En dan nu: vrijheid!

De vrijheid van de mens 
ligt niet in het feit dat hij doen kan
wat hij wil, maar dat hij
niet hoeft te doen wat hij niet wil.

- Jean Jacques Rousseau

Afgelopen zaterdag voelde ik me erg kwetsbaar en leeg. Mijn ziel schreeuwde naar troost en zocht naar vervulling. Het was toen dat ik Een flesje God schreef, wat me heeft geholpen om weer dichter bij Hem te komen. God is, in al Zijn goedheid, altijd aanwezig. Geen plaats, tijd, of emotie kan mij van Hem scheiden, ook al voelt het soms wel zo.

Zaterdagavond, na het schrijven, voelde ik me vervuld, veilig en geborgen. Maar toen ik zondagochtend wakker werd voelde ik me weer even leeg als voordien. Toen wist ik: hier is meer aan de hand, hier is iets waar ik naar moet kijken. Op zo'n moment is mijn huilende ziel als een rookmelder: ik kan ervoor kiezen om op het knopje te drukken en de hele installatie domweg uit te schakelen, maar als ik niet luister naar wat het mij eigenlijk probeert te vertellen, dan staat mijn huis binnen de kortste keren in brand. En dus wist ik dat ik moest gaan uitzoeken waarom ik me zo voelde. Want wat is hier nu eigenlijk aan de hand? En dus begon ik te schrijven. Geen hoogstaande literatuur, geen blogpost, geen kladje in mijn schrijfschrift. Nee, een doodgewoon berichtje naar een vriendin, waarin ik uitschreef hoe ik me voelde en wat er aan de hand was. Zoiets kan soms echt wonderen doen. En door het uit te schrijven, klikte er plots iets in mij. Iets wat heel, heel diep zat. Een gebeurtenis van vele jaren geleden kwam weer naar boven. Ik besefte plots waaróm ik me zo leeg voelde na mijn dag met mijn vriendin: omdat ik bang was. Ik was bang dat het verleden zich zou herhalen, en ik was bang voor de ongelooflijke pijn die dat indertijd met zich had meegebracht.

En dus stond ik voor twee mogelijke keuzes: ofwel laat ik mijn leven verder beheersen door deze angst - en kan ik en passant ook weer deze vriendschap in de vuilbak gooien - ofwel besluit ik om mijn angst recht in de ogen te kijken en er voor altijd mee te kappen. Om de vloek hier en nu te verbreken. De vloek die ervoor heeft gezorgd dat elke rechtschapen vriendschap of relatie tot hiertoe mislukt is. Tijd voor actie, dus!

Instinctief voelde ik dat het juist was om mijn vriendin op te bellen, en al mijn angsten bij haar in het licht te brengen. Ik wilde accountable zijn, ik wilde haar zeggen: "Dit is hoe ik me de afgelopen weken gevoeld heb, hoe ik me voor je afsloot, hoe ik gisteren pretendeerde dat alles in orde was, hoe ik mijn angsten niet onder ogen durfde te komen, en hoe ik dit hier en nu allemaal aan jou wil bekennen, zodat dit niet meer zal gebeuren." And I did. Al mijn angsten, al mijn pijn, ze heeft ze allemaal gehoord. En haar reactie was zo ongelooflijk liefdevol, zo niet-veroordelend, en we zijn er beter uitgekomen. Samen als vriendinnen, maar ook ikzelf als mens.

Ik heb het gevoel dat ik hierdoor een duidelijke breuk heb geslagen met het verleden. Alsof ik zelf de ketting van mijn handboeien heb verbroken. En de enige die dat kón doen, was ikzelf. Niemand anders had het voor mij kunnen doen. Hierdoor kan ik nu terug vrij bewegen in de wereld, in relaties, zonder nog beperkt te worden door mijn trauma. Dat is heel veel waard, en beter en meer dan ik ooit heb gehad. Maar ook al hangen ze niet meer aan elkaar, de handboeien zelf zitten wel nog rond mijn polsen. Misschien gaan ze daar nog een leven lang blijven zitten, dat weet ik niet. Misschien ga ik bij elke relatie, bij elke hechte vriendschap, deze angsten voelen en herinnerd worden aan mijn trauma. Dat zou kunnen. En dat is oké, daar heb ik vrede mee. Zolang ik kan handelen in vrijheid en kan groeien in een authentieke relatie met mezelf en anderen, mogen ze daar van mij gerust blijven zitten. Als ze mij niet beperken, vind ik het allemaal goed.

Wat ik het afgelopen weekend heb gedaan, daar was ik een jaar geleden nog niet toe in staat. Jarenlang heb ik, bij grote pijn en verdriet, mijn toevlucht gezocht in God. Gebed, muziek, meditatie. En ik praatte over mijn gevoelens met andere mensen, maar niet met degenen waar het in de eerste plaats over ging. Omdat ik het nog niet kon, omdat het nog niet veilig was. Dat ik nu een stap verder kon gaan, is echt een enorme overwinning voor mij. Dit is een stap naar vrijheid, naar genezing, naar heling. Ik zal misschien altijd herinnerd blijven worden aan hoe het ooit was, maar ik zal er niet meer naar moeten handelen. Vandaag ben ik vrij. Want de vrijheid van de mens ligt niet in het feit dat hij kan doen wat hij wil, maar dat hij niet hoeft te doen wat hij niet wil.

Zijn nu plotseling al mijn wonden genezen? Bijlange aan niet! More will be revealed. Maar voor nu ben ik méér dan tevreden!