'Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan', zei de geweldige Pippi Langkous ooit in de gelijknamige tv-serie. Het is een quote die ik in mijn vroegere leven als juf in het groot had afgeprint en naast mijn bord had gehangen. Ik wilde oprecht dat mijn achtjarige leerlingen er niet vanuit zouden gaan dat ze iets niét zouden kunnen. Een op groei gebaseerde mindset vs. een statische mindset, noemen ze dat in de psychologie. Als je ervan uitgaat dat je het kan, is de kans groter dat je het zal proberen en uiteindelijk zal bijleren en groeien, dan dat je al op voorhand denkt dat het te moeilijk zal zijn en je het daardoor niet eens probeert.
Alleen: wat ik mijn leerlingen wilde bijbrengen, daar ben ik zelf nooit bepaald een held in geweest. Ik heb vaak gedacht dat anderen het wel beter zouden kunnen of weten, 'want zij hebben ervoor gestudeerd, of hebben meer ervaring, of ...'. Ik denk dat het een algemeen gebrek aan zelfvertrouwen (en -liefde?) was, en dat werd door mijn eigen gedrag natuurlijk alleen maar versterkt. Als je niets probeert en geen succeservaringen hebt, dan kan je natuurlijk moeilijk zelfvertrouwen opbouwen. Gelukkig dwingt het leven ons soms, en daar kan ik dan echt heel dankbaar om zijn!
Bijna zes jaar geleden, in november 2020, ging ik voor het eerst in vele jaren weer alleen wonen. Ik had alles opnieuw nodig: meubels, bestek en borden, beddengoed, en... gordijnen! Ik besloot om het enige te doen waarin ik vertrouwen had, en dat was het op maat laten maken van overgordijnen. Die hebben me toen serieus wat geld gekost, maar ik kon het ook wel redelijkerwijs betalen en ik zag geen andere mogelijkheid dan het zo te doen. Nu, die gordijnen waren geweldig (met bloemetjes! Echt ie-de-reen vond ze spuuglelijk, maar ik vond ze jarenlang elke dag echt de max!), maar konden vorig jaar helemaal niet mee verhuisd worden naar mijn nieuwe appartement. Nieuwe ramen, nieuwe afmetingen, nieuwe gordijnen. Deze keer - ondertussen al jarenlang niet meer werkzaam en levende van een uitkering - was er helemaal geen budget voor nieuwe gordijnen. Dus ging ik naar IKEA en kocht daar overgordijnen. Die bracht ik naar de kleermaker, die de gordijnen voor 5 euro per meter heeft ingekort. Een prijsje, vergeleken met andere kleermakers! Alleen: ik heb ze schots en scheef teruggekregen. De linkerkant van mijn gordijnen is 3 centimeter korter dan de rechterkant... Achteraf las ik op internet alleen maar slechte reviews, en dat klanten de wind van voren kregen als ze gingen klagen, dus besloot ik ze maar gewoon op te hangen en ermee te leren leven (en dat doe ik nog altijd. Er zijn echt wel ergere dingen in de wereld, denk ik dan).
Ondertussen begon bij mij stilletjesaan de noodzaak te groeien om doorzichtige 'tussengordijnen' te kopen. Je weet wel, zo van die gordijnen die de hele dag gesloten blijven en waardoor je nog naar buiten kan kijken, maar waarbij enkel het licht naar binnen komt en geen glurende burenoogjes meer. Ik besloot online eens te kijken... ik kwam uit op prijzen tussen 380 euro (voor op maat gemaakte gordijnen, dezelfde website als zes jaar geleden) en 120 euro (in doe-het-zelfzaken, inclusief laten inkorten door de schots-en-scheve-maar-goedkope-kleermaker). En ondanks dat ik absolúút geen fan ben van IKEA ben ik er toch maar weer voor gezwicht omdat ze daar prijs-kwaliteit het interessantst waren. 39 euro voor zes meter gordijnen, dat valt écht mee! Maar toen kwam de grote vraag: zal ik ze zelf inkorten, of zal de kleermaker het doen?
