Enkele dagen geleden had ik, net als elke week, mijn neefje en mijn knutselgrage nichtje op bezoek. Terwijl mijn neefje na een hele dag speelplein vooral nood had aan een beetje rust en Netflix, dook mijn nichtje zoals gewoonlijk meteen in de knutselkoffer om te zien waarmee we vandaag iets creatiefs op poten zouden kunnen zetten. Heel triomfantelijk kwam ze af met een zak met macramégaren. Ik was er blij mee, want armbandjes macrameeën is iets wat ik zelf ook graag doe!
Zelf koos ik twee bruintinten uit om daarmee een oerdegelijk klassiek (maar saai?) macramé-armbandje te maken. Mijn nichtje daarentegen kwam veel creatiever uit de hoek door met de macramégaren niet te macrameeën maar wel een zwart-witte ring voor mij te maken. 'Zwart en wit,' zei ze, 'want dat past goed bij de short die je aanhebt'. Schattig kind.
Daarna koos ze met veel zorg drie kleuren uit waarmee ze een lange vlecht wilde maken. Want wie zegt er tenslotte dat je met macramégaren moet macrameeën? Waarom niet vlechten als je daar zin in hebt? Ze heeft gelijk. Wij volwassenen met onze stomme conventionele manier van denken toch altijd! Anyway, ze koos haar drie kleuren, knipte ze af en plakte ze zorgvuldig vast aan de tafel, en was toen klaar om te beginnen vlechten. Alleen... ze wist niet hoe dat eigenlijk moest, vlechten, en dus vroeg ze aan mij om het haar te leren. Ook al kan ik zelf al minstens 25 jaar vlotjes vlechten en doe ik het met mijn ogen dicht, toch moest ik zelf ook eens even nadenken hoe het moest. Vlechten is zo'n typische vaardigheid die echt in je vingers maar niet in je hoofd zit. Dus ik zette me voor haar drie zorgvuldig gekozen touwtjes, klemde elk touwtje op de typische 'vlechtmanier' strak tussen mijn vingers, begon te vlechten en besloot dat elk buitenste touwtje afwisselend rechts en links naar het midden moest worden gebracht. Ik toonde het aan mijn nichtje en liet het haar proberen nadat ze aangaf dat ze er klaar voor was. Helaas lukte het haar nog niet om de touwtjes tussen haar vingers te klemmen, en dus besloot ze ze maar gewoon losjes op tafel te leggen (zoals macramé, eigenlijk) en zo te vlechten. Ik vond het een goed en knap idee van haar, maar wat bleek nu? Zonder druk op die touwtjes, dus zonder dat je die touwtjes heel strak tussen je vingers klemt zodat die strakgespannen staan, blijkt het helemaal niet mogelijk te zijn om een vlecht te maken! De druk op het touw is nodig om een vlecht te kúnnen maken. Mijn nichtje vond dat nog te moeilijk, en liet het vlechtwerk dus maar aan haar Metie over, die het graag voor haar deed. Ik heb haar toen eventjes gevraagd om er een paar foto's van te maken:
Ik vond het vlechten een super goede analogie voor het spirituele leven. Zonder druk op het touw, geen vlecht. Zonder druk op mijn gevoelsleven, geen spirituele groei. Als alles gezapig gaat, als ik alles altijd maar goed vind, als ik alles altijd maar aanvaard en beleef alsof het allemaal wel in orde is, dan groei ik niet. Dan kabbel ik mijn leven lang door en blijft alles altijd hetzelfde. Er zijn dan misschien weinig diepten, maar er zijn ook weinig hoogten en weinig spirituele en emotionele groei. Het is pas wanneer er druk op mijn gevoelsleven wordt uitgeoefend, dat ik in gang schiet.
Het is wanneer ik geagiteerd of emotioneel ben, of enigszins anders van de wijs wordt gebracht, dat ik ga kijken naar wat er gaande is. Dan ga ik in gebed, praat ik er met anderen over en/of schrijf ik er een inventaris of blogpost over. Pas dan komen patronen naar boven, of verdriet, woede en wrok, en kan ik voelen: wat wil God dat ik doe? Wat is op dit moment de juiste actie om te nemen? Zonder druk, geen vlecht. Zonder druk, geen groei.
