Mijn God is zo goed en oh zo geduldig met mij. Hij geeft me de ruimte om te vallen, te ontdekken en weer op te staan. En dat doet Hij telkens met zoveel zachtheid en liefde, maar tegelijk ook met een dikke vette - maar liefdevolle - knipoog.
In mijn vorige blogpost schreef ik over hoe aanvaarding niet het antwoord is. In mijn twaalfstappengemeenschap wordt nogal eens gemakkelijk met de quote uit het AA Big Book gesmeten die zegt dat we mensen, situaties en dingen maar dienen te aanvaarden zoals ze zijn omdat we anders geen sereniteit zullen vinden. Het is een quote die - naar mijn inziens - jammer genoeg vaak op ongepaste momenten wordt gebruikt. Soms deel ik pijnlijke en emotionele dingen met mensen, en dan krijg ik te horen dat ik het moet wegbidden en de ander en het leven maar gewoon moet aanvaarden. De laatste tijd leer ik dat dat echt niet waar is, precies waar ik enkele dagen geleden over schreef. Maar hoezeer ik daar ook van overtuigd ben, toch heeft mijn allerliefste God ondertussen mijn woede een beetje getemperd en een beetje nuance in mijn denken kunnen aanbrengen. Hallelujah!
God maakt nooit fouten. Nooit. En in alles zit een les die God mij wil zien leren. Daar ben ik echt van overtuigd. Wel, er zijn vele lessen geleerd de afgelopen dagen! Er zijn namelijk meerdere momenten geweest waarop dingen niet liepen zoals ik het verwacht had, of zoals het volgens mij hoorde, en waarbij ik instinctief dacht 'Acceptance is the answer to all my problems. When I am disturbed it is because I find some person, place, thing or situation - some fact of my life - unacceptable to me. I can find no serenity until I accept that person, place, thing or situation as being exactly the way it is supposed to be at this moment. Nothing, absolutely nothing, happens in God’s world by mistake'.
De hele mantra - die ik indertijd in het Engels vanbuiten heb geleerd - ratelde ik gewoon automatisch af, ook al verzette ik me er enkele dagen geleden nog zo tegen! En weet je wat? Dat was helemaal niet slecht! En elke keer moest ik glimlachen, gewoonweg omdat God zo'n gevoel voor humor heeft. Hij laat me nooit in de steek en wil me zien groeien, wil het beste voor mij, en vooral: wil dat ik niet meer zwart-wit denk. Dat ik nuance aanbreng in mijn denken, gevoelens en leven.
Alright, here we go!
Totebag
Drie maanden geleden kocht in de Action een DIY-borduurset. Deze set bevatte een voorgedrukte totebag (!) en garen voor slechts 2,99 euro. Omdat ik toen op het punt zat dat ik te weinig uitdaging vond in mijn borduurwerkjes, voelde dat als een geschenk uit de hemel en heb ik meteen enkele van die sets gekocht. Voor dat geld kan je nu echt niet sukkelen, vind ik! Drie maanden lang, zo goed als elke dag, heb ik aan één van die totebags gewerkt. Reken in totaal toch gemakkelijk op zo'n 90 tot 120 uur aan handarbeid. Vorige week was hij eindelijk af, en ik was echt super blij met het resultaat! Ermee naar buiten gaan en mezelf daar als mens mee uitdrukken voelde echt heel erg goed. Ik had er - gek genoeg - totaal geen rekening mee gehouden, maar gisteren bleek dat de kwaliteit van die (belachelijk goedkope en 100% polyester) totebag zo verschrikkelijk slecht was dat die helemaal begon te pluizen. Na amper vijf dagen gebruikt te hebben! Niet alleen de achterkant - die tegen je rug en arm aanschuurt - maar ook de voorkant waar ik zo trots op was. Onmiddellijk raasde 'Acceptance is the answer' door mijn hoofd, maar ook wat ik zelf in de vorige blogpost had geschreven: ik hoef niet bij de pakken te blijven neerzitten. Ik mag en moet aanvaarden dat een bepaald feit zo is, maar dat betekent niet dat ik als wezenloos slachtoffertje moet gaan zitten huilen en klagen hoe oneerlijk het leven is. Dus mijn gebed werd onmiddellijk een vraag: 'Wat nu, God? Die tas bij mijn andere totebags gooien zodat die daar mee stof kan vangen, of blijven gebruiken wetende dat hij er binnen een week verschrikkelijk zal uitzien?'. En terwijl ik vaak opties A en B aan God aanbied, heeft Hij met optie Z vaak een beter idee dan ik zelf ooit had kunnen hebben! Dat was gisteren niet anders. Ineens kwam het idee dat ik nog ergens een grote fotokader had liggen, en dat ik de totebag zou kunnen uitknippen en inkaderen. Ik kan je verzekeren: de schaar in die totebag zetten vroeg belachelijk veel moed, maar als God het zegt... Een dik halfuur knutselen later had ik plotseling een kunstwerkje aan mijn muur hangen, en ben ik waanzinnig dankbaar dát die totebag zo begon te pluizen. Liever de rest van mijn leven mijn eigen werk aan de muur zien hangen dan een totebag die in wind, regen en fietstassen vuil kan worden!
Ik ben dankbaar dat ik de realiteit gewoon rustig kon aanvaarden zoals ze was, in plaats van ze hardnekkig te negeren, en dat ik de moed mocht ontvangen om ernaar te handelen.
