Ze waren weg. Ze waren echt weg. Alle 55 blogposts, foetsie. Verdwenen. En ik kon het gewoon niet geloven.
Je gelooft niet wat ik nu allemaal voel. Duizend emoties door elkaar, op z'n minst!
Gisteren had ik een nieuwe blogpost geschreven. Op zich was hij niet slecht, maar hij voélde niet juist. De hele dag heb ik eraan zitten bijschaven, tot ik 's avonds besefte dat hij in de kern gewoonweg niet klopte, dat hij niet meer strookte met wie ik vandaag ben en wat ik vandaag voel. En dus besloot ik om het opgeslagen concept gewoon te verwijderen zodat ik later gewoon iets compleet anders zou kunnen gaan schrijven. Alleen: op het moment dat ik dat besloot stond ik net achter het fornuis. Omdat ik het ook mentaal zo snel mogelijk wilde loslaten, leek het me wel handig om het opgeslagen concept even via mijn gsm te verwijderen. Maar wat bleek nu? Nadat ik op 'delete' had gedrukt bleek dat niet enkel dat ene concept verwijderd was, maar de héle blogsectie. Alle berichten waren weg! Leeg, leeg, leeg. Als ik langs een andere weg op een linkje klikte, kwam de melding 'Deze pagina bestaat niet meer'. Google liet me weten dat, eens een blogsectie op JouwWeb verwijderd is, die onmogelijk terug te halen valt.
Paniek, verdriet en tranen. Alsof er een deeltje van mij mee was weggevaagd, ter ziele was gegaan. Zo voelde het echt. En misschien was dat ook wel zo, ik heb tenslotte mijn ziel en zaligheid in elke blogpost gestoken. Ik heb elk bericht samen met God proberen te schrijven, en me voor elk woord door Hem laten leiden. Ik heb geschreven wat op dat moment juist voelde, wat ik zelf nodig had voor het proces dat het leven is, of wat iemand anders moest lezen door mijn pen heen. Ik heb alles wat ik had in al die 55 blogposts gestoken. En toen waren ze weg. Gewoon weg, alsof ze nooit bestaan hadden. Ongeloof en verdriet. Maar ook: vrede. Raar maar waar voelde ik ook vrede. Alsof het zo moest zijn. Nee, wetende dát het zo moest zijn. Wetende dat God nooit of te nimmer fouten maakt.
De afgelopen dagen heb ik echt gevoeld dat ik met Making Lemonade een andere weg wil inslaan. Elk stapje tot hiertoe is zowel noodzakelijk als waardevol geweest, maar net zoals altijd mag de blog samen met mij verdergaan, verder groeien, verder wandelen. Ik voel zelf hoe ik me steeds meer richt op sterk en gezond in de wereld staan, in dagelijkse gewoonten en acties die me versterken en steeds meer gronden, en hoeveel liever ik wil focussen op die gezonde acties dan op de doodgewone menselijke emoties die ik ervaar, zoals angst, wrok en woede. Ik wil mezelf versterken in wat leven geeft, niet in wat het leven van me wegneemt. Dit vertelde ik gisteren nog aan iemand, en ik voelde zo'n positiviteit en kracht door me heen stromen dat ik wist: yes, dit is het!
En dan, slechts enkele uren later, verwijder ik per ongeluk alle blogposts. Dat kón toch gewoon geen toeval zijn? Ik voelde veel verdriet en rouw (al mijn schrijfbaby's gewoon foetsie!), maar ook een uitnodiging tot een frisse start. En veel verwarring, veel vragen, veel 'wat nu?'. Ga ik positief verder zonder op de blog te vertellen dat het ooit helemaal anders is geweest, mijn leven? Verzwijg ik dat deel, of...?
Daarnet zag ik dat de helpdesk van deze website mijn paniekvraag van gisterenavond al had beantwoord (dik applaus voor JouwWeb, trouwens, als je om 8 uur 's morgens al mensen uit de nood helpt!). Blijkbaar is het mogelijk om alle blogposts gewoon terug te zetten. Oef, oef, oef!! Ik voel me opgelucht en blij. Niet enkel omdat vele posts voor mij belangrijk zijn, maar naar wat ik hoor ook voor anderen. Ik blijf van lezers horen hoezeer mijn schrijfsels hen geholpen hebben, en dat is echt super fijn. Iedereen heeft iets anders nodig, wordt door iets anders geholpen, en die verscheidenheid van zowel berichten als lezers blijkt net heel karakteristiek te zijn voor deze blog. Dus ik ben blij dat de berichten niet verloren zijn. Net zoals mijn 'oude leven' dienen ook oude berichten niet uitgewist te worden. Een boom die vrucht draagt had ook eerst vele jaren nodig om te wortelen en zich stevig in de aarde te verankeren. Die jaren van groei waren niet verloren, maar noodzakelijk. Zo is het ook bij mij, en bijgevolg ook voor de blog. Maar nu, nu is het tijd om vrucht te beginnen dragen en ervoor te zorgen dat ze door anderen geplukt kunnen worden!
Ga je mee op dit nieuwe pad?
