Zo'n tweetal weken geleden schreef ik over mijn opnames op de PAAZ in 2020, en over hoe ongelooflijk leeg ik daar ben binnengegaan. Ik was suïcidaal en aan het einde van mijn Latijn. Ik wist helemaal niet meer wie ik was, en toch vroeg de psychologe me om een week lang elke dag vijf dingen op te schrijven die ik leuk vond. Ik, toen-nog-volledig-leeggemaakte-doos-Nathalie, moest 35 dingen uit mijn hoed zien te toveren die ík leuk vond. Het leek onmogelijk, maar verrassend genoeg was ik in staat om het te doen. Ik herinner me dat die papieren - onderverdeeld in dagen én uiteraard netjes genummerd - aan de muur in mijn ziekenhuiskamer hingen en ik hierdoor werd uitgenodigd om telkens iets op te schrijven als ik ergens aan dacht.
Na het schrijven van die blogpost voelde ik me plotseling geroepen om deze oefening te herhalen, maar deze keer een uitgebreidere, diepere versie ervan. We zijn bijna zeven jaar verder voor iets, natuurlijk! Ik nam twee papieren, een pen en een rolletje washitape, en schreef neer:
- Mijn talenten (met 30 nummertjes en dus evenveel mogelijke talenten!)
- Mijn voorkeuren: wat vind IK leuk? (ook 30)
- Wie ben ik? (15)
- Mijn valkuilen (15)
Ik hing mijn papieren aan de muur van mijn woonkamer en begon als gek te pennen. En dát is een getuigenis in zichzelf! Bijna zeven jaar lang geleden kon ik amper iets bedenken in één categorie ('wat vind ik leuk?') en vandaag kan ik in vier categorieën waanzinnig veel neerpennen, zelfs bij mijn talenten. Ook al leerde het leven mij al vroeg dat ik over zoiets eigenlijk niet mag 'stoefen', toch weet ik vandaag dat ik dat wel mag doen. Ik bén iemand en heb de wereld iets te bieden, en dat is niets om (vals) bescheiden over te moeten zijn. Net zoals ik unieke talenten heb gekregen, heeft ieder anders mens op deze aardbol die ook. Er is niets mis mee om die bij onszelf te erkennen, in de verf te zetten en vooral: te gebruiken! Als we allemaal ons steentje kunnen bijdragen door het beste in onszelf naar boven te kunnen laten komen, hoeveel zouden we onszelf en onze medemensen dan niet te bieden kunnen hebben?
Dat ik vandaag iemand ben, dat ik een verscheidenheid aan talenten en interesses heb, is niet iets wat uit de lucht is komen vallen. Het is een gevolg van jarenlange therapie en twaalfstappenherstel waarin ik heb geleerd om me door God te laten kennen, definiëren, en tot bloei te laten komen. Hij heeft elke eigenschap, elk talent in mij geplant en leerde me om ze te ontdekken en uit te werken. Omdat Hij wil dat ik gelukkig ben, dat ik iemand ben, en dat ik standvastig en gegrond ben in Hem en mezelf. Ik ben niet 'niks' of 'niemand', ik ben Zijn geliefde dochter.
Dat is trouwens het eerste wat ik bij 'Wie ben ik?' heb opgeschreven: 'een kind van God'. Het was gewoonweg het eerste waaraan ik dacht. Het volgende kwam daaruit voort: 'Altijd door Hem geliefd, altijd voor gezorgd, nooit in de steek gelaten of veroordeeld'. Mijn hele zijn wordt door Hem gedefinieerd, waardoor mijn fundering ijzersterk is en de stormen van het leven me niet meer omver kunnen blazen. Mijn huis is nu op een rots gebouwd, en niet meer op zand.
De laatste categorie heb ik bewust 'valkuilen' genoemd, en niet 'tekortkomingen' of 'karaktergebreken' zoals we in twaalfstappenprogramma's zeggen. Ik hou niet van het ik-ben-een-zondaar-en-moet-worden-schoongemaakt-idee. Ik denk dat we allemaal prachtige kinderen van een geweldige God zijn, maar dat we ons allemaal in meer of mindere mate laten vangen of benemen door invloeden die niet van Hem komen. Bij sommigen is dit héél ernstig en zijn ze in staat om levens te verwoesten, bij anderen gaat het over kleinere dingetjes die occasioneel zichzelf of anderen pijn doen. Allemaal trappen we er wel eens in, maar mijn eigen ervaring is dat dat allemaal veel minder en kleiner wordt zolang ik focus op Hem en op wat goed is. Door tijd door te brengen in gebed en meditatie, creatieve hobby's te hebben en mezelf goed te omringen en goed voor anderen te zijn (zonder té goed te zijn en van je te laten profiteren, één van mijn allergrootste valkuilen!).
