Vroeger had ik een vriendin die helemaal gek was op planten. Haar hele appartement stond vol, ze kende er ook echt heel veel van, en ze praatte er vaak over. Als ik aan haar dacht, dacht ik eigenlijk meteen aan planten. Ze had van die prachtige terracottapotten met daarin planten in alle soorten en maten. Ik ervaarde haar aanwezigheid zelf nooit echt als vredig of rustig, maar als ik bij haar thuis was, veranderde dat compleet. Die planten gaven haar woning een heel serene vibe, en ik merkte meteen het effect daarvan op mezelf.
Toch was ik in die tijd zelf geen held met planten. Ik probeerde het wel eens, het houden van een plant, maar die dingen stierven gewoonweg altijd. Ik wist nooit waarom, want ik deed toch wel echt mijn best, vond ik. Het lukte gewoon niet, hoe veel of hoe weinig water ik ook gaf. Van vetplant tot pannenkoekenplant, allemaal gingen ze eraan. Ik heb toen maar beslist dat planten echt niets voor mij waren. Om het groen in huis na te bootsen kocht ik daarom veel kunstplanten. Dat was beter dan niets, maar het was toch niet hetzelfde als echte planten. Maar liever een levendig lijkende kunstplant dan een verdorde echte plant, was mijn idee. Achteraf bekeken was dat niet eens zo ver van de waarheid over mijn eigen leven: ik deed alsof alles in orde was, dat ik een shiny kunstplant was, liever dan toegeven dat ik in werkelijkheid een verpieterd bijna-dood plantje was. Schone schijn boven alles, zeker?
Uiteindelijk moest ook ik toegeven dat al het leven in mij was weggevloeid, dat alles vanbinnen gewoonweg dor en droog was, en dat ik in opname moest. Een jaar niet gaan werken, en drie dagen per week dagtherapie in een psychiatrisch ziekenhuis. Dat was geen walk in the park, maar wel noodzakelijk. Het was een kantelpunt in mijn leven, het begin van naar binnen leren kijken en voor mezelf te leren zorgen. Zelf zat ik daar 'maar' in dagtherapie, maar de meeste mensen verbleven daar wel residentieel. Van één van die afdelingen was planten stekken en verpotten een deel van hun therapie, en die stekjes werden dan gratis aangeboden aan iedereen die het wilde. Je kon die gewoon meenemen en thuis zelf verzorgen. Eerst was ik daar bang van. Ik zag die stekjes in die bak staan, en het idee om er zo eentje mee naar huis te nemen voelde bijna aan als andermans baby in je handen gepropt krijgen met de boodschap: 'Dat is nu jouw kind, zorg er maar voor'. Een onmogelijke opdracht dus. Ik wíst gewoon dat ik het niet zou kunnen, voor zo'n plantje zorgen, en dus liet ik die stekjes maar veilig staan waar ze stonden.
Toch voelde ik me na enkele maanden iets sterker en iets zelfzekerder worden. Ik was ondertussen ook terug op mezelf gaan wonen (terwijl ik voorheen bij familie logeerde), had dat appartement helemaal ingericht zoals ík het wilde, en alles begon wel stilletjes aan op z'n plaats te vallen. Op een zekere dag keek ik naar die bak met stekjes en voelde ik dat ik het moest doen, dat ik er zo eentje mee naar huis wilde nemen. Dat plantje was voor mij toen representatief voor mezelf en mijn eigen leven. Ik wist dat, no matter what, ik die plant in leven zou houden, net zoals ik mezelf ook in leven wilde houden. Er was gewoon no way, no way, nooooooo way dat ik dit ging laten mislukken. Zo zeker als ik was over mijn eigen herstel, dat ik echt wilde kiezen voor een leven waarin zelfdoding geen optie meer zou zijn, zo zeker was ik over die plant. Wij - de graslelie en ik - zouden dit kunnen! Wíj gaan overleven en zelfs groeien, bloeien en floreren! En dus verwelkomde ik die dag mijn eerste herstelplantje, wat het begin van een nieuw leven was! Nu kan ik zeggen dat, net zoals het appartement van mijn vriendin indertijd, ook mijn eigen thuis nu aanvoelt als een vredige, rustige, groene oase. Een plekje waar ik kan thuiskomen, en waar ik met veel liefde voor mijn plantenkindjes kan zorgen.
