Er is, tot hiertoe, geen enkele blogpost geweest waarop ik zoveel positieve reacties heb ontvangen als over Glimmer, glimmend, glimmendst! Wauw! Ik heb prachtige foto's opgestuurd gekregen van anderen hun glimmers, veel bedankjes voor de bewustwording en inspiratie, en zelfs iemand die vertelde dat ze een activiteit is gaan doen omdát het een glimmer zou opleveren. Van Missouri tot Montana en van Antwerpen tot Leuven: glimmers blijken wereldwijd tot de verbeelding te spreken! Dankjewel allemaal voor de reacties!
Glimmers doen wat met een mens, en ze delen met anderen maakt de ervaring alleen maar groter. En daarom volgt hier een glimmer-update! Het volgende lijstje zijn allemaal nieuwe, recente glimmers. Allemaal zaken, activiteiten, dingen of mensen die de afgelopen weken mijn zenuwstelsel tot rust brachten, me gelukkig maakten, of me van top tot teen vervulden met liefde.
1. Fietsen in de natuur
Sinds ik drie weken geleden ben gestopt met het wegvluchten in boeken - en sinds twee weken trouwens ook met het wegvluchten in worship music - heb ik mezelf beter leren kennen. Ik ben veel meer in contact gekomen met mijn diepere zelf, met mijn emoties, en veel vaker in gebed gegaan. Dat ervaar ik soms als wonderlijk mooi en dan voel ik me heel vredig, maar soms is het ook gewoon echt heel moeilijk. Angsten breken veel harder door nu ik niet meer kan wegvluchten in worship music. Het is een algemeen gevoel van anxiety, en ik krijg het niet weggebeden of -gemediteerd. Wat ik de laatste dagen heb (her)ontdekt, is dat gaan fietsen in de natuur hier goed tegen werkt! En in tegenstelling tot vorige zomer doe ik het ditmaal zónder worship music. Gewoon, God en ik. En het werkt! Ik moet er meer moeite voor doen dan vorig jaar, want ik ben een halfjaar geleden verhuisd naar de stad(srand), en dus moet ik eerst een achttal kruispunten op een drukke steenweg passeren, maar eens ik daar voorbij ben, word ik er dubbel en dik voor beloond! Vanmorgen nog voelde ik me vreselijk anxious en dacht ik dat ik uit mijn eigen vel zou gaan springen. Dus dan maar de (elektrische) fiets op! Een halfuur later fietste ik met het zonnetje op mijn snoet door de velden, langs de koeien en paarden, stak er voor mijn neus een konijntje het fietspad over, en voelde ik alle angst gewoon uit me wegvloeien. Toen ik zo'n twee uur later weer thuis kwam aangefietst, merkte ik dat ik een glimlach op mijn gezicht had, zonder dat er een aanwijsbare reden voor was. Alhoewel, misschien waren de koeien, velden en konijntjes reden genoeg? Wat mij betreft is dit een mega glimmer. Zenuwstelsel tot rust? CHECK!
Ik vond deze haag best cool om onderdoor te fietsen. Niet?
2. Digitale fotokader
Enkele jaren geleden gaven we onze grootmoeder een digitale fotokader cadeau. Allemaal vonden we het geweldig, want als familieleden konden we namelijk zélf foto's naar haar kader sturen. Dus terwijl ons bommie in de zetel zat, konden wij van thuis uit, via een app, nieuwe foto's op haar kader zetten waardoor zij constant een nieuwe, verse stroom aan foto's binnenkreeg. Een perfect cadeau voor iemand met kinderen, kleinkinderen én achterkleinkinderen. Het duurde nog geen halfjaar en zowat onze hele familie had zelf zo'n kader in de woonkamer staan. Ik vond het zelf ook een geweldig ding, en heb het aan veel mensen aanbevolen én mee cadeau gegeven, maar ik vond het te prijzig om het zelf aan te schaffen. Toch heb ik zelf, door het schrijven van het glimmerartikel van enkele weken geleden, beseft wat een enorme glimmer zo'n kader is! Daarom heb ik er zelf ook eentje gekocht, én ondertussen zelfs als verjaardagscadeau van mijn mama en stiefpapa gekregen (wat op zichzelf natuurlijk al een glimmer is!).
Ik heb hem nu twee weken and I love it! Om het halfuur (maar je kan het natuurlijk ook instellen op elke 10 seconden, om de minuut, enz....) komt er een nieuwe foto op mijn kader, en elke keer maakt mijn hart een klein sprongetje van geluk. Het is zó leuk om naar foto's te kijken van mensen die je liefhebt! En wat bijna beter is, is wanneer iemand míj foto's stuurt. De wetenschap dat iemand aan mij denkt en beslist om foto's van hun/haar dag op mijn fotokader te zetten, is echt heel leuk. Zo ontving ik enkele dagen geleden plotseling een filmpje van mijn stiefpapa waarbij een aapje zijn handen in een hartjesgebaar houdt. Dat vond ik zo lief! Glimmer? CHECK!
Voor wie interesse zou hebben, wij kochten allemaal deze!