Het antwoord dat diep vanbinnen uit mij kwam was meteen duidelijk: 'No way dat jij gordijnen kan inkorten!'. En ik geloofde het. Zoiets kan ik inderdaad niet. Klein en fijn borduren, ja. Eenvoudige sjaals haken, ja. Maar twee gordijnen van elks drie meter breed inkorten? No way. En dus ging ik naar verschillende kleermakers om prijs te vragen. Lang verhaal kort: ze waren allemaal te duur voor mij. Toch overwoog ik het nog, tot ik er eens deftig over begon te bidden en ineens Pippi's uitspraak naar boven kwam: 'Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan'. Nu, die Pippi, die heeft meer moed dan mij, hoor... Ben ik wel een Pippi? Kán ik wel een Pippi zijn? HELL YEAH! Natuurlijk kan ik een Pippi zijn!
En ineens, uit mijn diepste binnenste, voelde ik een ongelooflijk vertrouwen en een kracht opborrelen die me vertelden dat ik het inkorten van mijn gordijnen 100% zeker tot een goed einde zou brengen. 'She believed she could, so she did,' is nog zo'n bekende uitspraak die ineens door mijn hoofd schoot. Het zal wel zijn dat ik zoiets kan! 'Als andere mensen dat kunnen, waarom zou jij dat dan niet kunnen?!', zegt mijn eigen mama me vaak. En in het allerergste scenario zijn ze even scheef als dat de schots-en-scheve-kleermaker ze gedaan zouden zijn, maar dan heb ik op z'n minst de 24 euro uitgespaard die hij ervoor vroeg, en kan ik er trots op zijn dat ik het geprobeerd heb. And so, I did!
Nadat ik alles had uitgemeten ben ik er gewoon aan begonnen, en toen na het aftekenen van de 'omzoomlijn' bleek dat ik aan de andere kant van mijn gordijn exact uitkwam waar ik wilde uitkomen, voelde ik echt een gek soort spirituele vervulling. Wat een geweldig gevoel was dit! Het was een mix van Gods Geest in mij, trots en fierheid, en een groeiende eigenwaarde en zelfliefde en -vertrouwen. I kid you not: dit was spiritueel vervullender dan eender welke religieuze activiteit die ik ooit gedaan heb. Het was echt bizar, en groots, en echt God-in-mij. Het was echt een heel mooie ervaring.
Uiteindelijk heb ik urenlang (anderhalve dag, zelfs) aan mijn gordijnen gewerkt, en heb ik er ook oprecht veel plezier aan gehad. Achteraf kon ik dan, tevreden, moe en trots, mijn zelf ingekorte gordijnen ophangen. En plots zijn die gordijnen veel meer dan slechts gordijnen. Plots vertellen die dingen een verhaal. Het verhaal van Pippi: niemand zal mij vertellen wat ik wel of niet mag of kan, zélfs mijn eigen onzekerheid en angsten niet. Er is een stem, een Kracht in mij, die groter is, en Die spreekt de waarheid. En die is dat ik veel meer in mijn mars heb dan ik zelf ooit had kunnen vermoeden.
Eerlijk is eerlijk: als ik rijker was geweest, dan had ik de gordijnen gewoon naar een degelijke kleermaker gebracht. Maar wat was daar nu zo vervullend aan geweest? Op momenten als deze ben ik oprecht blij dat ik van een uitkering leef en heel erg bewust met geld moet omgaan. Dezelfde vreugde heb ik in het verleden ook al ervaren toen ik mijn eigen fietsband succesvol kon plakken, en toen ik mijn eigen haar ben beginnen te knippen. Soms dwingt God ons voorbij wat we zelf denken wat we aankunnen, maar nooit zal Hij ons iets geven wat we niet aankunnen. Hij gelooft meer in ons dan wij in onszelf geloven, en maar goed ook!
Misschien moet ik maar vaker aan Pippi een voorbeeld nemen, en heel misschien kan ik doen wat ik vroeger voor mijn leerlingen deed: de quote afdrukken en ergens zichtbaar ophangen als constante herinnering. Niet?
