Meer dan woorden

In Een wandelend hoofd schreef ik eerder al hoe ik vroeger niet in staat was om te voelen, maar enkel kon denken. Als het rationeel maar klopte, dan zat het juist. Met mijn gevoel, of met mijn lichaam dat luid en duidelijk 'ALARM' schreeuwde, had ik geen connectie. Blijven glimlachen, blijven knallen, en vooral heel hard je best blijven doen. Dat dat niet werkte is wel gebleken: verslaving, depressie, chronische pijn en burn-out zijn me daardoor ten deel gevallen. Soms mogen we proberen zoveel we willen, er komt gewoonweg een punt waarop het niet meer gaat en dan moeten we durven erkennen dat die gevoelens diep binnenin ons ons misschien wel iets zouden willen vertellen. Vandaag wil ik hier verder op reflecteren, maar op een geheel andere manier. Ik wil het hebben over woorden, en over hoeveel ze kunnen verhullen. 

Een halfjaar geleden ben ik Italiaans beginnen leren. Opfrissen en serieus verdiepen, is eigenlijk correcter. Ooit, in 2011, heb ik vijf maanden in Italië de eindstage van mijn bacheloropleiding gedaan. Ik heb toen Italiaans geleerd puur door immersie: mezelf onderdompelen in de taal, en mijn onderbewustzijn z'n werk laten doen. Op een gelijkaardige manier ben ik vandaag Italiaans aan het leren: ik doe elke dag braaf mijn Duolingo-oefeningetjes, en daarnaast leer ik de taal door naar Italiaanse christelijke muziek te luisteren. Wanneer ik voor het eerst een nieuw lied beluister, begrijp ik er misschien 20% van. Als ik het een mooi lied vind en als het iets met me doet, dan zoek ik de vertaling ervan op en beluister ik het nog een paar keer totdat ik het volledig begrijp en kan meezingen. 

Een tijdje geleden botste ik op een prachtig lied. Maar echt mooi, mooi, mooooi! Ik begreep amper iets van de tekst, en tóch had ik kippenvel en bijna tranen in mijn ogen. Ik kreeg toen voor de zoveelste keer de bevestiging dat er iets is dat zoveel groter is dan we met onze ratio kunnen bevatten. Voor mij is dat waar het leven om draait. Christenen noemen die aanwezigheid de heilige Geest, anderen noemen het 'liefde', of gewoon iets dat groter is dan hen. Het is iets wat we voelen, ervaren, iets wat diep binnenin ons resoneert. Een aanwezigheid en ervaring waar geen woorden voor zijn, en die enkel gevoeld kan worden.

Ik wil je heel graag uitnodigen om naar het lied te luisteren, en terwijl de video te bekijken. Het zijn de paar minuten waard, dat beloof ik je. De tekst geef ik er voorlopig nog niet bij, omdat die in de weg zou kunnen staan van de ervaring. 

Zelfs zonder het begrijpen van de tekst wist ik bij dit lied meteen: hiervan wil ik meer. Dit gevoel, datgene wat niet begrepen maar enkel ervaren kan worden, dát wil ik blijven zoeken in mijn leven. Dit is niet nieuw voor mij, want dit is waar mijn herstel al enkele jaren om draait: het onderscheiden van wat mijn lichaam, waar God door spreekt, me wil zeggen, en die leiding volgen. Zo heb ik de afgelopen jaren vele vriendinnen, of groepen van vrienden of kennissen, rondom mij gehad die de juiste dingen zeiden of deden en waar in principe niets op kon worden aangemerkt, maar waarbij ik voelde dat er iéts binnenin mij niet klopte. Hun woorden waren juist, maar mijn gevoel bij hen zat scheef. En dan kan ik soms rationeel niet bevatten wat precies het probleem is, maar gaat het (soms subtiele) alarmsignaal in mijn lichaam wel af. En dan moet ik heel eerlijk zijn met mezelf of anderen, en beslissen om onze wegen te laten scheiden. Dat doet vaak pijn voor de ander, en zelf voel ik me dan vooral schuldig, maar tegelijkertijd voel ik ook dat ik weer kan ademen, dat het juist is. Deze beslissing durven nemen is soms moeilijk, en soms (nog) onmogelijk. Maar me er bewust van zijn en eerlijk zijn met mezelf is al een goede eerste stap, ook als er nog geen knopen worden doorgehakt. 

Andersom heb ik het trouwens ook vaak: mensen waarmee ik op het eerste zicht vaak weinig gemeen heb, maar waarbij ik me wel heel veilig voel. Geen alarmsignalen, zelfs niet diep vanbinnen. Gewoon veiligheid, vreugde en vrede (mijn 3 V's). Met die mensen, situaties, plaatsen of dingen wil ik me blijven omringen. Daarnaar blijven streven, is volgens mij de kern van herstel. Wat en wie voelt veilig? Wat en wie is goed voor mij? Dit gaat niet enkel over mensen maar kan ook gaan over veilige plaatsen zoals de natuur, bepaalde delen van de stad of een bepaald museum. Het gaat ook over de hobby's die ik doe, de muziek waar ik naar luister en de dingen die ik doorheen de dag doe. Het gaat over het respecteren van mijn diepste zelf, het luisteren naar Gods adem in mij en dat volgen. Niet met mijn hoofd, maar met mijn hart. Niet begrijpen, maar voelen. Voorbij de taal, voorbij de woorden, voorbij de acties. Recht in het hart en het lijf. In alle veiligheid, vreugde en vrede.

Om af te sluiten nog de Italiaanse tekst en de Nederlandse vertaling van Puro.