Interessant vond ik ook wat er met het onderste deel van de touwtjes gebeurde tijdens het vlechten: die raakten namelijk helemaal in de war! (Niet omdat ik niet kan vlechten, maar omdat dat echt een vlechtwet is: bij lang haar of lange touwtjes, wordt het onderaan een grote warboel die je geregeld zelf dient te ontknopen). Ook hiervan heb ik aan mijn nichtje gevraagd om foto's te trekken (vergeef haar voor de wazigheid ervan, ze is tenslotte nog maar zes...):
Terwijl je bovenaan een mooie, strakke vlecht krijgt, krijg je onderaan een zootje dat regelmatig ontward dient te worden, anders kan je uiteindelijk alles recht in de vuilnisbak kieperen. Dat vond ik echt heel interessant.
Druk op mijn gevoelsleven zorgt voor groei ín mijn gevoelsleven, maar het is messy. Gevoelens zijn verwarrend en rommelig, en ik kan er vaak serieus van in de war geraken. In mijn binnenste lijkt er dan een gigantische knoop te ontstaan, en als ik er niet op de juiste manier mee omga dan ben ik straks op zo'n manier 'geknoopt' dat ik volledig vastzit.
Net zoals ik de vlecht donderdag regelmatig met één hand moest loslaten om de touwtjes onderaan met mijn andere hand te ontknopen, moet ik ook vaak de warboel van gevoelens in mij ontknopen. En dat is belangrijk. Héél belangrijk, zelfs. Cruciaal. Levensnoodzakelijk. Want als ik niet goed voor mezelf zorg, dan is er van enige spirituele of emotionele groei en schoonheid absoluut geen sprake meer. Dan ben ik niet meer dan een kwaad, wrokkig of verdrietig hoopje mens. Niet bepaald wat ik beoog, dus.
Hoe ik op zo'n momenten voor mezelf zorg, hangt vooral van Gods leiding voor mij af. Ik begin altijd bij het begin: alles bij God leggen. Datgene wat ik voel aan Hem vertellen, en het in Zijn handen leggen.
Daarna probeer ik te voelen wat de energie die in me omgaat, eigenlijk vraagt. Als het nodig is om alles luidop met iemand anders te delen, dan bel ik iemand op. Als het nodig is om tot rust te komen, dan mediteer of slaap ik. Is het nodig om te focussen op mezelf en de goede dingen in mijn leven, dan fiets ik naar de Action en koop ik een nieuw setje borduurgaren (Godzijdank dat borduren een spotgoedkope hobby is!) of ga ik richting de keuken om eens goed en lekker voor mezelf te koken! Dat zijn allemaal dingen die ik ken en kan en vaak doe, en waarover ik ook al eerder geschreven heb.
Ook mijn 'basistwaalfstappenprogramma' werken is wat ik dan doe en wat me ook echt helpt. Dan kijk ik wat de onderliggende angsten zijn en stel ik mezelf de volgende vragen: hoe heeft zelfredzaamheid (het op eigen houtje doen, zonder God) me in het verleden in de steek gelaten? Hoe zou op God vertrouwen me kunnen helpen? En wat wil God dat ik doe? Maar ik kijk ook naar wat mijn zogenaamde karaktergebreken zijn en stel ik mezelf de volgende vragen: hoe ziet mijn leven er met dit 'karaktergebrek' uit? Hoe stel ik mij mijn leven voor zonder dit 'karaktergebrek'? En welk gebed zou ik kunnen opstellen en regelmatig bidden waarin ik God vraag om het van me weg te nemen?
