Meer dan enkel zand

Ergens, heel ver weg, zijn er twee landen die vredig naast elkaar leven. De inwoners van deze landen mogen vrij de grens oversteken om naar hun buurland te reizen, er te werken of wat dan ook, maar ze mogen geen goederen van het ene land naar het andere land brengen. Bij elke grensovergang worden hun bezittingen dan ook streng gecontroleerd.
Op een dag komt er een man aan de grensovergang aan. Met de fiets wil hij reizen van het ene naar het andere land. Achteraan op zijn fiets heeft hij een zak zand. 

'Wat heb je daar op je fiets?', vraagt de grenswachter.
'Een zak zand,' antwoordt de burger. 
'Dat is alles? Zand? Je begrijpt dat wij deze zak volledig moeten controleren op illegale waren, niet?'
'Tuurlijk. Doe maar.'

De grenswachters kijken de zak na, maar vinden niets anders dan effectief zand. Ze beslissen dat het vervoeren daarvan in principe geen kwaad kan, en laten de man toe om de grens over te steken. 
De dag erna gebeurt precies hetzelfde. De grenswachters kijken de burger vreemd aan. 'Heb je nu weer een zak zand bij?', vragen ze. 'Inderdaad,' antwoordt de man. De grenswachters doorspitten weer de hele zak maar vinden niets anders dan zand. Ze besluiten om hem weer door te laten.

De dag erna gebeurt precies hetzelfde, en het begint de grenswachters ondertussen toch verdacht te lijken. Ze besluiten om de zak te scannen met speciale apparatuur, maar kunnen ook nu helemaal niets anders vinden dan zand waardoor ze besluiten om de man toch weer door te laten. Dit scenario herhaalt zich dagen, weken en maanden na elkaar. Elke dag opnieuw scannen de grenswachters de zak zand, kunnen niets vinden, en besluiten dat de burger daarmee niets doet dat tegen de wet is. 

Na een jaar zegt de burger: 'Mannen, ik heb goed nieuws. Vandaag zal de laatste dag zijn dat ik de grens oversteek. Jullie hoeven dus helemaal niets meer te controleren!'. De grenswachters kijken hem aan en vragen hem waarom hij elke dag een zak zand vervoerde? Zat er zeker niets anders in dan enkel zand? De burger antwoordt: 'Oh, dat was inderdaad enkel zand, daar zat helemaal niets in. Maar doordat jullie zoveel aandacht hadden voor die zak zand was ik in staat om een jaar lang elke dag een fiets over de grens te smokkelen!'

Hoe graag ik ook het tegendeel zou willen beweren, toch moet ik toegeven dat ik die grenswachter ben. Ik kan soms zo gefocust zijn op één specifieke situatie in mijn leven, op iets dat moeilijk gaat of me stress bezorgt, dat ik helemaal niet meer zie dat er meer in het leven is dan enkel dat probleem. Dan raak ik zo verstrikt in het net dat angst is en lijd ik plotseling aan tunnelzicht. Dat ene probleem is dan het enige wat nog bestaat, en dat is dan ook hetgene dat zo snel mogelijk opgelost dient te worden. Dan probeer ik alles te doen wat ik kan om zo snel mogelijk controle over de zaak te krijgen, zodat ik verder niet meer zie wat er rondom mij gebeurt. Dan zie ik de schoonheid en de goedheid van het leven niet meer. Ik zie niet meer hoe rijk en gezegend ik ben, hoe waardevol mijn leven is, hoe gelukkig ik eigenlijk ben. Ik zie dan enkel nog maar de zak zand. Die ga ik dan doorspitten, analyseren, en zelfs laten scannen door anderen in de hoop dat zij iets zien dat ik niet zie. De situatie in kwestie is dan hetgene wat mij beneemt, inneemt, overspoelt. Verstikt. Echt verstikt. Ik kan niet meer ademen en zoek op de gekste plekken naar een teug zuurstof, naar verse lucht, naar iets wat mij uit die benarde situatie kan helpen.

Enkele weken geleden deelde ik mijn pijn en verdriet over zo'n situatie met een groep herstelgenoten. Eén van de reacties die ik kreeg was: 'Blijven ademen. Adem in, adem uit. Blijf altijd ademen'. Ik vond dat echt stom advies. Alsof ik niet al kei veel mediteer, bid, en alles doe ik wat kan?! En toch. Toen ik enkele uren later vastzat in mijn eigen angsten, was het dit advies dat naar boven kwam. Blijven ademen. And so I did. Mezelf erdoor ademen. En een dag later, hetzelfde. En een week later, weer hetzelfde. En vanmorgen, hetzelfde. Zo gek was dat advies blijkbaar toch niet. Het lost problemen niet op, maar het zorgt er wel voor dat ik van mijn hoofd in mijn lijf zak. De angst wordt een tikkeltje minder, en ik zie makkelijker het grotere plaatje.

Dat grotere plaatje is iets waarop ik actief dien te blijven focussen. Als relaties verdwijnen, voelt het alsof de grond van onder mijn voeten wegzakt. Het leven is dan voorbij. Toch is de realiteit dat ik nog andere relaties heb, dat er vele mensen zijn die mij graag zien en ik goed omringd ben. Als ik bang ben voor financiële tegenslagen of problemen, dan is die angst het énige wat ik zie en wil ik dat probleem liefst zo snel en zo proactief mogelijk oplossen. Maar als ik actief moeite doe om te kijken naar het globale plaatje dat mijn leven is, dan zie ik dat ik vandaag nergens bang voor hoef te zijn. Er is geld voor huur, eten en alles wat vandaag nodig is. Die angst hoeft me niet te benemen, innemen, overnemen. 

Als ik focus op de zakken zand in mijn leven dan laat ik elke keer opnieuw passeren wat er onder mijn neus gebeurt. Ik mis de schoonheid, de zegeningen, en datgene wat goed is. Ik moet mezelf er constant aan herinneren om mijn vergrootglas van de situatie weg te halen, om zo rond te kunnen kijken naar de wijdere omgeving. Constant. Ook nu, ook vandaag. Moeilijk als angst het stuur van je leven probeert over te nemen, maar niet onmogelijk. Met Gods leiding is alles mogelijk. Alleen kan ik het niet, met Hem wel. Blijven ademen, Nathalie. Altijd blijven ademen.


Hoe is dit voor jou? Laat jij je soms ook zo innemen door de problemen in je leven zodat je de rest niet meer ziet? Hoe ga jij hiermee om? Laat het gerust achter in de reacties.