Two Way Prayer (NL)

Het moet ondertussen zo'n vijf jaar geleden zijn geweest dat ik, een paar maanden nuchter en net mijn eerste voorzichtige stappen in herstel zettende, iemand hoorde praten over Two Way Prayer. Doodserieus zei die man dat hij mét God gepraat had. Ik wist niet wat ik hoorde! Tégen God praten vond ik al heel wat, maar mét God praten, dat leek me... Tja, wat leek me dat, eigenlijk? Knettergek en geschift, als ik eerlijk ben. Toch leek die man er deugd van te hebben, van dat praten met God. Hij zei dat het voor hem een belangrijke manier is om samen met God de weg van het leven te bewandelen. Wel, tof. Goed voor hem, maar niet voor mij. Tot er plots meerdere mensen over Two Way Prayer begonnen te vertellen. Wilde God me iets vertellen? Ik merkte dat mijn nieuwsgierigheid stilletjes aan gewekt werd. Zouden die mensen echt met God kunnen praten? Dat kan toch niet?! Is het niet gewoon hun eigen verbeelding dat dan aan het woord is? Ik wist het niet, maar besloot het uiteindelijk toch maar eens een kans te geven. Wie niet waagt, niet wint. Toch?

Ik ging op zoek naar informatie en tips over hoe je Two Way Prayer moet doen, en ik kwam uit bij de website en podcast van Father Bill W. Dat is een Anglicaanse priester met meer dan vijftig jaar nuchterheid in AA, die na enkele decennia nuchterheid en herstel merkte dat er iets miste in zijn spirituele leven. Hij ging op zoek naar de roots van AA, en ontdekte daarbij hoe de Elfde Stap in de beginjaren werd gedaan. Die Elfde Stap leest: 'Trachtten door gebed en meditatie ons bewuste contact met God, zoals wij Hem begrepen, te verbeteren en baden Hem enkel ons Zijn wil voor ons te doen kennen en om de kracht die te volbrengen'. 

'Zijn wil voor ons te doen kennen'... tja, daarvoor is Two Way Prayer dan een goede tool, natuurlijk. Toch is het vandaag lang niet meer zo gangbaar, en dat is jammer. In de beginjaren van AA was er namelijk véél meer aandacht voor die relatie met God, voor het leven van een spiritueel leven, dan dat er vandaag is. En dat komt dan weer doordat AA indertijd ontsproten is uit de Oxford Group. Dat was een grote christelijke groepering die probeerde te leven zoals ook de eerste christenen leefden. Dat was trouwens ook hun eerste officiële naam: 'A First Century Christian Fellowship'. Ze leefden volgens bepaalde Bijbelse principes, en die principes werken natuurlijk goed. Deze principes waren: overgave (aan God), luisteren (naar God), navragen (aan anderen of hun leiding van God wel klopt), het goedmaken bij anderen als ze hen schade hebben berokkend, en het met anderen delen van hun zonden en getuigen hoe God hen hiervan gered heeft. Uiteraard waren er enkele alcoholisten (ik zal je de uitgebreidere geschiedenis van AA besparen!) die hier ook heil in vonden: ze werden en bleven nuchter, en leefden een spiritueel leven, maar zowel de 'alkies' als de 'normies' leken toch te verkiezen dat de alkies zich apart zouden gaan groeperen, en dat zijn ze gaan doen volgens dezelfde principes als de Oxford Group. En ziehier: AA en de Twaalf Stappen werden geboren! Voor mij is dat belangrijk. De Stappen beschouw ik als de handleiding van de Bijbel, als de handleiding van het leven. Met de Bijbel alleen kom ik er niet, dan blijft het een 'ik zou me zo en zo moeten gedragen, maar dit of dat gedrag is sterker dan mezelf en nu voel ik me schuldig dat ik me eraan blijf overgeven en daardoor ga ik gebukt onder die zonde, terwijl ik weet dat het anders kan en moet'. Als de Bijbel een ingewikkelde kleerkast is, dan zijn de Twaalf Stappen de IKEA-handleiding bij die kleerkast: opgesplitst in kleine, gemakkelijke onderdelen, die voor iedereen goed te begrijpen en makkelijk uit te voeren zijn. 