Toch ervaar ik tegenwoordig iets wat nieuw voor mij is, en waarvoor alle bovenstaande tools niet geschikt lijken te zijn. Ik ervaar sinds een tijdje veel woede, veel kwaadheid, en een sterke stroom van negatieve energie die door mijn lijf raast. Enfin, negatief is ze niet, want ze vertelt mij iets, en daar groei ik uiteindelijk wel van. Maar het is wel energie die een uitlaatklep vraagt, want ik merk dat het potentieel risicovol kan zijn als ik er niets mee doe. Ik ben zelf nog zoekende over hoe ik hiermee aan de slag kan gaan, maar ik merk wel dat God me hierin aan het leiden is. Wat ik tot dusver al heb ontdekt dat écht goed voor me werkt is:
- Wandelen. Goed, lang en stevig doorwandelen. Dat is voor mij een gouwe ouwe, die ik ook veel heb ingezet tijdens mijn rouwproces anderhalf jaar geleden. Enkele dagen geleden ben ik, 's avonds laat nog, dik twee uur gaan wandelen. Omdat het moest. Omdat de energie eruit moest. Omdat ik moest ontladen. En dat werkte magnifiek goed. Daarna was er enkel rust en vrede. Oef.
- Mijn meest recente ontdekking: touwtjespringen! Blijkt waanzinnig efficiënt te zijn om snel te ontladen! Wist je trouwens dat wanneer dieren stress hebben, ze zichzelf instinctief ontladen door te schudden (zoals honden doen) of door als een gek te gaan rondrennen (zoals katten dat doen)? Dat doen ze om hun zenuwstelsel te ontladen en weer tot rust te brengen. (Veel meer valt hierover te lezen in De tijger ontwaakt van Peter Levine). Wij mensen zijn vaak geconditioneerd om 'ons te gedragen' en dit niet te doen, en dus blijven we met opgekropte emoties zitten. Zelf ontladen is soms echt key. Touwtjespringen, dus!
- Dansen, dansen, dansen! Niet met ingestudeerde pasjes, maar wel met kei luide muziek op (op de koptelefoon, uiteraard). Knallende muziek, en mijn armen en benen gewoon alle kanten laten opgaan. Of je het dansen kan noemen, valt nog te betwijfelen, maar het is wel efficiënt. Werkt bij mij heel goed bij (extreme) boosheid. Ik denk dat ik dit al zeker een jaar doe, en voor mij is het echt een heel krachtige tool om snel en goed te ontladen!
Mijn top drie van powerliedjes om op te knallen geef ik hier heel graag mee. (Ze zijn wel allemaal heel christelijk. Ik luister gewoonweg naar niets anders meer. Maar als je christen bent of ervoor openstaat om hierop te knallen, then please do!)
Als ik dit alles doe, en mezelf en mijn emoties regelmatig ontwar, dan is er een grote kans dat de vlecht die mijn spirituele leven is, er uiteindelijk wel echt netjes zal gaan uitzien. Net zoals bij mijn nichtje trouwens, want haar idee om af te wijken van het standaard macrameeën gaf haar uiteindelijk een heel leuk resultaat: een lange roze-beige-lila vlecht die ze in haar paardenstaart kon verwerken en daardoor haar kapsel een heel leuke nieuwe look gaf! Als ik dat ook doe - afwijken van het conventionele pad door te luisteren naar wat God écht voor mij wil -, dan kan ook ik een heel mooi resultaat verkrijgen, dat echt een pak interessanter is dan dat wat ik altijd dacht dat juist voor mij was. God weet het echt wel beter dan mij. Echt. Ik moet gewoon vertrouwen en volgen, en in de tussentijd doen wat Hij van me vraagt. Vraagt het moed? Absoluut. Moed die ik zelf niet heb, maar die Hij me wel graag geeft.
Daarover gesproken... Het schrijven van de vorige blogpost heeft me doen beseffen hoelang ik me al leeg, slecht en verslaafd voel aan chatapplicaties. De dag erna voelde ik dat het tijd was om die apps te verwijderen, en me enkel nog maar tot telefoneren (en e-mailen) te beperken. Dit doe ik nu enkele dagen, en ik voel er zoveel vrede bij! Ik had de druk op mijn emoties blijkbaar nodig om te groeien. God weet wat Hij doet, altijd.