Bon, hier komt een selectie van wat ik op mijn nu-oh-zo-belangrijke-papieren heb geschreven...!
| Mijn talenten | Mijn voorkeuren: wat vind ik leuk? | |
|---|---|---|
| 1. | Borduren | Luisteren naar, het zingen van en dansen op worship music |
| 2. | In conversaties vragen stellen waardoor de ander dieper in zichzelf gaat graven en zijn eigen antwoorden vindt | Schrijven |
| 3. | Plantzorg, zelfzorg, anderzorg | In de zetel onder mijn elektrisch deken kruipen (!) |
| 4. | Spreken (zet mij een uur lang voor een zaal van 500 man, en ik zal het op een kundige manier volpraten. Dit is niet iets waarin ik mezelf ooit getraind heb, maar wel een talent is dat me werd gegeven) | Therapiesessies |
| 5. | Met baby's en kinderen omgaan | Bidden, bij God zijn |
| 6. | Kwetsbaar en eerlijk naar buiten treden | Tijd met vriendinnen doorbrengen |
| 7. | Leven op het ritme van mijn lichaam | Wandelen in de natuur |
| Wie of wat ben ik? | Mijn valkuilen | |
|---|---|---|
| 1. | Een kind van God | Mezelf kleiner maken dan nodig is |
| 2. | Altijd geliefd, altijd voor gezorgd, nooit in de steek gelaten of veroordeeld | Anderen willen redden, 'helpen', bemoederen |
| 3. | Sterk! | Te weinig grenzen stellen om zeker 'geliefd' te zijn |
| 4. | Gewaardeerd en geliefd in mijn twaalfstappengemeenschap | Teveel in 'the wreckage of the future' leven |
| 5. | Een creatief iemand: ik borduur, haak, teken en schilder | Meer geven aan anderen dan zij aan mij kunnen of willen geven |
| 6. | Een goede sponsor voor mijn sponsees | Codependente vriendschappen creëren |
| 7. | Zelfstandig, niet hulpeloos, geen slachtoffer | Een schaap zijn |
Als ik dit alles lees voel ik in mijn binnenste eigenlijk onmiddellijk een groot verschil tussen de eerste drie kolommen en de laatste. Bij de eerste drie voel ik energie in mij stromen, voel ik het flowen. Bij de laatste voel ik pijn, verdriet en iets dat wringt binnenin mij. Dit is waarom ik in mijn leven zoveel mogelijk probeer te focussen op het goede, op het levengevende, op dat wat mij laat groeien in plaats van te kijken naar dat wat mij neerhaalt.
Dat is ook precies de reden waarom ik dit allemaal heb opgeschreven, aan mijn muur heb gehangen en het daar ook al twee weken láát hangen: ik wil er elke dag opnieuw visueel aan herinnerd worden wie ik ben. Normaal gezien weet ik dat alles wel, en heb ik deze herinnering niet nodig. Maar soms geeft het leven ons opvallend meer lemons dan gewoonlijk, en dan is het een kwestie van heel, heel goed gegrond te blijven. Bidden en met anderen over mijn problemen en emoties praten is waanzinnig behulpzaam en noodzakelijk. Haken, wandelen, borduren, en aan goede zelfzorg doen zijn dat ook. Maar deze extra tool heb ik de laatste weken wel echt als heel erg helpend ervaren. Wat er ook gebeurt, welke opinie anderen ook over mij hebben: ik weet wie ik ben, en ik laat me niet zomaar neerhalen. Ik ben ijzersterk, omdat God dat ook is. Hij houdt me vast en leidt mij langs veilige paden. Altijd, altijd, altijd. Altijd.
Afgelopen week ontdekte ik dit lied. Het is jammer dat het volledig AI is, maar dat neemt niet weg dat zowel de tekst als de muziek me door moeilijke momenten heeft mogen leiden. Ik kan het lied aanbevelen, het is leuk om naar te luisteren (zeker het refrein, vanaf 0:53!).
If I lose it all, I still got what matters.
Peace in the mirror when the whole world shatters.
I don't walk by sight, I walk by belief.
If He brought me this far, He won't leave me in the deep.
They ask me how I keep it moving, I tell them: God got me, God got me. I say: God got me, God got me.
Reacties
Reactie plaatsen