De voeding van Moeder Natuur

"Wij zijn een deel van de aarde
en zij is een deel van ons."

Chief Seattle

De afgelopen dagen heeft het hier in Vlaanderen flink gesneeuwd. Het is iets wat we niet gewoon zijn, en ik merk dat ik zelf geneigd ben om in een kramp te schieten. 'Ik moet daar straks wel met de fiets door!' of 'Zouden de treinen vanavond wel rijden?' zijn dan gedachten die door mijn hoofd schieten. In diezelfde mindset is het gemakkelijk om de hele winter meteen af te schieten als stom, koud, ongewenst of bar, gewoonweg omdat het niet gaat zoals ik het graag zou willen. Daarom - en ook omdat de korte, grijze dagen veel impact op me hebben gehad - ben ik het boek Over winteren van Kari Leibowitz beginnen lezen. Leibowitz heeft onderzoek gedaan naar wintermindsets, en legt in het boek uit hoe onze mindset alles kan veranderen. Over eenzelfde situatie kunnen we zagen en klagen, of we kunnen er de schoonheid van inzien. Dat is natuurlijk niet enkel zo over de winter, maar over alles in het leven. 

Sinds enkele jaren heb ik de gewoonte om zo goed als elke dag te gaan wandelen. Die wandelingen zijn ontzettend belangrijk voor mij. Het is mijn moment om me te verbinden met mijn lichaam (en dus uit mijn hoofd te komen!), mijn ademhaling, en de aarde. Ik merk dat ik het nodig heb om dit zoveel mogelijk in de natuur te doen. Dat is niet evident, wetende dat ik in een grootstad woon. Tot enkele maanden geleden woonde ik meer in de rand, en daar was een prachtig fort waarin ik elke dag ging wandelen. Dat deed me zoveel deugd! Als je het elke dag doet, dan groei je ook mee met de seizoenen. Zo merkte ik eind augustus dat de blaadjes, eikels en kastanjes al van de bomen vielen, ook al zei de kalender nog dat het volop zomer was. Of zag ik in het voorjaar plotseling de lokale zwaan rondpeddelen met vijf miniscule kuikentjes achter haar aan. Dat er een maand later nog maar drie kuikens te bespeuren waren was triest, maar wel een deel van de natuur. Het deed me deugd, die voeding van Moeder Natuur. 

Toen ik drie maanden geleden verhuisde naar de stad vond ik het vreselijk om 'mijn fort' achter te laten. In de buurt van mijn nieuwe appartement zijn twee parken, maar ik vond het niet goed genoeg. Maar zoals Kari Leibowitz in haar boek schrijft: of ik kan erover klagen, of ik kan het goede er proberen in te ontdekken. Zo geeft zij de tip om elke dag naar de natuur te kijken, en jezelf af te vragen welke emotie dit oproept. Het is interessant dat ze niet zegt om naar de natuur te gáán, maar wel om de natuur die er al is, bewuster te gaan bekijken en ervaren. Ik hoef dus niet in de Rocky Mountains te wonen om van de natuur te kunnen genieten, noch moet ik elk jaar naar de Pyreneeën trekken. Gewoon in mijn dagelijkse omgeving mijn ogen opendoen en voelen wat het met mij doet. Want ook in de stad is er natuur: de bomen in de straten, de donzige witte wolken aan de lucht, de kraakverse sneeuw die op hagen en geparkeerde fietsen ligt, de zon die schijnt, de planten in mijn appartement. Het meest interessante is wat komt na het observeren: het voelen. Wat doet deze natuur met mij? Welke emotie roept het op? Wat voél ik hierbij?

Soms neem ik mijn gsm mee op mijn wandelingetjes, en dan trek ik foto's. Dit zijn enkele foto's die ik de laatste twee maanden heb getrokken, sinds mijn verhuis naar de stad...

Er gebeurt zoveel in mijn binnenste wanneer ik me in deze prachtige natuurverschijnselen bevind. Wat ik vooral voel is ontzag. Ontzag voor de schepping, de wonderen der natuur. Op zo'n momenten kan ik niet anders dan voelen (niet weten, maar voélen) dat er krachten zijn die veel groter zijn dan mijzelf. Voor mij is dat God, maar iedereen benoemt dit anders. Het is een ervaring die ik als heel zalvend, heel helend voor mijn ziel beschouw. Daarom zoek ik het zoveel mogelijk op, op allerlei verschillende manieren. Door veel planten in mijn appartementen te hebben, er stekjes van te maken en die stekjes succesvol te zien opgroeien tot nieuwe 'mamaplanten'. Door te genieten van de regen die tegen de ramen klettert (in plaats van me zorgen te maken dat ik er straks nog door moet fietsen!). Door bewust te wandelen, te ademen, te zijn. 

Chief Seattle - blijkbaar een opperhoofd van een Indianenstam in de 18de eeuw - zei dat wij een deel van de aarde zijn en de aarde een deel van ons is. Ik denk dat ik niet half besef hoe waar dit is, hoé diep dit gaat. Wat ik wel besef is hoezeer ik de aarde nodig heb. Ik heb de spirituele (en fysieke!) voeding nodig die de aarde me geeft. Het gevoel van ontzag en verwondering, en het ervaren van krachten die groter zijn dan mijzelf. Ik heb de aarde nodig, en zij heeft mij ook nodig. Daarom probeer ik elke dag om mijn omgeving bewust te ervaren, zodat de grootsheid ervan mij steeds meer kan helen. Want mijn ziel heeft het nodig.

Nathalie