Maar dus, Two Way Prayer... Dat was een belangrijke gewoonte in de Oxford Group, en dat hebben de alkies toch maar mooi meegenomen en in AA binnengebracht. Daar werd het door de jaren heen dus vergeten, maar werd het ondertussen door Fr. Bill W. weer nieuw leven ingeblazen, en daarvoor ben ik zelf heel dankbaar! Ik doe het ondertussen al zeker 4,5 jaar, want sinds die allereerste keer was ik verkocht. Ik wíst dat dit God was die tegen mij sprak, dat kon gewoon niet anders. Wat Hij antwoordde, in die eerste Two Way Prayer, was iets wat ik nooit of te nimmer tegen mezelf had kunnen zeggen. Het was zo liefdevol en zo mooi, en ik heb toen tranen met tuiten gehuild. Ik voelde gewoon van top tot teen dat dit God was, en ik wist dat ik er meer van wilde. En terwijl ik de eerste jaren mijn TWP deed met pen en papier - zoals Fr. Bill W. het in zijn workshops en podcasts aanraadt - doe ik het de laatste jaren eigenlijk alleen nog maar in mijn hoofd. Ik ga zitten, neem mijn tijd om tegen God te praten, en ik luister naar Zijn antwoord. En net als in een normaal gesprek gaat de communicatie heen en weer, tot het gesprek een natuurlijk einde kent. In die gesprekken ontvang ik vooral leiding. Vaak leg ik concrete problemen of gedachten aan Hem voor, en krijg ik antwoord hoe ik ermee om zou kunnen gaan. Dat kunnen heel praktische zaken zijn, zoals niet weten hoe ik mijn energie die dag het best zou verdelen, maar het kan ook praten zijn over een moeilijk gesprek dat eraan komt, of iets dat al heeft plaatsgevonden en mijn gevoelens daarover.

Ik ga in deze blogpost niet proberen om uit te leggen hoé TWP gedaan kan worden, daarmee zou ik deze prachtige oefening tekort doen. Father Bill W. heeft er vorig jaar een boek over geschreven, en er is ook een gratis website, een podcast, en YT-filmpjes. Hij doet dat heel goed, en ik stuur je graag naar hem door (links onderaan deze blogposts). Toch wil ik graag een voorbeeldje geven, kwestie van te inspireren en eventueel een eerste zetje te geven voor wie hier interesse in zou hebben. 

Voor mij was één van Fr. Bill W's belangrijkste tips om het gesprek te starten door God aan te spreken, én een liefdevolle aanspreking van Hem terug te verwachten. Een andere goede tip was om gewoon te schrijven wat je dénkt dat God tegen je zegt, zonder teveel na te denken of Hij het is die praat of dat je het zelf bent. Gewoon neerpennen wat opkomt en zien wat er gebeurt, en na een tijdje zal het proces vlotter verlopen, en zal je steeds beter kunnen aanvoelen wat van God komt en wat niet.

Maar dus, hier mijn Two Way Prayer van vanavond. Ik ga hem hier ter plekke doen, en ik heb nog geen idee wat eruit zal komen. Only God knows... 

N: Hey Papa.
G: Dag Mijn kind.
N: Ik wil hier een TWP doen, maar ik vind het eng.
G: Dat kan Ik me voorstellen. Dit is het meest intieme, persoonlijke gesprek dat iemand kan hebben. Ben je zeker dat je dat met de wereld wil delen?
N: Nee.
G: Waarom wil je het dan doen?
N: Omdat het zo hoort in een blogpost over TWP. Niet?
G: Mijn kind, dat 'wat hoort' komt nooit van Mij. Nooit of te nimmer. Ik ben geen God van moetjes, van 'het hoort zo', van 'wat zullen anderen ervan denken'. Nee, Ik wil dat je handelt uit liefde. Wat is het meest liefdevolle dat je nu kan doen?
N: Nu? 
G: Ja.
N: Echt?
G: Ja.
N: Eigenlijk om mijn computer te sluiten en te gaan rusten. Het was een stevige dag en ik ben moe. Alleen is dat liefdevol naar mezelf toe, niet naar anderen.
G: Je kan niets geven wat je niet bezit, dus waarom zelfs proberen? Zorg eerst voor jezelf, dan voor een ander. Doe je computer maar dicht, en ga rusten. 
N: Maar ik wil dit afwerken. 
G: Het is af.
N: Echt?
G: Echt. Het is goed zo. Laat het maar los. De rest is aan Mij. Je hebt het zaadje geplant, en bij wie en wanneer het groeit, dat is Mijn taak. Er hoeft verder niets meer gezegd of gedaan te worden. Laat het maar aan Mij over. Goed?
N: Goed. Dankjewel, Papa.
G: Altijd, Mijn kind. Ik ben er voor je, altijd.

Zoals beloofd, toch nog enkele links...
Website Two Way Prayer (waar je ook de links naar de podcasts en het boek kan vinden)
YouTube kanaal Two Way Prayer

Oh, en moest je TWP proberen: laat gerust in de reacties weten hoe je het ervaren hebt. Ik ben nieuwsgierig!