3. Elektrisch deken
Nadat ik aan het begin van de winter een elektrisch deken voor in bed had gekocht, heb ik er nu eindelijk ook eentje voor in de zetel aangeschaft! Ik heb er maandenlang over getwijfeld, opnieuw omwille van de aankoopprijs. Het leek me een luxeproduct, en geen noodzaak. Maar nu de winter voorbij is, en het nog lang geen zomer is, vind ik het met momenten echt veel te koud in huis om de verwarming niet op te zetten, maar tegelijk een beetje belachelijk om ze wél op te zetten (buiten schijnt de zon en is het immers 18°C!). Combineer dat met de verhoogde gasprijzen door de oorlog in het Midden-Oosten, en de beslissing was snel genomen: een elektrisch deken, it is! Wel, ik heb het nu twee weken, en ik wou echt dat ik het veel eerder had gekocht! Hoe heerlijk is dat! Het mag misschien gek klinken, maar als ik het deken op voorhand opzet en er pas onderkruip wanneer het al lekker warm is, dan is er één woord dat altijd in mij opkomt: baarmoedergevoel! Ik weet het, dat is een gek woord, en ik denk niet eens dat het bestaat (nu wel!). Op een instinctief niveau heb ik steeds het gevoel dat dát is hoe wonen in de baarmoeder geweest moet zijn: langs alle kanten warm, beschermd, veilig. Ik heb datzelfde gevoel trouwens ook wanneer ik in een warm bad stap, of in een jacuzzi. Het is een gevoel van thuiskomen, van echt even volledig tot rust te komen. Voor mij voelt het als teruggaan naar het prille, veilige begin, nog voor we de grote, wijde wereld ingeworpen werden. Thuiskomen. Instinctief klopt het gewoonweg, zo'n warm deken. Glimmer? CHECK!
(Oh, en voor wie zelf zou twijfelen: ik heb al twee weken mijn verwarming niet meer moeten opzetten. Dus uiteindelijk helemaal niet zo slecht voor de portemonnee!)
4. Verse thee
Ik ben een theeleut, dat schreef ik ook al in het vorige glimmerartikel. I love tea! En dat is er allemaal beter op geworden (niet erger, beter!) sinds ik een vijftal jaar geleden verse thee ontdekte. Verse thee smaakt zoveel zuiverder, zachter, puurder, lekkerder dan thee uit een zakje. Het is puur natuur en daardoor ook veel gezonder. En verrassend genoeg is het een stuk goedkoper dan zakjesthee. Omwille van al deze redenen drink ik voornamelijk - maar niet uitsluitend - verse thee. Nadat ik afgelopen oktober richting de stad ben verhuisd, merkte ik dat ik niet meer de moeite deed om naar het theewinkeltje in mijn oude woonplaats te gaan (die drukke vijf kruispunten op de steenweg zijn er gewoonweg teveel aan!). Daarom kocht ik zakjesthee in de supermarkt, maar gelukkiger werd ik daar niet van. Gelukkig ontdekte ik een drietal maanden geleden een theewinkeltje, veel dichter bij huis. Het is een gezellig, oud winkeltje (het bestaat al honderd jaar!) waar verse koffiebonen, chocolade en losse thee wordt verkocht. De thee die ik kocht was echt heel lekker en hun namen maken de ervaring alleen maar beter: sprookjesthee, kersenthee, haardvuurthee, en vanilla green tea. Hoeveel knusser kan iets worden?! Nadat ik het winkeltje voor het eerst had bezocht, vertelde ik mijn mama vol enthousiasme over mijn ontdekking. Wat bleek nu? Mijn mama ging daar vijftig jaar geleden ook al winkelen, samen met haar tante! Ja, kijk, zo'n dingen vind ik dus echt heel glimmerig! Toen ik er vorige week opnieuw was voor een nieuwe voorraad thee, vond ik het besef dat ik op dezelfde vloer stond als waar mijn tienjarig mamaatje vijftig jaar geleden ook had gestaan, echt heel leuk. Het maakt de thee-ervaring alleen maar beter! Glimmer? CHECK!
5. Een hartverwarmend complimentje
Vorige week ging ik mijn neefje en nichtje van het speelplein ophalen. Terwijl ik daar twee jassen, een paar helmen, rugzakken en een knutselwerkje in mijn handen geduwd kreeg, en verder omringd werd door een meute krijsende en schreeuwende kinderen - en even alleen maar kon bidden of we die vreselijke plek alsjeblieft (!) zo snel mogelijk weer konden verlaten - kwam er plots een meisje van zo'n jaar of zeven naar mij toe. Ze keek me aan, en zei heel spontaan en rustig: "Jij bent echt mooi". God, wat smolt mijn hart! Hoe schattig was dat! En plotseling waren al die krijsende kinderen niet meer belangrijk, want dat ene kleintje gaf mij - een voor haar totaal onbekende vrouw - een compliment uit het diepst van haar hart. En eerlijk? Het deed me deugd. Ik ben al jaren single, en als je geen romantische relatie hebt, dan krijg je zoiets natuurlijk niet te horen. Dat is de normaalste zaak van de wereld. Als volwassenen zeggen we het op heel andere manieren, zoals: 'Je hebt mooie oorbellen aan', 'Je haar ligt goed vandaag' of 'De kleur van je trui staat je goed'. Zulke complimenten krijg ik wel vaak, zeker van naaste familieleden, maar in mijn hoofd gaan die altijd óver de oorbellen, mijn haar of mijn trui, en niet over mij. Zo'n kindje dat vlotweg zegt dat ík mooi ben, awel, dat deed deugd! Glimmertje? CHECK!
(Ben je zelf in een relatie en gewoonlijk nogal zuinig met het geven van complimenten? Zie het als een gratis tip om je partner eventjes heel gelukkig te maken!)
Ziezo, dit waren enkele van mijn glimmers van de afgelopen weken. Uiteraard waren er nog veel meer, maar een mens moet keuzes maken in het leven! Hopelijk werkt het inspirerend om ook weer naar jouw glimmers op zoek te gaan. Ik wens het je alvast toe. Het leven is namelijk zoveel mooier als we er glimmerend doorgaan!
Reacties
Reactie plaatsen