"When in doubt, do without"
Voor het eerst geen quote van mijn kringwinkelkalender, maar wel een slogan uit de twaalfstappenwereld.
Twaalfstappenprogramma's en slogans. Ze gaan hand in hand. Eén van de meest gebruikte slogans in mijn fellowship is: 'When in doubt, do without'. Sinds het prille begin van mijn herstel was dit voor mij een heel behulpzame leidraad: twijfel je eraan, doe het dan niet.
Hoe vaak ik denk (let vooral op het woordje 'dénk' hier...) dat iets een goed idee is, maar het dat toch niet blijkt te zijn, is ongelooflijk. Vaak klinkt iets rationeel echt heel goed, kan ik geen argumenten bedenken die erop wijzen waarom iets geen goed idee zou zijn, en dan doe ik het. En door het te doen, voel ik dat het niet goed voor mij is. Dat het een idee van mijn hoofd was, maar dat mijn buikgevoel, mijn ziel, God in mij iets helemaal anders zegt.
Zo heb ik de afspraak met mezelf dat ik geen zelfhulpboeken meer lees. Ik weet waarom ik voor mezelf die grens heb ingesteld: zelfhulpboeken forceren mijn proces en trekken me de put in, in plaats van me eruit te halen. Dan lees ik over psychologische begrippen, trauma, of wat dan ook, en het trekt me dieper in mijn pijn, maakt dingen wakker die het niet wakker zou mogen maken. Don't get me wrong, soms is het heel juist om naar het verleden te kijken. Ik vind helemaal niet dat dat een potje is dat toegedekt zou moeten blijven, integendeel. Hoe meer eruit komt, hoe meer heling er kan plaatsvinden. Als ik het niet doe, dan blijft het opgesloten zitten in mijn lijf en dan blijf ik ziek en gevangen. Alleen is er een tijd en een plaats voor alles. Die plaats is in therapie (dus met iemand die ervoor gestudeerd heeft hoe ze dit het best kan begeleiden), en de tijd is de tijd die God me aanwijst. Vaak is dat door het leven zelf. Zo heb ik het eens meegemaakt dat iemand op de tram per ongeluk mijn arm aanraakte, en ik in een enorme traumarespons ging. Dat is zo'n situatie die het leven je dan geeft, dan weet je dat er onverwerkt trauma in je lichaam zit dat erom smeekt om gezien en verwerkt te worden. Daar valt niets aan te doen, en dat is net heel goed. Dat zijn situaties die emotioneel veel pijn doen, maar wel noodzakelijk en zelfs welkom zijn in het proces van heling. Maar het lezen van psychologische boeken, is dat voor mij niet.
Toch heb ik mijn eigen regel afgelopen week aan mijn laars gelapt en zo'n boek gelezen. Ik had er nochtans om gebeden: is dit een goed idee? Kan het? Voelt het juist? Ik twijfelde ('when in doubt, do without'!), maar vertelde mezelf dat ik het gewoon zou proberen en voelen wat ik er verder mee zou doen. En toen ik het boek las, voelde het als het antwoord op al mijn problemen, op het hele leven. 'Als ik de problematiek maar genoeg begrijp, dan kan ik het allemaal oplossen en zal het leven heaven on earth zijn.'
Yeah right.
Hoe vreemd het ook mag klinken, voor mij voelde het niet anders dan het gebruik van geestverruimende middelen: dit is geweldig, ik wil er meer van hebben, dit is het antwoord op al mijn problemen, en als ik er maar genoeg van heb, dán zal ik gelukkig zijn. Het gevoel achteraf was ook precies hetzelfde: vreselijk. Emotioneel was ik leeg, spiritueel voelde ik me alleen en verweesd, en fysiek voelde het alsof ik een waanzinnige kater had. Inclusief misselijkheid, hoofdpijn, slapeloosheid en nek- en schouderpijn. Ongelooflijk. Door het lezen van een boek.
Alleen gaat het niet om het lezen van een boek. Het gaat erom dat ik tegen de natuurlijke gang van zaken ben ingegaan. Dat ik iets anders dan God wilde gebruiken om mij 'heel' te maken, om mij te fixen. In dit geval was het wetenschappelijke kennis, maar het kan evengoed iets anders zijn. Relaties, spullen kopen, een overvolle agenda met allerlei bezigheden om toch maar niet met mezelf in aanraking te moeten komen, ...
Onderscheiden wat ik wanneer nodig heb, is niet altijd eenvoudig. Soms is het lezen van bepaalde literatuur, het kopen van spullen of het doen van leuke activiteiten net heel goed. Soms ook niet, dan is het een vlucht. Wat ik wanneer nodig heb, is niet altijd even goed in te schatten. Soms maak ik inschattingsfouten, en ik heb geleerd dat dat okee is. Dat ik kan leren van mijn fouten, zonder dat ik mezelf daarvoor moet veroordelen.
Dit kon ik enkele jaren geleden nog niet. Toen geselde ik mezelf daar emotioneel nog dagenlang voor. Ik was zo ontzettend streng voor mezelf! Voor mijn eigen kind - of voor eender wie - zou ik helemaal niet zo streng zijn. Ik zou zeggen dat dat bij het leven hoort, we daarvan bijleren, we vallen en dan weer opstaan. Ik heb geleerd om tegen mezelf te spreken zoals ik dat tegen anderen zou doen. Liefdevol, tolerant en met mededogen. Dat het okee is om te vallen - wetende dat ik ervan bijleer voor de toekomst -, en dat ik erna actief stappen kan zetten om weer op te staan. En dat heb ik ook deze keer gedaan. Ik heb het boek van mijn ereader verwijderd, ik heb meerdere online meetings bijgewoond (het effect daarvan is ongelooflijk!), lekker en gezond gegeten, en ik ben een mooie boswandeling gaan maken. Ik heb goed voor mezelf gezorgd, en voelde mezelf 's avonds weer op en top fit. Fysiek, emotioneel en spiritueel! Het verschil was dag en nacht.
Soms vallen we. Dat is het leven, en het hoort erbij. Maar we kunnen ook weer opstaan. Ik doe dat door me te omringen met de juiste mensen, en door aan zelfzorg en -liefde te doen. Zo kan ik bijleren van deze levenles en erdoor groeien. En de volgende keer zal het dan net ietsje anders en makkelijker zijn.
Nog even een kleine - maar belangrijke - kanttekening. Vandaag ben ik in staat om weer op te staan, maar dat is zeker niet altijd zo geweest. Ik heb jarenlang een depressie gehad, en toen het ergste stadium voorbij was, was ik nog steeds niet in staat om de juiste dingen te doen. Ik wílde wel de afwas doen, maar ik kon het gewoonweg niet. Ik wilde wel mijn lakens verschonen, maar ik had er de mentale kracht niet voor. Dat opstaan, dat lukte niet. En daarvoor heb ik indertijd hulp gevraagd. Van vriendinnen, van familie, van een organisatie die - tegen betaling - zieke mensen helpt om dit soort dingen te doen. Alleen kon ik het niet, samen wel. Ik zag het als een soort kruk die mij kon ondersteunen. In de loop der tijd heb ik die kruk opzij kunnen leggen, en vandaag heb ik ze niet meer nodig. Daarvoor ben ik heel dankbaar. Maar wat ik wil zeggen is: I get it. Het is soms onmogelijk. Vraag hulp, van wie of wat dan ook. Je staat er nooit alleen voor.
Nathalie
Reactie plaatsen
Reacties