Een deeltje van mezelf dragen

Vorig jaar, in de lente, kocht ik in de kringloopwinkel echt een heeeeeel leuke jeansbroek. Ik was er mega fan van, en heb ze heel vaak en met veel plezier gedragen. Maar omdat ze tijdens het fietsen teveel van mijn onderbenen ontblootte en de fiets mijn enige vervoersmiddel is, kon ik ze tijdens de koude winter gewoon niet dragen. Veeeeel te koud aan mijn benen! Daarom was ik een tijdje geleden blij dat de lente weer in het land was, en ik mijn leuke jeans weer uit de kast kon halen. Alleen: ze was blijkbaar veel te groot geworden. Zonder dat ik me er bewust van was blijk ik het afgelopen halfjaar te zijn afgevallen, en de toffe broek, die paste gewoon niet meer. Ik vond het kei jammer. Mijn eerste idee was om ze aan iemand weg te geven die ze wel zou kunnen dragen, maar ik had heel sterk het gevoel dat God me zei om daarmee nog even te wachten, en Hem de kans te geven om mij leiden. En dus legde ik de jeansbroek weer in de kast en in 'mijn innerlijke diepvries': nu maak ik me er niet druk in en parkeer ik het even, en later zal ik er wel weer naar kijken.

Enkele weken later vroeg mijn zus me of ik een kleedje van haar dochtertje wilde repareren. Het is niet de eerste keer dat ze me zoiets vragen. Mijn nichtje zelf heeft me al vaker gevraagd om haar kapotte knuffelbeer, diadeem of kleren te repareren. Terwijl ik zelf vaak niet weet hoe ik eraan zou moeten beginnen, lijkt E zelf geen seconde te twijfelen dat ik het kan. Ze gaat er echt van uit dat ik weer een perfect product aan haar zal teruggeven, en gek genoeg heeft ze tot hiertoe altijd gelijk gehad. Zij heeft meer vertrouwen in mijn vaardigheden dan ik zelf heb, en dat helpt me, want daardoor verleg ik mijn eigen grenzen en boor ik voor mezelf onbekende creatieve bronnen aan. Nu goed, mijn zus vroeg me dus om dat kleedje te repareren, en toen ik dat aan het doen was stelde ik mezelf plots de vraag of ik ook in staat zou zijn om die ene leuke jeansbroek zelf te versmallen. Het leek me een uitdaging, en eigenlijk ook een brug te ver, want ik was helemaal niet zeker of ik het wel zou kunnen. Maar wat had ik er tenslotte mee te verliezen? Nu ligt de broek uiteindelijk toch ook maar in de kast. Ik heb op internet opgezocht hoe ik dit kon doen, en kwam uit op deze pagina van The Green List, een Nederlandse blog over duurzamer leven. Dus ik heb me er gewoon aan gezet, en weet je wat? I DID IT! 

Ik heb mijn broek aan beide kanten versmald, waardoor ze nu weer helemaal perfect zit! Wat ik daar vooral leuk aan vond, was en is het spirituele effect hiervan. Als ik de broek nu draag, dan voelt het als 'een stukje mij'. Het is niet meer gewoon een leuke broek uit de kringloopwinkel, maar wel een broek waarin ik een beetje van mezelf heb gestoken. Mijn onzekerheden, mijn durf en mijn talenten. Daardoor is het dragen van de broek extra speciaal, wat wel echt een heel goed gevoel geeft. Ik was en ben echt heel blij dat ik zoiets heb kunnen doen. Nooit geweten dat dit in mij zat!

Hetzelfde gevoel, dat gevoel van een deeltje van mezelf te dragen, heb ik wanneer ik zelfgehaakte sjaals draag. Niet alle sjaals die ik haak, maak ik voor mezelf. De meeste geef ik weg aan mensen die ze broodnodig hebben, maar sommige houd ik wel zelf. Als ik die draag - met kleurcombinaties die echt bij mij passen - dan voelt dat altijd heel speciaal. Mijn persoonlijkheid die verweven zit in dat ene unieke kledingstuk. 

