Voor het eerst in bijna een jaar besloot ik onlangs om een viering in een kerk bij te wonen. Niet meer in de katholieke kerk zoals voorheen, maar in een 'interkerkelijke gemeenschap'. Nu goed, welke naam het kind heeft maakt volgens mij niet zoveel uit, het punt was dat ik nog eens ondergedompeld werd in religie.
En religie, daarvan weet ik goed genoeg, wérkt niet voor mij. En toch ben ik naar die kerk beginnen gaan, en ook enkele weken blijven gaan. Ik vond het fijn om bij andere christenen te zijn, en vooral om meer mensen rondom mij te hebben. Toch had het een onmiskenbaar negatieve impact op mij: ik voelde me namelijk bijna constant high. High van dopamine, van spirituele bliss, en ook van 'connect with me and make me whole'. Geen goede combinatie, en dus geen goede ervaring (hoe 'goed' het soms ook voelde!). Want hoe meer ik me zogezegd vervuld voel van Gods oneindige liefde, hoe minder ik effectief in overgave blijk te zijn. Dan voel ik me constant high, en dénk ik er zelfs niet meer aan om mijn wil en mijn leven aan God te geven. Toch is het net dat, naar mijn ervaring, waar het hele spirituele leven om draait. En als ik niet meer elke kleine beslissing aan God voorleg, dan ga ik de mist in. Dan doe ik dingen die ik niet wil doen, en die slecht voor me zijn. En ik ben daar niet de enige in. Ik heb de afgelopen week meerdere ervaringen gehoord van andere kerkgangers, en die vertelden me allemaal hetzelfde: super gelovig, super actief in de kerk of in het Bijbellezen, maar daarnaast nog altijd actief in hun verslaving. Dan doe ze dingen die ze eigenlijk helemaal niet willen doen en hen ten diepste pijn en verdriet doen. Drie mensen op enkele dagen tijd die me dit persoonlijk vertelden. En ik begrijp het. Ik begrijp hen. Ik ben namelijk précies hetzelfde. Hoe groot mijn geloof ook is, en hoe graag ik me ook zou willen omringen met andere mensen die datzelfde geloof aanhangen, toch laat ik me elke keer vangen aan spirituele bliss en dan doe ook ik dingen die ik niet wil doen, terwijl er met de mate van mijn geloof - net als bij die anderen! - helemaal niets mis is. Deze keer was het door veel 'Bijbelinput', maar een paar maanden geleden was het door uren per dag te mediteren en zo ook in diezelfde bliss te verkeren.
Die spirituele bliss voelt heel goed, voelt als een mountain top experience, als een 'dronken zijn van Gods liefde'. Maar als ik daarin zit, dan maak ik onbewust geen ruimte meer voor wat ik echt voel en is er ook geen overgave, transformatie of heling. Alles is dan alleen meer goed en leuk, en normale dingen ervaar ik dan als 'saai of burgerlijk'. Het is een leven dat ik herken van vroeger, en dat goed noch juist was. Het durven toelaten van wat ik echt voel is de enige manier om verder te gaan, om verder te groeien. Dat betekent dat ik elke dag, elk moment opnieuw, mezelf wil afvragen wat Gods wil voor mij is en dat ik daar ook naar handel. Voor mij is dat de betekenis van waar geloof, van ware spiritualiteit.
Daarin ben ik natuurlijk niet alleen. Jezus zelf heeft het ons namelijk al duizenden jaren geleden voorgedaan. It's what the spiritual life is all about. Miljoenen mensen ter wereld leven daarom ook op die manier. Sommigen slagen er wel in door dat in religieuze instellingen te doen (hats off to them!), anderen doen dat in hun respectievelijke twaalfstappengemeenschappen, en dan zijn er nog vele anderen die er op heel andere manieren in slagen om hetzelfde te doen. Zelf blijk ik het niet te kunnen als religie involved is, en zonder de twaalfstappengemeenschap blijk ik het ook niet te kunnen (been there, done that!). Ik heb het nodig om elke dag omringd te zijn door mensen die hun wil en hun leven aan God proberen te geven, en die in alle eerlijkheid en openheid delen met hoeveel vallen en opstaan dat gepaard gaat, maar die tegelijk ook getuigen hoe rewarding dat proces wel niet is.
