Alles wat ik nodig heb zit in mij. De wijsheid, de waarheid, die zit er al. Ze moet niet van buitenaf naar binnen komen, maar vraagt erom om ontdekt te worden. Als goud dat ontgint wordt. Het vraagt veel energie, veel moeite, maar ik krijg er ook iets voor terug. Zelfliefde, een durven en leren vertrouwen op mijn buikgevoel, zachtheid en rust.
Ik wist het niet. Dat alles al in mij zat, dat wist ik niet. Mijn hele leven was ik ervan overtuigd dat een ander wist wat het juiste was. Voor hen, voor mij, voor 'de mensheid'. En dus las ik veel boeken. Ik zou niet kunnen zeggen hoeveel boeken ik in de afgelopen tien jaar gelezen heb, maar het moeten er zeker enkele honderden zijn geweest. Ik probeerde overal waar ik kon een beetje wijsheid te plukken, als een hongerige die vruchten van andermans bomen plukt. En dat was precies het probleem: het waren niet mijn bomen, niet mijn vruchten, maar die van een ander.
Hetzelfde met podcasts. On-ge-loof-lijk hoeveel podcasts over mentale gezondheid, psychologie, religie, veerkracht, herstel, gezond leven en wat allemaal nog meer, ik heb beluisterd. Als ik een euro had gekregen voor elke aflevering, dan was ik nu stinkend rijk geweest! De hoop was ook hier om emotioneel rijk te worden, om verteld te worden wat die ene magische sleutel tot een gelukkig leven zou zijn, en dat ik vanaf daar verder zou kunnen. Maar eigenlijk - en dat besef ik nu pas - is het lezen van non-fictieboeken en het beluisteren van podcasts zoals het gebruiken van drugs of andere verslavende middelen: zoeken naar dé fix, dé high, en tegelijkertijd weten dat je het daarin niet zal kunnen vinden. Het geeft een belofte van zaligheid en geluk, maar het is er niet in te vinden. De sleutel ligt niet in die boeken, maar in ons diepste zelf.
Het heeft jaren geduurd voor ik dat kon beseffen, en voor ik het aan mezelf kon toegeven en ernaar kon handelen. Sinds april doe ik het niet meer, het lezen van boeken of het beluisteren van podcasts. Alles wat tot mij moet komen, zal op één of andere manier wel bij me komen. Vaak door gesprekken met anderen, maar vooral door meditatie. In de stilte blijkt heel veel naar boven te komen. Datgene waarvoor ik klaar ben, datgene wat ik aankan en nodig heb, komt uit mijn eigen binnenste naar boven gesproten. Als een plantje dat ontkiemt in de prille lente. Geef het een beetje zon en water, en het groeit op. Geef mij een beetje stilte en alleen-tijd, en ook ik groei op.
Soms kom ik situaties tegen waarin ik op een bepaalde manier handel, en daarbij meteen weet: 'Dít had ik een jaar geleden niet gekund, dat zou ik toen anders hebben aangepakt. Dit is gezonder, dit is juister voor mij'. Daarbij begin ik steeds meer zachtheid voor mezelf te hebben. Dat ik een jaar geleden ergens anders stond was niet slechter of minder, het was gewoon wat het was. Zonder oordeel. Het is hoe mijn specifieke, eigen, unieke proces verloopt. Mijn pad verloopt niet zoals dat van een ander, en een ander niet zoals het mijne, maar allebei zijn ze even mooi en even bijzonder.
Dat was precies wat het probleem was met de boeken en podcasts: ik kreeg ervaringen of wijsheid te horen die misschien wel klopten, die misschien wel waar waren, maar die te vroeg op mijn pad kwamen. En dus ging ik die volgen, al die tips and tricks, en echt waar: ik brak als een rietje. Omdat ik er niet rijp voor was. Omdat ik op dat moment nog niet genoeg geheeld was, nog niet sterk genoeg was. En dus ging ik steeds een klein stapje terug in mijn herstel. Achteruit, in plaats van vooruit.
Ik geef even een concreet voorbeeld. Zo'n viertal jaar geleden las ik ergens dat het goed voor je is om jezelf complimenten te geven, om lieve dingen tegen jezelf te zeggen. Heel concreet werd gezegd om naar jezelf in de spiegel te kijken en te zeggen: 'Ik ben het waard'. 'Het' is dan - zo veronderstel ik - liefde, goedheid, respect, het leven. Het leek me een goed en sterk idee, dus ging ik voor de spiegel staan en probeerde tegen mezelf te zeggen dat ik het waard ben. Drie keer, moest je dat doen, volgens het boek. Wel... ik kon het niet. Ik huilde niet gewoon, ik brák. Ik kreeg die woorden niet tegen mezelf gezegd. Ik was in tranen, aan het trillen, helemaal van slag. Maar het boek zei dat ik het moest zeggen, en ik dacht dat zo'n auteur het wel beter zou weten, en dus deed ik wat geschreven stond. Ik moest en zou die woorden zeggen. En uiteindelijk héb ik ze ook gezegd. Drie keer, tegen mezelf: 'Ik ben het waard'. Ik kan je zeggen: ik was blij dat ik ervan af was. Het was verschrikkelijk. Ik heb het achteraf zelfs niet meer geprobeerd, het deed teveel pijn. Maar het mooie is: ondertussen ging het leven gewoon verder, en omwille van therapie en mijn steeds bloeiendere spirituele leven, trad er heling op binnenin mij. En enkele jaren later, op een totaal random moment, zei ik ineens tegen mezelf: 'Ik ben het ZO waard!'. Ik zei dat toen omdat ik het écht geloofde, omdat het écht uit mijn binnenste kwam, en omdat het toen ook waar was. Er werd niets geforceerd, maar het kwam spontaan, omdat ik er op dat moment klaar voor was!
Mijn grootste angst is dat iemand mijn blog zou lezen op de manier waarop ik boeken las en naar podcasts luisterde. Alsof ik de grote waarheid zou hebben, en anderen zouden moeten doen wat ik doe en ze dan gelukkig zouden zijn. Dat is niet zo. Geloof me, dat is echt niet zo. Als ik iets schrijf, als ik iets deel met de wereld, dan is dat om voor mezelf deze groeipunten te verankeren, door ze vast te zetten door ze zwart op wit te zetten. Mijn hoop en doel is om daarmee anderen te inspireren, om anderen te tonen dat zachter en rustiger leven mogelijk is in deze drukke, opgejaagde wereld, en dat daarmee de bron van liefde en vrede in zichzelf ontdekt kan worden. Het is niet mijn bedoeling om zogenaamde wijsheden of anderen hun waarheid te verkondigen, want die ken ik gewoonweg niet. Ieders pad is uniek. Het mijne, en ook het jouwe. Maar als we elkaar ergens onderweg mogen tegenkomen, dan zou dat heel mooi zijn. Niet?
