In de leegte vind ik Jou. Heelheid, volheid, reden tot bestaan. Daardoor is de leegte niet leeg, maar net een kans. Een kans tot connectie, tot Liefde met een grote L, tot thuiskomen. Thuiskomen bij de Enige. Thuiskomen bij Degene die mij heeft gevormd en mij een kans tot leven heeft gegeven. Een leven dat vandaag zoveel groter, zoveel mooier is dan wat ik me ooit had kunnen inbeelden. Een leven met warme, liefdevolle relaties. Met mensen die oprecht van me houden, en waarvan ik evenveel houd. Geen lege vriendschappen of relaties meer, geen geblaat zonder wol. Nee, net veel wol, heel veel wol. Een overdaad aan wol. We zouden er tien jassen mee kunnen maken en kunnen schenken aan wie ze nodig hebben. En net dat is wat Zijn liefde doet: het stroomt over, en het gaat naar zij die het nodig hebben. De gebrokenen van hart, zij die ooit dachten dat ze geen liefde verdienden. Hen mag ik liefhebben, door dik en dun. Jarenlang wandelen we samen, zij aan zij, en we delen alles met elkaar. Onze pijn, onze grote en kleine gelukjes, ons leven, en onze geheelde harten. Die harten die ooit gebroken waren, maar nu - net als kintsugi - wonderlijk mooi hersteld zijn. Mooier dan ze ooit geweest zijn. Mooier dan het onbeschadigde, zogenaamd volmaakte hart. De barsten zijn zichtbaar, en in hun volle glorie hersteld. Dat zijn wij, wij die samen het pad van herstel bewandelen.
Het leven als sponsor in een twaalfstappenprogramma is wonderlijk mooi. Of beter gezegd: dat kán het zijn. Ik sponsor nu vier jaar andere vrouwen, wat betekent dat ik hen door de Twaalf Stappen leid en samen met hen het pad van herstel bewandel. Zij delen hun pijn en geluk met mij, en ik probeer te luisteren en hen te aanvaarden zoals ze zijn, om achteraf mijn eigen ervaringen over gelijkaardige situaties met hen te delen. Vooral in het begin ging dat vaak gepaard met uitdagingen, want ik had geen benul over hoe dat moést, in relatie treden met andere vrouwen. De Stappen laten werken als een soort huiswerk, dat kon ik nog wel. Maar moest ik hen zelf contacteren, of zij mij? Moest ik hen elke dag naar mij laten bellen, als een waakhond die luid zou grommen en blaffen als ze een halve stap scheef zouden zetten? Of moest ik hen loslaten en hun eigen pad laten bewandelen? En hoe los, is te los? Wanneer ben ik trouw aan mezelf, en wanneer enable ik de ander in haar verslaving?
Het antwoord kwam doorheen de jaren. Ik ben niet de sponsor, dat is God. Hij weet wat elk van deze vrouwen nodig hebben, en wanneer dat is. Hij laat hen vallen, opstaan, groeien en vrucht dragen, net zoals Hij met mij heeft gedaan. Vandaag heb ik vijf sponsees, en ik zie ze allemaal doodgraag. The Real Connection. Mijn hart stroomt over van liefde voor hen, en vanavond in het bijzonder voel ik me vereerd dat ik hun sponsor mag zijn. Dat ze mij vertrouwen, en van mij houden. Dat ze mij zien als mens, en mij de ruimte en kans geven om zelf te huilen, lachen en delen wanneer ik het nodig heb. Dat ze boos op mij durven en kunnen zijn, en daar dan met mij over kunnen praten achteraf. Dat ze zich veilig genoeg bij me voelen.
Ik besef vaak niet wat een eer het is, om samen met hen te mogen wandelen. Ik geniet oprecht van de wekelijkse (video)calls, maar zie vaak de grootsheid er niet van in. Vanavond wel. Vanavond stroom ik over van liefde. Zo mooi dat deze relaties zijn. Het voelt alsof mijn hart tien keer groter is vanavond dan het in werkelijkheid is. Maar wat is de werkelijkheid, tenslotte?
Zonder God zouden deze relaties waardeloos en leeg zijn. Zonder Zijn leiding, Zijn zachtheid en liefde, zouden ze niet eens de jaren overleefd hebben. Maar met Hem, onder Zijn liefdevolle leiding, zijn ze onbegrijpelijk groots en mooi. Zoveel vertrouwen, zoveel veiligheid. Zoveel moed.
Moed. Als er iets nodig is om in herstel te zijn, is het moed. En rigoureuze eerlijkheid. In de eerste plaats naar jezelf toe, dan naar God en tenslotte naar je sponsor. Die heb ik zelf al enkele maanden niet meer. Of jawel, ik heb God. De Ware sponsor. Hij die mij door en door kent. Ik doe dit met Hem en mijn sisters. En de liefde groeit. In mijn hart, groeit ze. Ze stroomt over, en ze voorziet. Die schapen met de wol. Véél wol. Warmte, genegenheid, een dekentje van zachtheid.
Een dekentje dat me bedekt en warmt wanneer ik het nodig heb. Wanneer ik me eventjes niet zo goed voel, maar ook wanneer ik me geweldig voel. Elke minuut van elke dag. En hoe leger ik me voel, hoe voller ik word. Vol van liefde, leiding, genade, Aanwezigheid. Het is een kans. Een kans om me te verbinden met de Enige. En vanuit die volheid probeer ik de wereld in te gaan. Maar net zoals een smartphone geregeld moet opladen, dien ik dat ook te doen. En ik weet wie mijn oplader is. Voor Hem kies ik vandaag, en alle dagen van mijn leven.
