In de twaalfstappenwereld zijn er twee dingen die erg gangbaar zijn en waar ik zelf vaak mijn herstel aan ophang, en dat zijn slogans en acroniemen. De meest bekende slogans zijn wellicht 'Live and let live', 'One day at a time' en 'Let go and let God'. Mijn eigen favoriet is: 'When in doubt, do without'. Elke keer als ik een slogan hoor is er wel een of andere situatie waarop ik het kan toepassen, en waardoor ik spiritueel en emotioneel kan groeien.
Acroniemen horen we iets minder vaak dan slogans, toch bestaan er ook daar tientallen van. Het zou natuurlijk waanzinnig interessant zijn om ze hier allemaal te bespreken, maar dat zal helaas voor een andere keer zijn... (alhoewel... Ik heb er echt een geweldige gehoord vorige week, en die kan ik toch niet nalaten hier te delen! DENIAL: Don't Even Notice I Am Lying. Sterk, niet?!)
Nu goed, ik denk dat de absolute koning der twaalfstappenacroniemen HALT is:
Hungry
Angry
Lonely
Tired
Wanneer we doorheen onze dag opmerken dat we hongerig, boos, eenzaam of moe zijn, dan is dat een schreeuw van onze ziel om letterlijk 'halt' te houden. Om te stoppen met datgene waarmee we bezig zijn, en even terug in connectie met onszelf te komen. De wereld kan nog zo druk of 'belangrijk' zijn, een lijf of ziel dat schreeuwt om aandacht is uiteindelijk veel belangrijker. Het is een uitnodiging om even te stoppen en voor onszelf te zorgen.
Ik kan mezelf helemaal vinden in dit acroniem en pas het zelf ook toe. Toch heb ik, doorheen de jaren, zelf nog een paar woorden aan de 'H' toegevoegd'. Deze zijn: Headache, Hormones en Heat. Grappig genoeg beginnen deze woorden in het Nederlands trouwens ook allemaal met een 'H': Hoofdpijn, Hormonen en Hitte. (Dat kan toch geen toeval zijn, toch?!)
Headache (Hoofdpijn)
Ooit, in een ver ver verleden, geloofde ik dat lichamelijke klachten op zichzelf stonden. Dat spierpijn een zuiver fysieke, medische oorzaak had, dat spijsverteringsproblemen enkel te wijten waren aan de darmen, of dat hoofdpijn een neurologisch probleem was. Dat de medische wereld het altijd zo heeft benaderd en ziekenhuizen nog altijd zo zijn ingedeeld (en veel artsen niet verder kijken dan het fysieke zelf, los van je innerlijke leven), is zonder twijfel de oorzaak van mijn oude zienswijze. Het heeft me vele jaren aan doktersbezoeken gekost om uiteindelijk tot de conclusie te kopen dat al mijn fysieke klachten (daarom niet de jouwe, maar wel de mijne) verbonden zijn met mijn emotionele welzijn. Zo is ook hoofdpijn onmiddellijk te linken met hoe ik er emotioneel voor zit. Ben ik druk, druk, druk en leg ik mijn prioriteiten verkeerd? Hoofdpijn. Ben ik veel te veel aan het babbelen zonder de ander een kans te geven om zelf te praten? Hoofdpijn. Ben ik de hele tijd prikkels aan het absorberen in de vorm van tekstberichten, YouTube-filmpjes of Pinterest? Hoofdpijn.
Vroeger loste ik dat heel eenvoudig op, en dacht er verder niet al te veel over na: een Dafalganneke erin, en klaar is Kees! Vandaag doe ik dat niet, en zie ik hoofdpijn in de eerste plaats als een uitnodiging tot HALT. Mijn lijf (in dit geval mijn hoofd) smeekt dan letterlijk om tot rust te komen, om kalmer aan te doen. Pas als ik zie waar ik mijn grenzen heb overschreden, neem ik een pijnstiller. Dat is voor mij al een hele vooruitgang tegenover twee jaar geleden. Toen vond ik dat 'wie zijn gat verbrandt, op de blaren moet zitten', en ging ik urenlang door die intense hoofdpijnen als een soort zelfkastijding. Vandaag ben ik gelukkig al iets toleranter voor mezelf en zie ik dat het 'vooruitgang, geen volmaaktheid' is. I'm still human, right?
Toch heb ik toen wel een interessante aanpak voor hoofdpijn gevonden, die ik toch niet wil nalaten te delen.
Je zou nooit geloven dat het werkt, maar dat doet het wel. Het vraagt iets meer energie en werk dan een pijnstiller, maar dan heb je ook wel minder chemicaliën in je lijf, natuurlijk. Ik blijf het echt cool vinden dat deze aanpak werkt!
