Suiker en ik, dat werkt niet

Suiker en ik, wij zijn geen goede vrienden. 't Is te zeggen, vandaag zijn we dat toch niet, maar ooit was dat anders...

Suiker, zoetigheden en koekjes allerhande waren vroeger mijn go to. Voelde ik me een beetje triest, dan at ik een yoghurtje in de zetel. Wilde ik een gezellig avondje houden, dan opende ik een pak koeken of smeerde ik een boterham met choco. En terwijl het eten 'van al die gezelligheid' lange tijd optioneel voelde, kwam er een point of no return. Suiker werd een must, niet enkel emotioneel, maar ook fysiek. Een paar uur zonder suiker, en mijn lichaam protesteerde: ik voelde me ambetant, zwak, en had een craving van hier tot in Jakkamakka! Wie vroeger met mij weekendjes weg ging, wist dat ik altijd een mueslibar of een koffiekoek in mijn rugzak had zitten. Als ik te ambetant werd, dan werd me zelfs gevráágd of ik snel zo'n ding wilde eten. Suiker had mij in zijn greep. 

Zo ging het jaren door, tot mijn lichaam suiker plotseling niet meer verwerkt kreeg. Extreme vermoeidheid - genre coronavermoeidheid -, veel dorst en plassen, zotte hoofdpijn en me echt slap en ziek voelen werden dagelijkse kost. Ik voelde dat mijn voeding me ziek maakte, en probeerde er van alles aan te doen, maar niets leek te werken. Zelfs aardappelen en met Maïzena gebonden saus maakten me ziek. Ik wist niet meer wat te doen, en volgde daarom iemands aanbeveling om het voedselplan van een ander twaalfstappenprogramma te volgen. Dat programma is er voor food addicts, of voor iedereen met een eetproblematiek: compulsieve overeters, anorexia, boulimia, ... Voor velen daar is het volgen van het programma letterlijk een kwestie van leven en dood, en ze nemen het daardoor - heel terecht - bloedserieus. Zelf volgde ik het programma vooral omdat het voedselplan suikervrij en koolhydraatarm is. Geen aardappelen, pasta, brood of rijst. Geen geraffineerde suikers of zetmeel, en enkel voedingsmiddelen waarvan suiker (of afgeleiden) niet op de eerste vier plaatsen van de ingrediëntenlijst staan. Er is een lange lijst met voedingsmiddelen die wel oké zijn, omdat die koolhydraatarm zijn en dus geen cravings opwekken. Deze zijn onderverdeeld in groenten, fruit, en proteïnen: vlees, vis, eieren en kaas. Terwijl ik aanvankelijk dacht dat ik mini-porties zou moeten gaan eten, bleek het tegendeel waar te zijn: overvolle borden, waanzinnig veel kleuren en texturen (zoveel groenten!) en - behalve in het reductieplan in het begin - geen honger. Wat volledig verleden tijd was geworden waren de cravings, en alle effecten van suiker waarvan ik eerder zoveel last had gehad. Ik leerde dat honger en craving twee totaal verschillende dingen waren, wat ik pas kon onderscheiden eens de suiker uit mijn lijf was. 

Uiteraard vermoedde ik toen dat ik diabetes had, maar ik wilde het niet laten testen. Ik zag er de zin ook niet van in... Zolang ik me aan het voedselplan houd - Gods natuurlijke medicijntjes! -, dan heb ik er geen last van. Integendeel, ik merkte net dat ik meer energie begon te krijgen, veel minder overprikkeld was dan vroeger en minder tot geen anxiety meer in mijn lijf meer had zitten. Dat waren enorme voordelen, én openbaringen. Wat suiker kan doen! Dat ik plots ook vrij was van de obsessie met eten, en niet meer midden in de nacht koeken moest gaan eten omdat mijn lichaam er zo naar schreeuwde, was ook een vrijheid. Ik ben ook 35 kilogram afgevallen, en die is er nu, zo'n drie jaar later, nog altijd af. Ook al was dat voor mij aanvankelijk van geen enkel belang, toch valt niet te ontkennen dat ook dat goed is voor de gezondheid. Het voedselplan werkt, als ik me eraan houd.

En daar wringt het schoentje. Alhoewel. Ik doe het best goed. Ik hou van de voordelen en effecten van suikervrij en koolhydraatarm leven, en ik hou van het voedselplan. Maar, ik ben eigenwijs. Ik hou er niet van dat me dingen worden opgelegd 'omdat ze zo horen'. Als ik iets doe, dan wil ik weten waaróm ik het doe, dat het echt nuttig is, en wil ik niet zomaar blindelings volgen wat een ander me oplegt. Dus sinds een jaar - zo'n 2,5 jaar nadat ik hiermee ben begonnen - ben ik gaan experimenteren. Welke voedingsmiddelen zouden misschien wel kunnen, welke niet? Want tenslotte: wat is het ergste wat er kan gebeuren? Dat ik drie dagen ziek ben, mijn lesje leer, en weer verder ga? Exact, en dat is ook wat er de afgelopen anderhalve week gebeurd is!

