Zoals jullie al langer weten, borduur ik sinds een paar maanden niet enkel stof op ringen, maar ook mijn eigen kleren en totebags. En hoe uitdagend en plezant dat ook is, toch bracht het aanvankelijk een heel nieuwe uitdaging met zich mee: het borduurwerk wordt nu namelijk gedragen en daarna met veel water en zeep door elkaar geklutst in de wasmachine. Dat zorgde telkens voor een klein paniekje in mij: zal al mijn werk straks naar de vaantjes zijn, of zal het nog heel zijn? Daarom ben ik op zoektocht gegaan en vond ik een oplossing in de vorm van Vlieseline. Dat is een stabilisator, die je na het borduren op de achterkant van je kledingstuk opstrijkt, en zo blijft je werk ongedeerd, wat er ook gebeurt! Geweldig ding, en ik was (en ben!) er heel enthousiast over. Nu weet ik zeker dat mijn werk veilig is.
Toen ik dit vorige week vol enthousiasme aan mijn therapeut toonde (ik had namelijk één van 'mijn eigen' T-shirts aan!) en echt straalde van contentement (Godzijdank heb ik geen we-gaan-in-trauma-zitten-ploeteren-therapeut, maar praten we echt over dit soort dingen!) kwam meteen de vraag: wat is míjn Vlieseline? Wat is hetgene dat mij stevig, stabiel en op z'n plaats houdt wanneer het leven mij door elkaar schudt? Want ook al willen we dat liever niet, toch is er geen ontkomen aan: sometimes life just gives us lemons. Een naaste die overlijdt (helaas te vaak meegemaakt de afgelopen jaren), angsten over situaties of relaties, pijnlijke herinneringen, triggers of trauma dat opkomt: het is allemaal deel van het leven. Maar ofwel word ik erdoor door elkaar geschud en verlies ik mezelf (zoals borduursteken die loslaten in de wasmachine!), ofwel ga ik er ongeschonden door. Uiteraard wil ik liever dat laatste, en dus heb ik voor mezelf de afgelopen week de vraag ook beantwoordt: wat is mijn Vlieseline?
Ik ben tot de conclusie gekomen dat mijn herstelacties in drie categorieën kunnen worden opgedeeld:
- Spiritualiteit, geloof en het twaalfstappenprogramma
- Goede zelfzorg
- Hobby's, interesses en activiteiten
Spiritualiteit, geloof en het twaalfstappenprogramma
Wanneer het leven - of op z'n minst mijn gevoelsleven - moeilijk is dan is het beste wat ik kan doen een afwisseling van bidden, mediteren, phone calls maken naar andere leden van het programma, en meetings bijwonen. De meetings zijn een manier om de boodschap van herstel door te geven en daarmee luidop tegen mezelf te zeggen: ik heb herstel, ik heb iets aan de wereld te bieden, en ik ben meer dan mijn emoties of omstandigheden. Hierover delen wortelt mij in mezelf. Gebed en meditatie daarentegen zijn eerder een troost, een warme deken die ik rondom mij laat slaan, en een manier om leiding te ontvangen van mijn allerliefste en -grootste God.
Goede zelfzorg
Toen ik - nu bijna zes jaar geleden - net in herstel was, at ik echt ongezond. Voor mezelf koken deed ik niet, want ik vond mezelf de moeite niet waard om al die handelingen voor te verrichten. Een pizza of lasagne in de oven was snel, makkelijk en goedkoop. Beter voelde ik me er nooit door, integendeel, maar ik deed het wel. Vier jaar geleden draaide ik het roer om, en begon ik elke dag verse groenten voor mezelf te snijden en vlees te bakken, en gaf ik tussendoortjes op. Die brachten me alleen maar verder van mezelf en God, want ze gaven een quick fix, en geen duurzaam geluk (of verzadigingsgevoel!). Vandaag eet ik veel en gezond, en die structuur en boodschap naar mezelf dat ik dit waard ben, helpen me om stevig gegrond te blijven als het leven even rocky wordt. Ook op tijd gaan slapen (ten laatste om 23u) en 's morgens op een degelijk uur opstaan (niet later dan 8u), zorgen voor routine en stabiliteit. Perfecte Vlieselinetjes, dus.