(Lees verder onder de pin)
Afgelopen weekend vroeg ik over dit onderwerp ervaring, kracht en hoop aan enkele mensen (die ik eigenlijk helemaal niet goed ken, en waarvan ik nu niet eens begrijp waarom ik het nu net aan hen vroeg...). Iemand gaf heel duidelijk aan dat hij vindt dat ik er allemaal teveel over nadenk en dat ik eens gewoon moet leren relaxen. Ik ervaarde zijn opmerking als heel erg kwetsend, maar achteraf bekeken zie ik het ook wel als zijn huidige mate van spiritualiteit, en niet als 'de waarheid'. De realiteit is dat het spirituele leven geen bliss is. Het doet pijn en het vraagt moed, maar het is wel de enige weg naar vrede, heling en transformatie. Het is een weg die ik graag wíl bewandelen, omdat hij uiteindelijk een stuk beter en comfortabeler is dan het alternatief.
Het doet mij denken aan het lied 'Ark' van Leeland en Vanessa Hill, uiteraard gebaseerd op de ark van Noah en de vloed die de aarde wegspoelde (met uitzondering van Noah en zijn familie, die luisterden naar wat God hen opdroeg en daarmee verder konden leven!).
Hear them laughingMaking jokesWhile I work on my boatThey say "why you wasting, all this time"There's not a cloud in the sky"
Then all the suddenThrough all the noiseI hear a still small voice
Saying build yourself an arkLet Me heal your broken heartSo when the floodwaters riseAnd the sun goes darkYou'll be safe in My arms
Ik vind dit lied echt prachtig, en ik luister er vaak naar. Want dit is waar het voor mij allemaal om draait: om te mogen schuilen in Gods liefde en aanwezigheid, mijn gebroken hart te laten helen en veilig te zijn in Zijn armen. Want als het moeilijk gaat - en we kunnen er zeker van zijn dát het moeilijk zal zijn - dan hebben we nu wel een veilige plek om te schuilen. In Zijn armen, in Zijn liefde. De plek waar heling en transformatie plaatsvindt. En al de rest, dat volgt daarna wel. Ik kan me alleen maar inbeelden hoeveel mooier, beter, eenvoudiger het leven ooit zal worden. Daar ben ik nu nog niet, maar dat komt echt nog wel, daarvan ik zeker.
Toch is dat niet iets dat ik al lang weet, dat het ooit eenvoudiger zal worden. Ik ging er altijd gewoon vanuit dat het levenslang ploeteren zou zijn. Maar een tijdje geleden botste ik op deze column op Traumanet, en dat was voor mij een ware eyeopener. De hele column is prachtig, maar de laatste twee alinea's kwamen bij mij echt binnen:
'Op een dag, hier niet ver vandaan, zul je dat plotseling weten. De waarheid over wat je ooit is overkomen, zal je raken als een bliksemschicht. Het zal je verpletteren en bevrijden. Als je eenmaal tot in je diepste vezels voelt dat niets ooit aan jou heeft gelegen en dat de innerlijke stormen al die tijd een logische reactie waren op een reëel gevaar dat er ooit was, zul je die onvermoeibare vermoeiende strijd tegen jezelf staken.
Je kunt het je nu nog niet voorstellen, maar op een dag zul je vrij zijn, omdat je de waarheid kent. En vanaf die dag, zul je wie je altijd al was, stap voor stap bevrijden.'
Iets om (samen?) naar uit te kijken, niet?
Reacties
Reactie plaatsen