Glimmer-update #2 (NL)

'When life gives you lemons, make lemonade'. Het is een bekend spreekwoord, en je zou denken dat het ook de inspiratie voor deze blog was, maar dat is niet zo. De naam van deze blog schoot me te binnen in een periode dat ik het nummer Lemonade van Forrest Frank echt griiiiijjjjs draaide. Daarin zingt hij: 'Life gave me some lemons, but my Jesus, He be makin' lemonade.' 

Wel, ook mijn leven is niet altijd gemakkelijk geweest, en daaraan werd ik de afgelopen dagen vaak herinnerd. Enkele traumatische ervaringen kwamen terug, en daarmee ook de emotionele pijn. Deze ervaringen hebben zich voornamelijk tussen mijn 25ste en 30ste afgespeeld, wat - Godzijdank - nu meer dan zes jaar geleden is. Dat de herinneringen terugkomen is goed, heel goed zelfs. Het toedekken van pijn en trauma is als het onderwater houden van een ballon: zolang je blijft duwen, blijft hij onder, maar je moet er wel veel energie insteken. Maar het moment dat je loslaat, komt de ballon naar boven gewipt, en hoger dan je wil. En dat dat gebeurt is onvermijdelijk... door dromen, een geur die herinnert aan een (traumatische) gebeurtenis, een gebaar of uitdrukking van iemand, ... 

Ik ben dus blij dat herinneringen naar boven komen, en voor het eerst in jaren heb ik er ook met verschillende mensen over gepraat. Enkel op die manier, doordat het het licht ziet, verdwijnt het uit de donkerste hoeken van mijn ziel en kan er heling plaatsvinden. Maar: het doet pijn. Veel pijn. En dan moet ik mijn ogen maar op één iemand gericht houden, en dat is op God. Dan moet ik nog meer dan anders in Zijn aanwezigheid vertoeven en Zijn helende kracht ervaren, maar moet ik ook echt bewust focussen op glimmers. Want glimmers - de goede dingen in mijn leven die, wanneer ik er aandacht aan geef, mijn zenuwstelsel tot rust brengen - zijn cadeautjes van God. Het is Zijn manier om te zeggen: 'Kijk eens naar de mensen, de dingen, de schepping die Ik je gegeven heb. Kijk eens hoeveel overvloed er is, speciaal voor jou. Dat is omdat Ik van je hou, omdat Ik je uit dat oude leven heb gered en iets veel beters voor je wilde. Kijk er maar naar, en geniet ervan. Ik ben het, en Ik werk door andere mensen.' God with skin on, zeggen we wel eens in de twaalfstappenwereld. 

Dus bij deze, het onvermijdelijke vervolg van glimmers-update #1... glimmers-update #2 (of hoe creatief de titel van een blogpost kan zijn, hé)!

1. Zonsondergang
Donderdagavond wist ik met mezelf helemaal geen blijf, zelfs niet na een meditatie van een halfuur, en dus besliste ik om mijn fiets op te springen en nog eens naar de rivieroever te fietsen. Ik had eens ergens gelezen dat er daar vaak een prachtige zonsondergang te zien is, en dus hoopte ik dat ik daar net op tijd voor zou zijn. En jawel! Het maakte me stil, maar niet per se gelukkiger. Ik zat nog steeds vast in mijn eigen hoofd. Plots kreeg ik een ingeving (God at work?) om het eerste nummer van het album How To Start a Housefire (van Housefires) op te zetten. Dat eerste nummer is geen lied, maar iets veel beters. Je kan het beluisteren onder deze foto. Combineer de twee met elkaar, and you've got something good going on. Mij hielp het echt om te zien en te ervaren dat er iets veel groters in de kosmos is dan mijn kleine probleempjes. Ik ben alleszins als een heel ander naar huis gegaan. Glimmer? Jep.

2. Een bloempotje vol liefde
Maandag kreeg ik van mijn beste vriendin mijn verjaardagscadeautje, en ik vond het echt helemaal geweldig! Omdat ze blijkbaar geïnspireerd was door mijn eerdere blogposts over glimmers (I kid you not! Is dat niet suuuuper cool?!), wilde ze me graag een extra glimmer geven. Daarom is ze een 'Pottery Painting Workshop' gaan doen, waarbij ze keramiek kon uitkiezen en beschilderen, wat dan achteraf nog werd afgebakken. Het was het perfecte cadeau, want ik kan het potje zowel als bloempot (ik heb namelijk best veel planten!) als als theetas gebruiken (waar ik ook helemaal gek op ben). Het idee dat ze dat voor mij is gaan beschilderen, vind ik echt super lief, en ik vind het resultaat echt heel schattig. Het staat nu in mijn living, als bloempotje. Ik word er super gelukkig van als ik ernaar kijk. Glimmer? Jaaaaa!

