"Wanneer we elke dag een bloem
op het pad van onze medemensen strooien,
dan zouden de straten van de aarde
met vreugde bezaaid zijn."
Ik vind 'm mooi, deze eerste wijsheid van mijn kringloopwinkelkalender. Maar, daar zou ik vijf jaar geleden anders over hebben gedacht. Toen zou mijn eerste gedachte zijn geweest dat ik geen bloemen héb om rond te strooien, hoe graag ik het ook zou willen. Want waar vind je licht als het pikdonker in je is? Ik was suïcidaal and at the end of my rope. Ik was ervan overtuigd dat er niets meer uit het leven te halen viel, en dan heeft zo'n kalender het plotseling over 'bloemen strooien op het pad van onze medemensen'? Er viel helemaal niets te strooien.
Dat veranderde toen ik terecht kwam in een twaalfstappengemeenschap, waarin steeds opnieuw werd gehamerd op de kracht van dankbaarheid. Ik had niet meer de kracht om te leven, maar toch moest ik dankbaar zijn? Hoé? En waarom? Wel, omdat datgene waarop ik focus, groter wordt. Hoe meer ik focus op al het slechte in mij en in de wereld, hoe groter dat wordt. Hoe meer ik focus op datgene wat al goed is, hoe groter dat dan weer wordt.
Eerst vond ik het maar een kunstmatig iets... Als ik me slecht voel, waarom dan doen alsof het leven goed is? Wel, omdat het helpt om het leven beter te maken, om het mooie ervan in te zien. En dus werd me aanbevolen om elke dag minstens vijf dankbaarheden te formuleren. Vijf?! Waar zou ik die moeten vinden? Het leven is moeilijk en donker, hoe kom ik dan op vijf? En dus raadde mijn sponsor me aan om veertig dankbaarheden te formuleren. Jawel, véértig! Ik kon er geen vijf bedenken, en ineens moest ik er veertig gaan opsommen?! Ze gaf me de gouden tip om voor het minste en geringste dankbaar te zijn, en dat elke dag opnieuw luidop te benoemen. Man, was dat een uitdaging. Maar ik heb mezelf erin getraind, en vandaag is het een eitje om aan veertig dankbaarheden te komen. Voor vandaag zou dat er pakweg als volgt kunnen uitzien:
Vandaag ben ik dankbaar voor
de verwarming in mijn appartement, de kaarsen die branden en het hier gezellig maken, mijn laptop waarmee ik dit kan typen, mijn zelfgehaakte dekentje dat nu over mijn benen ligt, de comfortabele zetel waarin ik zit, en de poef die onder mijn voeten ligt;
het eten op mijn bord, de keuken waarin ik het kon bereiden en het bestek waarmee ik het kon snijden, dat ik tanden heb om het eten te kauwen en een goed werkend lichaam om het te verteren;
de sneeuw die vanmorgen viel en de wandelschoenen die ik heb waarmee ik veilig een mooie winterwandeling in de nog-steeds-vallende-sneeuw kon maken;
de berichtjes en foto's die ik vandaag van mijn zus ontving waaruit bleek dat mijn nichtje een heel leuk verjaardagsfeestje met haar vriendinnetjes had gehad;
de yoga-oefeningen die ik vanmiddag met een YouTube-filmpje mocht doen, en de yogamat waarop ik dat mocht doen;
de warme douche die ik heb genomen, en mijn zachte felgele handdoeken;
het borduurwerkje dat ik daarstraks heb afgewerkt, dat ik nog borduurringen en -stof had liggen om meteen een nieuw werkje op te zetten, en dat Pinterest me van gratis borduurpatronen voorziet die ook gewoon heel erg leuk zijn;
dat mijn mama me daarstraks foto's stuurde van het dagje shoppen met haar kleindochter (mijn lieve nichtje!);
het boek van de bib dat ik aan het lezen ben en mijn visie over de winter grondig dooreen aan het schudden is;
mijn planten;
de sjaal die ik aan het haken ben;
de meditatie die ik vanmiddag deed;
de zon die vanmiddag binnenscheen in mijn appartement waardoor het hier irritant warm werd, ook al was het buiten net niet aan het vriezen;
enz enz.
Door dit elke dag opnieuw te doen, al jarenlang, ben ik mijn leven door een andere bril gaan zien. Het is soms zo makkelijk om te verzinken in 'het leven doet pijn en is een strijd', maar ik heb geleerd dat het mijn keuze is waarop ik mijn vergrootglas richt. Dat betekent overigens niet dat het leven dan plots geen pijn meer doet, want dat doet het vaak wel. Die realiteit wil ik ook niet ontkennen. Soms doet ook mijn leven veel pijn, maar ook op die dagen zijn er goede dingen te ontdekken. En het licht dat in me schijnt tijdens het formuleren van dankbaarheden, maakt het donker gewoonweg een beetje minder donker. Net zoals wanneer je een theelichtje brandt in een donkere zaal. Het is piepklein, maar het maakt een wereld van verschil. Blaas het uit, en je ziet meteen wat ik bedoel. Zo is het voor mij ook met dankbaarheden. Als ik stop met ze te zoeken en te benoemen, dan wordt het steeds donkerder in mij. En dan wordt het leven moeilijk. Maar zolang ik ze blijf doen, dan groeit er iets heel moois en vruchtbaars in mij. Een spirituele kracht, een liefde, een vreugde, die ik moeilijk voor mezelf kan houden. Iets om door te geven aan anderen.
'Wanneer we elke dag een bloem op het pad van onze medemensen strooien, zouden de straten van de aarde met vreugde bezaaid zijn'... Hoeveel mooier zou de wereld zijn als we elke dag het goede hardop zouden benoemen, als we de kracht en liefde zouden toelaten die dat in ons binnenste opwekt, en als we die spirituele kracht zouden uitdelen aan de mensen rondom ons?
Ik geloof niet dat het in iemands macht ligt om de wereld te veranderen, maar ik geloof wel dat de wereld een veel betere plek zou zijn als we allemaal elke dag één bloem op het pad van onze medemens zouden strooien. Eén glimlach, één blijk van liefde, één oprecht complimentje. Maar omdat we niets kunnen geven wat we niet bezitten, is het belangrijk om eerst zelf onze innerlijke tuin te voeden, te bewerken en tijd te geven om er vanalles in te laten groeien. En daarvoor is dankbaarheid echt een geweldige tool.
Nathalie
Reactie plaatsen
Reacties