Een roze wolk kan niet blijven duren...

Grandma use to pray out loud
By her bed every night
To me it sounded like mumbling
Like she was out of mind
She said, "Boy this kind of praying
Is what saved my life
You oughta try it some time"
And now I know she was right
Talking to Jesus - Elevation Worship and Maverick City Music

Deze voormiddag was ik mijn appartement aan het poetsen, met op de achtergrond een YouTube Christian playlist. De eerste paar liedjes kende ik niet, tot ik plotseling eentje hoorde dat ik maar al te goed ken, maar ondertussen al heel lang niet meer gehoord had: Talking to Jesus. Het nummer deed me terugdenken aan het begin van mijn spirituele proces, een periode die zowel wonderlijk als afschuwelijk was.

Ik heb al vaker geschreven over hoe ik vijf jaar geleden in een twaalfstappenprogramma terecht kwam. Dat gebeurde niet omdat het zo geweldig met me ging. Nee, ik zat compleet vastgeketend aan mijn verslaving, en mijn leven was echt stuurloos geworden. Ik wilde niet meer leven, en ik kón het ook niet meer. Het ontbrak mij echt aan alle kracht. Dus toen ik lid werd van de twaalfstappengemeenschap en de Stappen begon te werken met een sponsor, was ik bereid om tot het uiterste te gaan. Alles om mij uit deze hel te halen! Alles, behalve bidden. No way dat ik zou gaan bidden, ik dácht er nog niet aan. Ik hoorde het anderen in meetings zeggen, over hoe ze bidden en hoe hun relatie met hun Hogere Macht hen vrijmaakte. Ik vond het heel tof voor hen - oprecht! - maar aan mij was het niet besteed.

Maar toen ik drie weken in het programma zat, en op pure wilskracht nuchter was, kon ik het niet meer uithouden en was ik van plan iets heel doms te gaan doen. Ik belde mijn toenmalige sponsor, een Spaanse vrouw, en ze vroeg me enkel: "Heb je al gebeden?". Ik antwoordde dat ik niet moest bidden, omdat ik niet in God geloof. Ze zei dat ik het misschien wel eens kon proberen. "Het kost geen geld en slechts enkele seconden van je tijd, en wat kan je er tenslotte mee verliezen?". Hoe graag ik haar ook wilde tegenspreken, hier kon ik nu eens echt niets tegenin brengen. Dus, waarom niet?

Ik heb toen mijn eerste gebed ooit gebeden, en dat zag er ongeveer zo uit:

"Euh, God,
Ik weet niet of gij bestaat, en ik weet ook niet of ge mij kunt horen.
Maar als dat zo is, help mij dan. Alstublieft, help mij.
Euhm, daag" 

Op dat moment voelde ik me vooral belachelijk. Welke nutcase praat er nu tegen de wolken? Maar goed, mijn beste denken had me tot in het diepst van de hel gebracht, dus luisteren naar de suggesties van mijn nuchtere sponsor leek me nog niet het slechtste idee.
Het uur daarna zat ik op mijn fiets, onderweg om dat domme en destructieve ding te gaan doen dat ik van plan was. En ineens voelde ik, ergens diep in mijn buik, dat ik het niet mocht doen. En ik wist niet waaróm, maar ik wist dat het klopte, dat ik naar dit buikgevoel moest luisteren. Nog nooit had ik zoiets ervaren! Ik belde achteraf naar mijn sponsor, en ze zei: "Dát is God. Dát, Nathalie, is God. Volg dat, altijd."

Ze had mij geen beter of groter geschenk kunnen geven. Dát is God. Een andere sponsor had misschien iets helemaal anders gezegd, maar zij zei dat! God woont in ons en spreekt tot ons, en als naar Hem luisteren en Zijn pad bewandelen, dan wordt ons leven beter. En een leven dat beter moest worden, dat had ik dringend nodig. Ik was wanhopig. Mijn eerste jaar in nuchterheid was ik niet meer zo suïcidaal als voordien (de actieve plannen waren van tafel geveegd, Godzijdank), maar ik voelde me nog steeds depressief. Elke avond, wanneer ik mijn hoofd op mijn kussen neerlegde, smeekte ik God om me 's morgens niet wakker te laten worden. Ik kon het gewoon niet meer. En elke ochtend werd ik wakker, en vroeg ik Hem, vaak al huilend: "Waarom? Waarom toch? Ik kan niet meer." Maar Hij wilde het, en dus moest ik verder.

In diezelfde periode, werkte ik de eerste drie Stappen. In deze blogpost schreef ik al hoe ik in de Tweede Stap mijn Hogere Macht zelf vorm kon geven. Ik ontdekte een aanwezigheid, een liefde, die groter is dan ik kan bevatten. En ik had dat nodig, ik had (en heb!) dat zó nodig. Ik begon toen ook naar de kerk te gaan, en vaak ging ik ook schuilen in de kapel van het psychiatrisch ziekenhuis waarin ik toen in therapie was. Maar ook - en er is behalve de Twaalf Stappen niets dat mijn spirituele leven zo'n boost heeft gegeven als dit! - ontdekte ik worship music. Het allerallerallerallereerste liedje dat ik leerde kennen was Talking to Jesus. Ik vond het prachtig, ook al sloten de lyrics totaal niet aan bij mijn eigen leven. In tegenstelling tot de zanger was ik niet religieus opgevoed (waarvoor ik heel dankbaar ben!). Waarin ik me wel herkende was het troostende aspect van het 'praten tegen Jezus' (al was het voor mij toen eerder de entiteit-God, en zag ik niet helemaal in wat Jezus daarmee te maken had). De liefde, het 'magische gevoel', spatte ervan af, en ik vond het helemaal geweldig. Daarna ontdekte ik dat er nog veel meer nummers als deze bestonden. Er ging een heel nieuwe wereld voor me open, en elk nummer bracht - en brengt me nog steeds - dichter bij Gods liefde.