Hormones (Hormonen)
God heeft ons allemaal wonderlijk mooi en ingenieus gemaakt. Daarvan ben ik echt overtuigd. Toch zijn zo'n zeven dagen per maand waarop ik daar een heel stuk minder zeker van ben, en dat is tijdens mijn PMS en menstruatie. Jongens, toch! Tijdens mijn PMS zou ik, elke maand opnieuw, echt van pure chagrijn iemand kunnen vermoorden. Niet echt, natuurlijk. Alhoewel... Zoveel hormonen die dan door mijn lijf razen, en die schreeuwen allemaal om ter luidst dat zij de waarheid vertellen! 'Ja, Nathalie, de hele wereld is tegen jou. Iedereen vindt je een vervelend kreng', 'Je bent zo eenzaam, niemand houdt echt van je, en wat een zielig leven heb je toch' en 'Je bent zo verdrietig, en zo ben je elke dag. Je leven is echt waardeloos', zijn slechts enkele voorbeelden. Elke minuscule emotie wordt tijdens mijn PMS waanzinnig uitvergroot, en het heeft eigenlijk een hele tijd geduurd voor ik kon inzien dat het leugens waren, dat het allemaal niet waar is en dat mijn gedachten drie dagen later weer gewoon normale proporties zouden aannemen. Op zo'n dagen moet ik mezelf en mijn gedachten echt even beteugelen en zeggen: 'Halt! Ermee kappen, nu!'. Dan is het een kwestie van ze allemaal even 'in de diepvries te steken' en die er enkele dagen later weer uit te halen om er dan eens rustig naar te kijken. En dan blijkt dat het meeste gewoon niet de aandacht waard is.
Tijdens mijn menstruatie zelf ben ik gewoonweg doodmoe en wil ik alleen maar met een warmwaterkruik op mijn buik in de zetel liggen. Iemand zei ooit eens tegen me dat we tijdens onze menstruatie maar drie dingen moeten doen: bidden, eten en slapen. Elke maand herhaal ik dat tegen mezelf: ik moet niets anders doen dan bidden, eten en slapen. Poetsen, naar de winkel gaan of de strijk doen, dat kan allemaal nog enkele dagen wachten. Vandaag is het enkel bidden, eten en slapen. Halt, dus.
Heat (Hitte)
Een jaar geleden zou ik er nooit aan hebben gedacht om 'hitte' toe te voegen aan mijn HALT-acroniem, maar dat is nu wel anders. Ik ben in oktober in allerijl verhuisd naar een appartement dat veel en grote ramen in de woonkamer heeft, en waar de (brandende zomer)zon het beste van zichzelf geeft van 's morgens vroeg tot pakweg 15 uur. Dat heeft hier al warme en broeikasachtige taferelen opgeleverd, en al helemaal tijdens de extreme hittegolf van de afgelopen twee weken. In mijn woonkamer was het bijna een week lang gemiddeld 33°C (met als toppunt 34,5 graden op de heetste dag), en in mijn slaapkamer was het gemiddelde zo'n 30°C. Ja, kijk, dan functioneer ik gewoon niet meer. Ik merkte echt dat mijn hele lichaam vertraagde: mijn hersenen konden niet meer zo snel verbanden leggen en zorgden ervoor dat ik er vaak 'naast sloeg', ik had amper honger, ik zweette me te pletter ondanks de vier koude douches per dag en de ventilator die ik constant naast me had staan, en ik was precies enkel nog maar aan het overleven. Ik heb wel geprobeerd om aan de hitte te ontsnappen, maar door dat enkele dagen na elkaar te (moeten) doen was ik na enkele dagen compleet uitgeput. Gisteren was het niet meer 'rustiger aandoen' en het niet-noodzakelijke uitstellen, maar echt 'ik val bijna dood en kan alleen nog maar slapen, slapen, slapen'. Halt, dus. Het was gewoon niet meer optioneel: stilvallen was noodzakelijk. Dat betekende ook dat ik een hele dag mijn gsm had uitgezet en geen berichten heb gecontroleerd. Geen communicatie met de buitenwereld, enkel met God. 'Turtle'en', noemde iemand het eens. Zoals een schildpad doet: kop binnentrekken en even veilig in je schild kruipen. En wanneer de tijd er weer rijp voor is, er weer uitkomen.
HALT is voor mij een handige en levensnoodzakelijke tool om zelfzorg op de eerste plaats te zetten. Wat schreeuwt mijn lichaam en mijn ziel? En ben ik bereid om ernaar te luisteren zodat ik weer in verbinding met mezelf - en uiteindelijk ook met anderen - kan komen? Of blijf ik liever doorknallen, denkende dat ik sterker ben dan mijn lichaam?
Om af te sluiten nog een prentje dat ik deze week tegenkwam, en ik sinds enkele dagen als screensaver op mijn gsm heb staan. Ik vond het heerlijk troostend.
