Ken je het verhaal van de kikker en de kookpot? Gooi een kikker in een pot met kokend water, en het beestje heeft meteen door dat hij er niet levend uit zal komen. Omdat hij zijn leven liefheeft zal hij doen wat hij kan om er weer uit te springen. Maar gooi een kikker in een pot met koud water, en hij zal er graag blijven inzitten. Zet dan het gasvuur heel zachtjes aan, en het water zal opwarmen. De kikker heeft dit niet door, voelt niet dat het water geleidelijk aan warmer wordt. Het water wordt eerst 30°C, dan 40, 60, 80, 90, ... Het beestje wordt levend gekookt en heeft er geen flauw idee van! Het moment dat hij het doorheeft, is het moment dat hij al heel verzwakt is en het (bijna) te laat is om er nog uit te geraken.
Dit is niet enkel het verhaal van de kikker, maar ook het mijne. Het gebeurt elke keer opnieuw, en ik heb het niet eens door. Zo ook de afgelopen weken. Ik heb weer meer sociale activiteiten gedaan dan ik aankan, en ik zag het niet eens. Ik weet nochtans heel goed wat voor mij werkt: tussen elke sociale gelegenheid minstens twee lege dagen tussen houden. Ik schreef het eerder nog, in Leef in vrede met jezelf. Wanneer ik dat doe, dan voel ik de vrede, liefde en kracht door mij stromen. Dan voel ik me verbonden met mezelf, God en anderen, en heb ik voldoende draagkracht om tegenslagen of extraatjes aan te kunnen. Dan is het leven aangenaam en goed. Daarna kan ik dan weer oprecht genieten van het volgende sociale contact (familie, een vriendin, en zelfs therapie, ...), om daarna weer rustig tot mezelf te komen. Toch heb ik zowel vorige week als deze week uitzonderingen gemaakt, en er extra activiteiten tussen 'gemoffeld'. Heel plezant, heel tof, tot het weer teveel is. En dat is het nu: teveel. Mijn brein voelt alsof het in ne fritpot werd gesmeten en weer tussen m'n twee oren werd gestoempt. En ik ben zo moe, dat ik weer twee namiddagen na elkaar heb geslapen, en dat is niet iets wat ik tegenwoordig niet meer doe.
Vroeger - okee, vorig jaar - was dat precies wat ik deed: vele sociale activiteiten, en tussendoor slapen en bekomen. Ik had vele highs (want sociaal doen is plezant!), en vele lows. De lows waren diep, heel diep. Veel slapen, veel disconnected voelen. Sinds ik vorig jaar in mei helemaal ben opgebrand heb ik mijn gedrag gewijzigd: een rustigere agenda blijkt ook een rustigere Nathalie te zijn. Op die manier heb ik geen lows meer, hoef ik niet meer overdag te slapen, en heb ik energie om de basics te kunnen doen: boodschappen doen, gezond koken, mijn appartement poetsen, enz. Er is mentale overschot, ik ben gelukkig, rustig en connected.
Maar nu dus niet. Net als die kikker in de kookpot werd het water steeds warmer, en voelde ik het niet. Anderzijds - en hier mag ik wel trots op zijn! - voel ik het nu wel echt veel sneller opgewarmd worden. Terwijl ik eerder jarenlang zo doorging om dan volledig te crashen, voel ik het nu al na amper twee weken gebeuren. Dat is dan weer echt vooruitgang. 'Progress, not perfection,' zeggen we in de twaalfstappenwereld, en zo is het!
Daarstraks heb ik mijn agenda eens kritisch bekeken. Want niet enkel de vorige twee weken waren druk, ook de komende vier weken zouden hetzelfde zijn. Toen ik dat zag, stokte mijn adem in mijn keel, alsof ik niet meer kon ademen. Tja, dan weet ik dat ik actie moet ondernemen. Ik heb meerdere afspraken geannuleerd, allemaal gebaseerd op hetzelfde uitgangspunt: heb ik, op deze manier, minstens twee lege dagen tussen elke afspraak? Ja, dan houd ik ze. Nee, dan annuleer ik ze. En dat heb ik gedaan ook.
Ik voel me nog altijd moe nu, maar ik kan wel weer ademen. Nog tot morgenavond volhouden, en daarna kan ik weer rusten.
Enkele dagen geleden hoorde ik iemand zeggen: "Am I willing to fight for the life I want?". Dat sprak me echt aan. Ík ben degene die verantwoordelijk is voor mijn leven, ík ben degene die actie moet ondernemen en voor mezelf moet zorgen. Ik ben geen slachtoffer van de wereld of mijn agenda, want die maak ik zelf.
Daarnet had ik een gesprek met iemand en dat deed me één ding beseffen: ik heb een goed leven. Dit zijn kleine problemen, en geen onoverkomelijke moeilijkheden. Ik heb geen ziek kind of echtgenoot, en ben dat zelf ook niet. Gewoon even anders plannen, en alles is weer in orde.
Deze kikker werd beetje per beetje gekookt, maar is nu weer uit de pot gesprongen. Vanaf morgen kan ik, netjes op het aanrecht, weer bekomen, en dan is mijn hoop dat ik weer ver van die kookpot weg zal blijven! En als ik dat doe, dan kan ik mijn ware zelf zijn, en daar gaat het uiteindelijk allemaal om.
Reacties
Reactie plaatsen