3. Begrip en aanvaarding
De komende tijd staan er enkele familiefeestjes gepland, waarvoor ik al maandenlang veel stress heb. Ik geef ze telkens in mijn gebed aan God, en probeer me er bewust van te zijn dat het one day at a time is, en dat die overprikkelende feestjes niet vandaag gepland staan. Het gaat om gebeurtenissen met ofwel veel volk, heel luide muziek, of een heel lange reistijd (wat me al uitput voor ik op de plek zelf aankom). Daarom zag ik die feestjes echt niet zitten, ook al zie ik mijn familie doodgraag en zou ik er voor hen wel bij willen zijn. Uiteindelijk heb ik, door Gods genade en goedheid, beslist om het gesprek hierover aan te gaan. Dit zowel met mijn papa en stiefmama, als met mijn mama en stiefpapa. En alle vier hadden ze dezelfde reactie: begrip, aanvaarding en liefde, en zeiden ze dat ik mezelf niet moet forceren en dat het echt helemaal oké is als ik thuisblijf, en dat we de gebeurtenissen daarna wel eens in veel kleinere kring zullen vieren. Zonder muziek, discobol of een woonkamer met zestig mensen in. Gewoon een ijsje gaan eten ergens, of samen lunchen. Voor mij is dit echt God with skin on. Weten dat ik gewoon mezelf mag zijn zonder mij te moeten forceren, doet echt een shot liefde door me heen stromen. Glimmer? Het zal wel zijn!


4. Rustgevende muziek
Ik heb enkele weken geleden dé perfecte achtergrondmuziek gevonden. Dat is een hele zoektocht geweest, en ik heb ook een lange playlist met allerlei soorten achtergrondmuziek, afhankelijk van mijn gemoedstoestand. Maar de muziek die je hieronder kan horen is echt degene die me het meest tot rust lijkt te brengen. Het is perfect tijdens het fietsen door de stad, tijdens het haken in de zetel, of gewoonweg tijdens het opruimen of koken ofzo. Ik heb hem ook al gebruikt om te mediteren. Het brengt mijn ziel tot rust, en dat beschouw ik dan echt als een glimmertje, als een cadeautje van God.

5. Een klein, bonkend hartje
Maandag had ik het ongelooflijke genoegen om met mijn beste vriendin, die zwanger is, mee naar de gynaecoloog te mogen gaan. Haar vriend was ziek en kon daarom zelf niet meegaan, en dus vroeg ze of ik, als toekomstige meter, wilde meegaan. Euh, JAAAA! Ik had het totaal niet verwacht, maar toen ik, tijdens de echo, dat kleine patatje haar hartje zag en hoorde bonken, werd ik echt overspoeld door een golf van liefde. Met elke vezel in mijn lijf voelde en wíst ik: ik ga dat kleintje zó ongelooflijk liefhebben. Net zoals ik dat zeven jaar geleden ook voelde toen ik mijn zus haar zoontje voor het eerst in mijn armen hield. Ik voelde zoveel liefde op dat moment, en de tranen stroomden navenant. Het was een gevoel dat dieper gaat dan je rationeel kan bevatten, en ik ben dankbaar voor zulke momenten. Dankbaar dat ik meter mag worden, dankbaar voor de liefde, voor het vertrouwen, voor de vriendschap met mijn vriendin, en voor het leven in het algemeen. Deze gebeurtenis en herinnering is absoluut een glimmer!


'Life gave me some lemons, but my Jesus, He be makin' lemonade', zingt Forrest Frank. Wel, het is waar. Ik heb genoeg citroenen in het leven gekregen, maar waar brengt het me om daar vandaag op te focussen, om te verdrinken in dat verdriet? Nergens. Toch vind ik het belangrijk om het niet te onderdrukken, om het naar boven te laten komen, en om het - op de juiste tijd en plaats - te delen met anderen. Het evenwicht vinden tussen doorvoelen en transformeren of voelen en erin verdrinken, is nochtans niet altijd gemakkelijk. Maar als ik het doorvoel en dan focus op wat God in mijn leven doet, en hoe waanzinnig veel beter en rijker Hij het heeft gemaakt, dan kan ik enkel zeggen dat Forrest Frank gelijk heeft. Life gave me some lemons, but my Jesus, He be makin' lemonade!