Blauwe Zones: Natuurlijk bewegen + conclusie

Lees ook:

In deze laatste blogpost over de Blauwe Zones bespreek ik nog graag één gezonde gewoonte die ik zelf ook toepas in mijn leven, en reflecteer ik om de reeks af te sluiten op wat ik zelf nog mis in de Power 9.


Natuurlijk bewegen

'De mensen die het langst leven ter wereld, doen niet aan gewichtheffen, lopen geen marathons en gaan niet naar de sportschool. In plaats daarvan leven ze in een omgeving die hen constant stimuleert om te bewegen zonder erbij na te denken. Ze tuinieren en maken geen gebruik van machines voor klusjes in en rondom het huis.'
Power 9

Eén van de negen gewoonten van de honderdplussers uit de Blauwe Zones is 'natuurlijk bewegen'. Ik herinner me van het kijken naar de documentaire indertijd dat al die oudjes inderdaad opvallend veel bewegen. De mensen in Loma Linda (VS) zie je zelfs tennissen en die in Costa Rica paardrijden, maar de meesten van hen zie je gewoonweg 'natuurlijk bewegen' door te werken in de moestuin of door in het super steile (!) Sardinië een kwartier naar de kerk te wandelen. Allemaal, in one way or another, doen ze aan lichaamsbeweging.

Het lijkt evident, maar ik denk niet dat dat echt zo is. Hoeveel 80-plussers zijn er niet die vastgeroest zitten in hun zetel? Die zoveel pijn hebben en zo verstramd zijn dat bewegen pijn doet? Ik denk dat we er allemaal wel minstens eentje kennen of gekend hebben. En ik begrijp hen trouwens ook wel. Ik heb zelf ook veel fysieke pijnklachten gehad, en dan is het heel verleidelijk om te gaan zitten en daar je kamp bij op te zetten, omdat bewegen de pijn gewoon erger lijkt te maken. Toch is het mijn eigen ervaring dat dat niet altijd zo is. Zachtjes bewegen kan alles losmaken, en dat regelmatig herhalen kan echt wonderen doen voor zowel lichaam als geest. En dat is net hetgene dat ik zo mooi vind aan hun levensstijl: ze lopen geen marathons of hebben geen fitnessabonnement, maar ze wandelen, tuinieren of poetsen hun huis. Het zorgt ervoor dat we blijven bewegen, en niet verstrammen, en ik denk dat het daar op lange termijn om gaat.

Ik ben zelf nog maar 36, maar als PTSS'er heb ik een lijf dat constant in survival mode is. De alarmsignalen in mijn lichaam gaan vaak allemaal tegelijk af, en dat zorgt nog wel eens voor fysieke pijn. Echt sporten zit er voor mij dus niet in. Ik heb het vroeger wel gedaan, hoor. Ik heb enkele jaren lang heel fervent gelopen: 10 km voor het begin van de werkdag, 20 km in het weekend, en dit allemaal om de paar dagen. Ik had vele blessures maar was niet in staat om naar mijn lichaam te luisteren. Mijn enige doel was mezelf verdoven door endorfines op te wekken, zodat ik de pijn in mijn hart niet meer zou kunnen voelen. Toen mijn lichaam dan in 2015 helemaal op slot ging en ik helemaal niéts meer kon doen, moest ik de handdoek in de ring gooien. Gedaan met overmatig sporten, en zelfs gedaan met rustig wandelen of fietsen. Ik kon niets anders meer dan in de zetel of een rolstoel zitten, en toen ik na een halfjaar weer ging lesgeven was dat met een wandelstok. Die wandelstok heb ik twee jaar gebruikt. Als 25-jarige is dat het laatste wat je wil, maar het was wel wat nodig was.