Waarom planten zo'n helend effect hebben, weet ik eigenlijk niet. Misschien gewoonweg omdat het zo ongerept, zo puur is, een stukje van Gods schepping in huis? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik ze nodig heb, mijn planten. Niet enkel hun aanwezigheid maakt me rustig, maar ook het verzorgen ervan. Gisteren heb ik mijn hele appartement gepoetst, en door alle planten te verplaatsen (dat is nu eens het énige nadeel! Ik ben elke week minstens een halfuur langer aan het poetsen dan dat ik geen planten zou hebben!) voelde ik me uitgenodigd om ineens alle verdorde blaadjes eraf te halen. Niet dat het er zoveel waren, maar door alle plantjes even 'door te kammen' en er met liefde naar te kijken, voelde ik mezelf gewoon tot rust komen. Ik heb zelfs mijn monstera, zamioculcus en ficus met een natte doek afgenomen zodat alle bladeren weer stofvrij zouden zijn! Het zag er best grappig uit, maar het deed me wel veel deugd. Ik heb de laatste dagen best veel angst ervaren, en dan is me bezighouden met mijn planten (en poetsen! Werkt dat therapeutisch, zeg!) iets dat mijn zenuwstelsel meteen weer tot rust brengt.
Over planten en tot rust komen gesproken... Ik heb gisteren iets nieuws ontdekt, en ik vind het wel een leuke nieuwe tool om hier te delen. Wist je dat, als je kijkt naar afbeeldingen van planten, je hetzelfde therapeutische effect bereikt als echte planten hebben? Ik niet, maar ik vond het wel een fijne ontdekking! Woensdagochtend was ik buiten op mijn balkon aan het kleuren. Het was frisjes, maar met een dekentje in mijn buitenzetel, was het perfect om te gaan kleuren. Ik was moe, overprikkeld en angstig, en ik voelde dat kleuren me zou helpen om tot rust te komen. Ik koos een kleurplaat met plantjes uit (die kleurboeken voor volwassenen uit de Action zijn écht een gerief!) en kleurde die in. Tot mijn verbazing voelde ik hetzelfde effect als het verpotten of verzorgen van planten ook heeft! En toen ik achteraf een plantje op mijn T-shirt aan het borduren was, merkte ik het weer. Dat vond ik wel een fijn idee: ik kan eender wanneer het zenuwstillende effect van planten ervaren zonder dat ik per se aan mijn planten moet gaan prullen en frullen. Fijn, niet?
Planten en hun helende krachten hebben me vergezeld vanaf het begin van mijn herstel, en naar alle verwachtingen zullen ze dat de rest van mijn leven blijven doen. Ze resetten mijn zenuwstelsel, geven leven en kleur in huis, en ze zijn zonder twijfel de stilste huisgenoten die ik ooit gehad heb. Ze zijn geen decoratie, maar van vitaal belang voor mijn welzijn. En nu blijkt dat ik hetzelfde rustgevende effect ook kan ervaren door afbeeldingen van plantjes in te kleuren, te borduren of er zelfs leuke pins over op te zoeken, plan ik het nog actiever te zullen inzetten in mijn leven.
Wat zijn jouw ervaringen met planten? Gelijkaardig aan de mijne, of net helemaal anders? Laat het gerust weten als deze blogpost je kon inspireren, en stuur dit artikel gerust door naar andere plantenmama's (of -papa's!).
Reacties
Reactie plaatsen