Ik eet graag vlees, maar niet alle dagen. Tofu, eieren en ongezoete sojamelk en -yoghurt werken goed voor mij, maar bieden al bij al te weinig variatie. Dus besliste ik anderhalve week geleden om veggieburgers en falafel uit te testen. Best hoog in koolhydraten en zelfs suikers, maar wie weet? Well, it didn't work. Ik was weer super overprikkeld, angstig en doodmoe. Het gekke was dat ik niet doorhad wat de oorzaak was. Ik was gewoon aan het genieten van kei lekkere falafel! Vorige week schreef ik nog over de verhoogde anxiety, en zelfs daarna nog over de vermoeidheid, en ik wijdde het aan andere factoren toe. Ik wist het gewoon niet. Tot ik plots besefte: ik voel me weer net als vroeger, als toen ik nog suiker at. Toen viel mijn frank! En dus: exit falafel en exit kei lekkere veggieburgers. Drie dagen later voelde ik me weer normaal. Top! Afgelopen zondag voelde ik me weer mezelf, en maandag ook. Oef!

Gisterenochtend dronk ik iets wat niet in het voedselplan staat maar ik niet van inzag wat er mis mee zou kunnen zijn, want het bevat immers evenveel koolhydraten als halfvolle melk, zijnde suikervrije havermelk. Ik gaf het een poging. Man, dat viel tegen! Ik was doooooodmoe, en heb de hele voormiddag heel diep geslapen. Daarna was ik nog uren zo suf als een hommel. Opnieuw legde ik niet het verband met mijn eten, maar dacht ik dat mijn lichaam tegen hooikoorts of een opkomende verkoudheid aan het vechten was... Het was pas toen ik in de namiddag boodschappen ging doen, en alle geluiden van de straten en de winkel oorverdovend hard binnenkwamen en ik er echt niet mee om kon gaan, dat ik me begon af te vragen of ik suiker had gegeten... Ik keek het etiket van de havermelk na: geen suiker, wel 10 gram koolhydraten per 100 ml. Lap! De havermelk verdween uiteraard onmiddellijk in de gootsteen. De rest van de dag was ik moe, bleek en overprikkeld. En vannacht heb ik een heel felle droom gehad, waarvan ik wéét dat die aan koolhydraten toe te schrijven valt. Ik heb al vele mensen in mijn herstelprogramma hetzelfde horen delen, dat ze dit soort dromen vaak hebben na het eten van koolhydraten.

Ik besef dat ik heel gezegend ben met mijn - denk ik - diabeteslichaam. Wat als mijn lichaam suiker nog perfect kon verteren, en ik nog altijd die zoetigheden aan het eten was? Dan zat ik vandaag nog alle dagen met verhoogde prikkelgevoeligheid, anxiety, en felle dromen. Eigenlijk doet mijn lijf mij een ontzettend plezier door er zo fel op te reageren. Het enige wat ik moet doen, is koolhydraatarm eten, en dan loopt alles goed. Geen medicatie nodig, geen pillen of spuiten, maar gewoon eten wat God geschapen heeft: veel groenten, een beetje fruit, vlees, vis, kaas, eieren (en, volgens mijn visie, heeft God in al Zijn goedheid ook ongezoete sojamelk geschapen! Joepie!). 

Ik hou niet van diagnoses, en ben dus nooit bereid geweest om me op diabetes te laten testen. Ik heb een oplossing, dus wat is daar dan de zin van? Pillen wil ik niet, en een diagnose eigenlijk ook niet. Tot ik hier gisteren met mijn zus over praatte. Zij is verpleegkundige, en ziet de dingen daarom soms vanuit een andere invalshoek. Ze zei dat ik niet altijd controle over mijn voedselinname zal hebben, want wat als ik later in een woonzorgcentrum zit en ik zonder diagnose gewoon moet eten wat ze me voorschotelen? Ik besefte zelf dat, als ik morgen een ongeluk zou hebben en met spoed in het ziekenhuis zou worden opgenomen, dat de kans groot is dat ze een infuus met glucose aan mij zouden hangen. Dan heb ik behalve pakweg gebroken ribben en botten, ook nog eens extreme vermoeidheid, dorst, hoofdpijn en voel ik me vreselijk ziek en slap, for no reason at all. Daarom heb ik, na 3,5 jaar, eindelijk eens een afspraak bij de dokter gemaakt. Het wordt tijd dat ik me eens degelijk laat testen en een diagnose te pakken krijg. Want ook al heb ik een oplossing, mijn zus heeft gelijk: ik zal hier niet altijd controle over kunnen hebben.

Ik heb me de afgelopen anderhalve week echt niet goed gevoeld: angst, prikkelgevoelig, die rotdromen, hoofdpijn, moe, en gewoonweg slap en ziek. But nothing happens in Gods world by mistake. Misschien was dit alles nodig om me te behoeden voor grotere problemen in de toekomst, na pakweg een auto-ongeluk ofzo? Only God knows!

Ik ben me ervan bewust dat niet iedereen diabetesachtige symptomen heeft na het eten van koolhydraten, en gelukkig maar. Maar de halve wereld struggelt wel met angsten en prikkelgevoeligheid. Mijn hoop is dat deze blogpost mensen kan inspireren, om zo zelf verlossing hiervan te vinden. Pray as everything depends on God. Act as if everything depends on you. 

Het afkicken van suiker is niet eenvoudig. Fysiek en emotioneel valt het niet te onderschatten (wist je dat muizen in een kooi eerder zullen kiezen voor suikerwater dan water met cocaïne, en dat ze er sneller verslaafd aan zijn en moeilijker vanaf geraken dan van het cocaïnewater? I kid you not!). Zelf had ik aanvankelijk een sponsor en andere 'gelijkgestemden' nodig om erdoor te geraken, maar eens het suikervrije leven een feit was, kon ik alleen verder. Het leven is rustiger zo, en ik ervaar meer vrijheid. En daar doe ik het voor, elke keer opnieuw. Ik wens anderen, die dezelfde strijd voeren, hetzelfde toe.