Hobby, interesses en activiteiten
De laatste jaren heb ik erg ingezet op de zoektocht naar wie ik ben, wat mijn talenten zijn, en wat mij ontspant. Daarover schreef ik eerder al eens in Een vervullend leven leiden. Wat een grote uitdaging voor mij is en blijft, is voldoende buitenkomen. Ik doe veel dingen, van borduren en haken tot schilderen en koken, maar ik doe ze allemaal in de veiligheid en stilte van mijn eigen appartement. Het enige wat ik echt alleen buitenshuis doe is naar de kringloopwinkel gaan of boodschappen doen, maar dat doe je natuurlijk ook niet elke dag. Ik merk zelf dat dit niet goed voor mij is. Toch wil ik hierin zacht voor mezelf zijn: ik heb het geprobeerd, en de wereld is gewoonweg te luid en overprikkelend voor mij. Het is niet eenvoudig, zeker als je weet dat het thuis muisstil - en dus heerlijk genieten - is. Toch zit ik daardoor teveel tussen mijn vier muren. Daarvan ben ik me wel bewust. Gelukkig heb ik nu een oplossing: mijn Loopjes! Geweldige oordopjes die echt waanzinnig veel geluid dempen. En dat opent écht wel perspectieven!
Ik heb er vandaag met anderen over gepraat, en andere mensen in herstel leken hier (ook) erg op in te zetten: buitenkomen is belangrijk. Al is het door via de gsm in een park of een bar een meeting bij te wonen, 's morgens naar de markt te gaan, of gewoonweg op verplaatsing te bloggen: het geeft een gevoel van een rijk leven, en je bent alleen zonder echt alleen te zijn. Daarom heb ik maar meteen de daad bij het woord gevoegd en heb ik daarnet beslist om mijn 32°C-appartement te verlaten om in het restaurant van de IKEA te komen bloggen. Perféct: airco (!), mensen rondom mij (thank God voor die Loop-oordopjes!), bruiswater aan anderhalve euro dat je onbeperkt kan gaan bijvullen, toiletten én wifi. Check! Ik voel me nu veel socialer en jonger dan als ik alleen thuis hetzelfde zou zitten doen. Het geeft alleszins een goed gevoel!
Het opent alvast perspectieven voor de aankomende vakantie. Gisterenavond had ik hier nog echt veel angst over... Juli en augustus zijn traditioneel voor mij best eenzame maanden. De mensen waarmee ik me meestal omring - mijn familie - zijn dan vaak op vakantie, en mijn hele routine valt dan echt vaak in duigen. Ik zie dan soms een week lang niemand, en dat is niet altijd gemakkelijk. Vorige zomer heb ik daar echt van afgezien, en nadat de angst voor een herhaling van vorige zomers me gisteren weer dreigde te overmannen wist ik: ik moet acties ondernemen. Ik ben geen speelbal van het lot! Daarom maakte ik een lijstje van dingen die ik zou kunnen doen, zoals op zondag nog eens een bezoekje brengen aan de levendige internationale protestantse kerk bij mij in de buurt, naar de markt gaan (er zijn er veel in de buurt!) en (beperkte) fiets- en wandeltochten maken. Door hier met anderen over te praten - en God door hen tot mij te laten praten - heb ik nu veel minder angst voor de zomer. Ik zie het nu als een opportuniteit om mezelf beter te leren kennen, nieuwe plekken te ontdekken en om lekker toerist te spelen in eigen streek. En daarna, na al die prikkels en impulsen? Weer lekker thuis alleen in mijn zeteltje borduren!