Het heeft me geïnspireerd om vanaf nu ook mijn eigen kleren te gaan borduren. Hiermee heb ik de afgelopen weken veel geëxperimenteerd, en ik heb er echt de tijd van mijn leven mee! Sinds enkele weken ben ik een totebag aan het borduren (zie foto bovenaan), en gisteren heb ik mijn eerste T-shirt met bloemetjes geborduurd. Vorige week borduurde ik ook een hartje op een keukenhanddoek en een bloem op mijn rugzak, en nu ben ik een van mijn truien aan het borduren. Ik vind het spannend en leuk, en het biedt zoveel mogelijkheden! Ik kan mijn eigen stijl - en daarmee ook mijn identiteit en persoonlijkheid - ontwikkelen en 'neerzetten'. Ik kan aan de wereld tonen: dit ben ik. Maar vooral aan mezelf tonen: dit ben ik, ik heb een persoonlijkheid en een mening, en die mag ik uitdrukken ook. Voor mij vraagt dat echt veel moed en durf. En dat dit kledingstukken zijn die niemand anders heeft, en daarmee super uniek zijn, voelt echt heel goed. 

Binnenkort, eind juli - als God het wil -, zal mijn beste vriendin bevallen van haar eerste kindje, en mag ik meter worden van die kleine pruts. Ik heb al een dekentje voor die kleine patat gehaakt, maar ik heb nu ook plannen om slabbetjes en andere babyspulletjes met haar naam op te borduren. Ik heb er nu al zin in! 

De totebag die ik nu aan het borduren ben, zal ik wellicht zelf houden, maar ik heb alvast een heel goede vriendin van me beloofd dat de tweede voor haar zal zijn. En toen ik op Pinterest naar een ontwerp voor haar aan het zoeken was, kreeg ik ineens een (door God gegeven?) ingeving. Hoe cool zou het zijn moest ik totebags maken met mental health quotes en een bijpassende tekening op? Zoals 'Grow through what you go through', 'Believe in yourself', 'It's okay to not be okay' of 'Different is beautiful'. Meer ideetjes kan je trouwens op mijn Pinterestbord vinden! En stel nu eens - kwestie van groot te denken - dat ik door de jaren heen een heel aantal totebags zou kunnen maken voor andere mensen, en we daardoor samen van de wereld een iets mooiere en tolerantere plek zouden kunnen maken? Zou dat niet super cool zijn?

Het mooiste van al is, dat het borduren van kleren ook allemaal begonnen is voor en door mijn zus en haar kindjes. Zij vroegen een halfjaar geleden om hun initialen op hun nieuwe scoutskleren te borduren, en ik merkte echt dat ik het heel fijn vond om dat te doen. Ik heb er daarna lang niets meer mee gedaan, tot nu. En nu, gaat er een wereld voor me open. Borduren breng me al jaren rust, al sinds ik ben moeten stoppen met werken in 2021. Maar de laatste tijd doe ik het extra vaak, en ervaar ik er veel vrede, creatieve kracht en voldoening door. Ook het repareren van kleren, zorgt voor een ongelooflijke voldoening.

De reden dat ik deze blogpost schrijf, is niet om mensen aan het borduren te laten gaan. Wel om mensen aan te moedigen om niet zomaar iets weg te gooien, maar wel om het eerst zelf te proberen te herstellen. Zelf dacht ik eerst om een nieuwe (lees: tweedehands) jeansbroek te gaan kopen, maar ik ben heel blij dat ik de moeite heb genomen om een 'oude' broek te herstellen, omdat de voldoening en vreugde duizend keer groter zijn dan door zomaar iets nieuws te gaan kopen. Voor mij lijkt naald en draad wel mijn 'dada' te zijn, maar bij andere mensen kan het gaan over het repareren van die kapotte stofzuiger, die klok die al eeuwen stilstaat, of gewoon het afschuren en schilderen van de garagepoort, ook als het niet meteen iets is wat op het favorietenlijstje staat. De vreugde die het achteraf brengt, kan groot zijn, en de arbeid de moeite waard maken.

Maar ook: mijn zus, nichtje en neefje vroegen me om die dingen te naaien en borduren, voor ik zelf wist dat ik het kon. Ze geloofden in mij voor ik in mezelf geloofde. Hun vertrouwen in mij heeft mij verder gebracht. Het moedigt mij aan om datzelfde geschenk aan anderen te geven, en hen te tonen dat ik in hen geloof, nog voor zij in zichzelf geloven. En zo kan ik hen helpen te groeien. Het is één van de mooiste geschenken die we aan anderen kunnen geven. Mijn hoop is dat deze blogpost ons allen mag aanmoedigen om hierin te groeien.