Die wandelstok heb ik ondertussen al lang niet meer, mede doordat ik mijn leven helemaal overhoop heb gegooid. Ik kreeg in de loop der jaren vele diagnoses, en de ene zat er nog meer naast dan de andere. Fibromyalgie, spasmofilie, één of ander tekort in de hormonale balans dat spierpijn zou veroorzaken, ... Ze klopten allemaal voor geen meter. De enige juiste diagnose kwam in 2022, en die luidde PTSS: Post Traumatisch Stress Syndroom. Daarvoor ben ik al jaren in therapie, en daar leer ik tools om mezelf veilig te stellen en daardoor de alarmbellen in mijn zenuwstelsel minder te laten afgaan, en dus minder fysieke pijn te hebben.
Sporten kan ik daardoor niet doen, maar bewegen kan ik wel. Dat ervaar ik niet als een verplichting of een strijd, maar iets waarvan ik - op een zachte en evenwichtige manier - gelukkig word. Er zit voor mij veel heil in regelmatig een wandeling in het park maken, overal naartoe te fietsen (ik heb geen auto, want soms een echte zegen is!), mijn appartement te poetsen en mijn ramen te lappen (wat echt fitness op zichzelf is!). Het geeft een goed gevoel, en dat is precies wat ik nodig heb in mijn herstelproces. Als ik op deze manier de rest van mijn leven kan blijven bewegen, dus op regelmatige basis en met mate, dan hoop ik net als de mensen in de Blauwe Zones gezond en gelukkig oud te kunnen worden.

Mijn visie op de Power 9 (en wat er volgens mij nog ontbreekt!)

Ziezo, ze zitten erop, mijn Power 9 (oké, oké, Power 6 want ik heb er bewust drie links laten liggen). Ik vind de Blauwe Zones echt razend interessant omdat ik geloof dat er veel wijsheid inzit, dat ze veel goede richtlijnen bevatten om een gezond leven te leiden. Ik ben dus fan! Toch heb ik, door er hier nu beter en grondiger bij stil te staan, beseft dat er voor mij toch nog drie dingen ontbreken (toch mijn eigen Power 9 after all?).

De eerste is de weldadige kracht van de natuur. Ik ben dat nergens in de Power 9 tegengekomen, en dat miste ik wel. Over de kracht van planten heb ik onlangs nog geschreven. Zelf woon ik in een Vlaamse grootstad, en daar is de natuur natuurlijk nogal beperkt. Als ik dan denk aan andere plekken in de wereld, waar bergen, schitterende sterrenhemels of grote bossen te vinden zijn, dan voel ik meteen hoeveel deugd de gedachte eraan alleen al doet. Enkel de natuur is bij machte om de adem tegelijk te benemen en terug te geven. Doordat ik verbaasd was over het gebrek hieraan in de Power 9, heb ik het even opgezocht. Het klinkt logisch, maar ik had het nog niet door: de meeste Blauwe Zones liggen natuurlijk in natuurrijke gebieden! Sardinië, Griekenland, Costa Rica, ... Ze liggen allemaal bij de zee! Op de website van de Blauwe Zones is trouwens ook dit artikel over het onderwerp terug te vinden.

De tweede is het helende effect van creatieve hobby's. Ook dat miste ik, leek ik nergens tegen te komen. In mijn leven wordt steeds duidelijker hoe belangrijk dat is, hoeveel energie ik daarmee door mezelf voel stromen. Dat is de flow waarover ik in vorig artikel natuurlijk sprak. Ik heb het voor de zekerheid eventjes opgezocht en ook hierover staat een artikel op de Blue Zones-website! Het is zeker het lezen waard. Er staat o.a. in dat wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat het beoefenen van kunstvormen ervoor zorgt dat symptomen van depressie en angst worden verminderd en dat ook de kans op dementie hierdoor verkleind wordt. Interessant, niet?

Maar hetgene wat ik nog het meest van alles mis, is dat er niet wordt gesproken over rechtschapen leven. Niet liegen of bedriegen, niet manipuleren, niet vastzitten in verslavend gedrag, niet roddelen, ... Het klinkt misschien als muggenzifterij van mij, maar hoe kan je nu gelukkig en goed in je vel zitten als je al die dingen wél doet? Ik weet beter dan wie ook dat dat je uiteindelijk gewoon opvreet en ziek en depressief maakt. Dus voor mijn part mag rechtschapen en goed gegrond leven ook een deel van de Power 9 zijn!

Ziezo, dat waren ze, mijn eigen ervaringen met de Power 9 van de Blauwe Zones! Wat vond je ervan? Kon je je ergens in herkennen, iets waar je zelf nog in wil groeien, of is er iets waarin je zelf al een echte pro bent en tips in wil geven? Laat het gerust even weten!