik weet het goed genoeg, welke mirakels er kunnen gebeuren. Zes jaar geleden had ik nooit kunnen vermoeden dat ik ooit niét meer depressief, suïcidaal of verslaafd zou zijn, maar toch is dat vandaag wel het geval. Twee jaar geleden had ik nooit kunnen denken ooit over de dood van een hele goede vriend te zullen komen, maar toch is dat wel gebeurd. Healing happens. God happens. Dus wie zegt dat mijn huidige pijn, mijn huidige situatie niet zal leiden tot iets moois, oprechts, authentieks? Sinds wanneer kan ik in de toekomst kijken? 

Nu is niet voor altijd. Nu is slechts voor nu, en de rest moet ik loslaten. Moeilijk, maar mogelijk. 

Het doet me denken aan de lange versie van het Sereniteitsgebed. De korte versie is door velen gekend, maar de lange versie wordt door mij bemind. Het is het gebed dat mij door deze storm heel zal leiden, daar vertrouw ik op.

God,
Grant me the serenity to accept the things I cannot change,
courage to change the things I can, 
and the wisdom to know the difference. 
Living one day at a time, enjoying one moment at a time.
Accepting hardships as the pathway to peace.
Taking, as He did, this sinful world as it is, not as I would have it.
Trusting that He will make all things right if I surrender to His will.
May I be reasonably happy in this life,
and supremely happy with Him forever and ever in the next.
Amen

Ben ik de enige die gemakkelijk in de puinstukken van de toekomst lijkt te leven? Struggle jij hier ook soms mee? En hoe houd jij jezelf met beide voeten in het hier en nu, zodat je emoties niet de bovenhand kunnen nemen? Laat het gerust even weten!