Wie mij kent weet dat ik best spontaan en enthousiast durf te zijn. Ik vind dat zelf helemaal geen slechte eigenschap, en andere mensen lijken dat ook niet te vinden. Enkele dagen geleden kwam ik op straat iemand tegen die lid is van de volksdansgroep waartoe ook ik behoorde, en ze zei dat de lessen helemaal niet meer hetzelfde zijn nu ik er niet meer ben. 'Omdat je een leuke, jonge, spontane vibe hebt,' zei ze. En of ik mezelf er wel van bewust ben? Ik denk eigenlijk van wel, alleen denk ik niet dat ik besef hoeveel invloed dit effectief op een groep mensen kan hebben. Ik heb wel een vermoeden, want er zijn echt al veel mensen die me de afgelopen jaren hebben verteld dat ze me missen in hun groep of bijeenkomst, en 'dat ik iets heel spontaans over me heb'. Heel mooie woorden, die ik jammer genoeg niet altijd even gemakkelijk in mijn hart durf te sluiten.
Eén van mijn sponsees zei me ooit eens dat ik zo puur ben als een kind, en dat ze dat het allermooiste aan mij vindt. Dat kon ik alleen maar als een compliment zien, natuurlijk. Jezus zei immers zelf dat het koninkrijk van God is voor wie is als een kind. Wel, dan zal ik wel lekker spontaan en enthousiast blijven! Niet als een soort clown die een showtje opvoert, maar wel vanuit oprechte en kinderlijke spontaniteit. Niet kinderachtig, wel kinderlijk. Puur en open. Het is hoe ik wil zijn en ook enkel kán zijn door Gods genade.
Wel, dat allemaal gezegd zijnde... Vandaag was ik mijn spontane zelf, oprecht als een kind, en eerlijk waar: ik schaamde me dood. Echt, echt, echt waar.
Ik was in een online bijeenkomst met mensen die ik niet ken, in een setting die nog best nieuw voor me is. Wat ik dus gewoonlijk doe is het boeltje eerst een beetje aanzien, zien wat voor mensen er aanwezig zijn, en vooral luisteren en - hopelijk nieuwe - dingen oppikken. Ook dat lijkt me heel gezond, om eerst even te zien wat de situatie is en of er genoeg emotionele veiligheid is. Eerst even de kat uit de boom kijken. Maar toen gebeurde er plots iets, werd er plotseling iets gezegd, waardoor ik suuuuuper spontaan er iets uitflapte, en toen besefte: 'SHIT. Wat heb ik nu weer gedaan?!'. Niet omwille van wát ik zei (want dat was echt heel onschuldig!), maar wel het feit dát ik het zei. Ik wist niet hoe ik door de anderen daarop beoordeeld werd, en was daarom heel kwaad op mezelf. Frappant, gezien ik in mijn vorige blogpost heb geschreven dat ik toleranter wil zijn voor mezelf en mezelf niet meer zo wil veroordelen. Progress, not perfection, zeker? Ik was bang en schaamde me, en wilde eigenlijk alleen maar uit die bijeenkomst wegrennen - en dan vooral nooooooit meer terugkomen. Toch ben ik gebleven. Ik ben gebleven, omdat dat op dat moment het enige juiste was om te doen. Soms is weglopen van situaties heel gezond en heel juist, maar soms is blijven het juiste. Wel, vandaag was het het laatste. Dus ik ben gebleven. Toen we vlak erna de gezamenlijke meditatie ingingen, hoorde ik geen woord van die meditatie. Het enige wat ik deed was mezelf de hele tijd voor mijn kop zitten slaan. 'Stom kieken, wie doet nu zoiets? Denk toch eens twee seconden na voor je iets zegt!'. Toch probeerde ik me op mijn ademhaling en de meditatie te focussen, en hoorde ik plotseling het volgende zeggen:
'Let it come. Let it be. Let it go.'
Let it come, bon. Alles voelen, alles toelaten.
Let it go, oké, dat ken ik ook. 'God, neem het van mij weg, ik geef het aan U'.
Maar let it BE? Het er gewoon laten zijn zonder het weg te willen bidden, of zonder me erin te verliezen? Het gewoon laten zijn? Wel, die raakte me, en best hard ook. Plots mocht mijn schaamte en angst er van mezelf gewoon zijn. En ik wist: het is oké. Ik mocht het gewoon even laten bestaan, zonder dat dat enig emotioneel of spiritueel gevaar voor me opleverde. Het was echt oké. En toen was het weg. Pif, poef, paf, gewoon weg!
Dit is echt nieuw voor mij. Enfin, het is te zeggen: het is nieuw dat dit lukt, dat dit werkt. Ik heb het in het verleden al zo vaak geprobeerd, maar telkens als ik 'erbij bleef', ging ik er ook echt 'ín'. Down the rabbit hole, zoals ze in het Engels zeggen. Ik verloor mezelf telkens in mijn schaamte, angst of wrok, en raakte daarmee mezelf kwijt. Maar vandaag, tijdens die meditatie, lukte het wel. Ik kon er in alle zachtheid en liefde bijblijven, en ik was en voelde me echt veilig. Wat was het verschil met voordien? Ik denk het feit dat ik de laatste dagen veel (geleide) meditaties heb gedaan. Dat ik veel meer in mijn lijf en een stuk minder in mijn hoofd zit. En mijn lijf is - wonder boven wonder - een veilige plek geworden. Omdat het is waar God verblijft. Omdat het is waar zachtheid, heling en liefde is. Niet in de goedkeuring en bevestiging van een ander, maar wel in mijn diepste zelf (al moet ik toegeven dat daar nog veel groei mogelijk is!). De veiligheid zit in mij, en dat is echt al heel wat.
Ik merk dat al dat mediteren van de laatste dagen me echt helpt. Uit mijn hoofd, in mijn lijf. Het verschil is dag en nacht. Ik ervaar meer rust en veiligheid, en minder onrust in mijn geest. En daar draait het voor mij uiteindelijk allemaal om!