Door vanmorgen naar Talking to Jesus te luisteren werd ik teruggekatapulteerd naar dat eerste jaar in herstel. Zoals ik zei, was het afschuwelijk. Ik wilde niet meer leven, maar ik moest wel. Mijn leven zelf beëindigen was geen optie meer, en dus moest ik er het beste van zien te maken. Door de Twaalf Stappen en de gemeenschap kreeg ik hoop, leiding, en een one way ticket naar een beter leven. Ik deed mijn best. Ik deed echt mijn best, hoe zwaar het ook was. 'Ploeteren naar een Gelukkige Bestemming', zegt het AA Big Book. Ploeteren was het zeker! Gelukkig moest ik het niet alleen doen, want ik kreeg plots leiding van de Schepper van het universum, God Himself. Ik voelde Zijn overweldigende liefde en aanwezigheid, en het was geweldig. Elke keer als ik bad, voelde ik me beter. Hoe groot mijn problemen ook waren, met Hem kon ik alles aan, met Hem was alles beter! Ik geloofde toen ook echt dat wie ongelukkig is of het moeilijk heeft, maar gewoon een beetje harder moest bidden, en dat hij zich dan meteen beter zou voelen. (Het schijnt dat ik dat zelfs eens zo tegen een depressieve lotgenoot heb gezegd. Woepsie!)

Iemand die me niet kende, een katholieke pater, zei me toen dat ik nog op mijn roze wolk met God zat, maar dat ik daar vroeg of laat wel af zou donderen. Ik was he-le-maal niet akkoord! Roze wolk?! Wist die mens niet wat voor zootje mijn innerlijk leven was? Er was niets 'roze wolk' aan!

Toch had hij gelijk. Natuurlijk had hij gelijk! Het spirituele leven bestaat niet uit een beetje bidden, en je dan beter voelen. Nee, als ik een spiritueel leven wil leiden, dan betekent dat dat ik mijn wil en mijn leven overgeef in de hoede van God zoals ik Hem begrijp. Het betekent dat ik mezelf constant de vraag stel: "Wat wil God dat ik doe?", en dat is niet hetzelfde als: "Wat wil ik zelf doen?". Integendeel! Het vraagt veel moed om je eigen wil op te geven, en te vertrouwen op Gods wil.

Het AA Big Book zegt het zo:
'We never apologize to anyone for depending upon our Creator. We can laugh at those who think spirituality the way of weakness. Paradoxically, it is the way of strength. The verdict of the ages is that faith means courage. All men of faith have courage. They trust their God. We never apologize for God. Instead we let Him demonstrate, through us, what He can do. We ask Him to remove our fear and direct our attention to what He would have us be. At once, we commence to outgrow fear.'

'We verontschuldigen ons nooit tegenover wie dan ook omdat we op onze Schepper vertrouwen. We kunnen lachen om degenen die spiritualiteit zien als een teken van zwakte. Paradoxaal genoeg is het juist een teken van kracht. Het oordeel van de eeuwen is dat geloof moed betekent. Alle gelovigen hebben moed. Ze vertrouwen op hun God. We verontschuldigen ons nooit voor God. In plaats daarvan laten we Hem door ons zien wat Hij kan doen. We vragen Hem onze angst weg te nemen en onze aandacht te richten op wat Hij wil dat we zijn. Meteen beginnen we onze angst te ontgroeien.'

Vaak wil God dingen voor mij waarmee ik niet akkoord ben. Dan wil Hij dat ik mensen, plekken of activiteiten opgeef die ik zelf helemaal niet wil opgeven en waarvan ik ook niet begrijp waaróm ik dat zou moeten doen. Maar Hij weet wat ik niet weet, en ziet hoe het op termijn slecht voor mij zal zijn. Als ik me al aan het begin van het proces overgeef, dan bespaar ik mezelf tonnen miserie. Alleen wil ik dat vaak niet, en blijf ik vasthouden aan wat ík wil, en blijf ik Hem overtuigen waarom dat toch zo goed voor mij zou zijn. En daarmee kom ik nergens.

Ik ben er wel beter in geworden, in het sneller onderscheiden wanneer iets niet juist voor me is, en het dan ook sneller op te geven. Maar soms, heel soms, wou ik dat ik nog op die roze wolk met God zat, in die magische periode van in het begin. Hoe moeilijk het leven toen ook was, met God was het heerlijk eenvoudig. Het was als de verliefdheid aan het begin van een relatie: je ziet alles door een roze bril, en alles aan de ander is ongelooflijk geweldig. Maar net zoals verliefdheid voorbij gaat, gaat ook verliefdheid met God voorbij, en wordt alles serieuzer, echter, en matuurder. En eigenlijk is dat helemaal zo slecht nog niet. Een volwassen, mature relatie is gestoeld op wederzijds vertrouwen, rust en respect. Het is gebaseerd op diepe, ware liefde, en niet meer op flitsende momenten van 'intimiteit'. 

Het liedje Talking to Jesus deed me vanmorgen denken aan die roze wolkperiode. Het was prachtig. Maar vandaag is het beter: er is meer rust, en ik ervaar een basaal gevoel van geluk en vrede. Dat gaat alle roze wolken van de wereld te boven, zélfs die met God!