Brompton
Enkele jaren geleden kocht ik, voor dagelijks woon-werkverkeer, een Brompton. Dat is een heel degelijke - en dus dure - vouwfiets die je zo compact kan opvouwen dat je hem in een stampvolle trein gewoon onder je zitje kan schuiven. Dat was, door dagelijks pendelverkeer naar Leuven, ook echt noodzakelijk. Ik heb er toen veel deugd van gehad, maar amper enkele maanden na mijn aankoop ben ik helaas definitief moeten stoppen met werken. Omdat ik geen auto heb en toen nog vaak de trein nam, ben ik de fiets nog wel actief blijven gebruiken. Maar omdat mijn leven het laatste anderhalf jaar een heel stuk rustiger is geworden staat de fiets nu maar stof staat te vangen. Letterlijk. Ik voelde dat de tijd rijp was om hem te verkopen, en dus heb ik hem twee weken geleden op Tweedehands en de Nederlandse Marktplaats gezet. Nieuw kosten deze fietsen op z'n minst 1700 euro, en zelf heb ik hem indertijd tweedehands (maar slechts 1x gebruikt door de eigenaar!) voor 1200 euro gekocht. In samenspraak met een lokale fietshandelaar heb ik beslist om hem voor 1000 euro online te zetten. Ik had écht verwacht dat die fiets meteen weg zou zijn. Maar, zoals we in de twaalfstappenwereld vaak zeggen: 'Expectations are premeditated resentments'. Ofwel: door verwachtingen te hebben zetten we de deur wagenwijd open voor wrok, want dingen gaan echt nooit zoals je wil dat ze gaan. Niets verwachten is dus de kunst.
Voor mijn fiets heb ik echt meerdere belachelijke biedingen gekregen (600 euro! Dat is 400 euro onder vraagprijs!), en zelfs twee phishingmails genre 'druk op de knop die ik je via Marktplaats zal sturen en daarmee is mijn betaling compleet. De fiets kan je dan via DHL verzenden'. Awel, ik ben echt serieus nijdig geweest over al die mails! Zijn er dan echt geen serieuze mensen meer in de wereld?! Maar ook hier voelde ik God tegen me zeggen: 'Nathalie, aanvaard dat het zo is, en aanvaard dat je nog tientallen van dit soort berichtjes zal krijgen. Maak je er niet druk in. Maar houd voet bij stuk, en stop met op die berichtjes te reageren. Negeer ze, laat het voorbij waaien, en de juiste koper zal op het juiste moment komen opdagen. Ik wil dat jij eerst groeit. Ik wil dat je stopt met altijd vriendelijk en beleefd te reageren en iedereen altijd tevreden te willen houden. Stel grenzen.'
En dus - en hier ben ik zelf eigenlijk heel trots op! - heb ik mijn zoekertje aangepast en erin geschreven dat biedingen onder 1000 euro niet aanvaard zullen worden en er op zulke berichten ook geen antwoord verwacht dient te worden. Nah!
Ik kan niet veranderen hoe mensen zijn, of hoe ze reageren op situaties. Ik moet dat echt aanvaarden. Me er druk in maken is echt a waste of energy. Aanvaarding is het antwoord. Maar slachtofferschap is dat niet. Ik heb een stem gekregen, en ik mag ze gebruiken ook. Dat is natuurlijk waar de hele vorige blogpost over ging, alleen kwam het toen vanuit een diepe woede in mij. Die lijkt nu - just for today - getransformeerd te zijn naar sereniteit en aanvaarding. Godzijdank!
Verstoorde slaap
Nog een allerlaatste, gewoon voor de fun...!
De laatste weken slaap ik weer slecht. Ik ben rond 3 uur vaak wakker, en weer inslapen is onmogelijk. Vorige week kwam het nog door de gekke woede die door me heen raasde, vandaag is dat absoluut niet meer het geval. Ik ben gewoon vroeg wakker. Waarom weet ik niet. Ik doe wat ik kan om weer in te slapen, inclusief geleide meditaties en naar Bijbelverzen om te slapen luisteren, maar als het niet lukt, dan lukt het niet. Daarnet was het ook zo, en terwijl ik me er aanvankelijk druk in maakte, hoorde ik God ineens zeggen: 'Acceptance is the answer'. Oh, heeft Hij humor, amper twee dagen nadat ik had geblogd dat aanvaarding niét het antwoord is! Dus heb ik het maar aanvaard zoals het was, en beslist om gewoon van mijn wakker nachtje te genieten. Ik heb mezelf leuke muziek opgezet en ben pannenkoeken beginnen bakken! Ik heb trouwens, na heel veel te proberen, eindelijk mijn zelfuitgevonden suikervrije tarwekiemenpannenkoekenrecept (wat een woord!) geperfectioneerd, maar omdat ze bleven mislukken in een gewone grote pannenkoekenpan, heb ik beslist om er een nieuwe te kopen. Dit was mijn eerste test, en ik ben super tevreden!
Conclusie
Ik denk mijn liefste God duidelijk genoeg tegen me was: 'Nathalie, soms zijn dingen zoals ze zijn en is het voor je eigen gemoedsrust beter dat je ze gewoon aanvaardt. Je er druk in maken, heeft geen zin. Maar dat betekent niet dat je geen actie mag ondernemen, nee. Dat betekent alleen maar dat je geen controle hebt over mensen of situaties, en dat Ik je uitnodig om creatief te zijn in hoe je het probleem gaat aanpakken. Als een mak schaap gewoon slikken en aanvaarden, wil Ik niet voor je. Ik wil het allerallerbeste voor jou. Maar jij bent degene die het moet doén, niet Ik.'
En weeral - voor de zoveelste keer - kom ik uit bij het Sereniteitsgebed.
God,
Geef mij de kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen,
de moed om te veranderen wat ik kan veranderen,
en de wijsheid om tussen deze twee het onderscheid te maken.
En nu ga ik eindelijk van mijn pannenkoeken proeven! Spannend!
